Τι έγινε ρε παιδιά;

Έστω συμπολίτης μας, που λείπει από την 25η Οκτωβρίου από τη χώρα και δεν έχει ενημερωθεί για το τι έχει συμβεί, πώς του περιγράφεις τι έγινε αυτές τις μέρες; Αρκεί η φράση "απόλυτος παραλογισμός";

(Ακολουθεί υποθετικός διάλογος με στόχο την καταγραφή των γεγονότων.... Πάντα υποκειμενικά.)

- Κάτσε αναπαυτικά και άκου. Επετεύχθη μία συμφωνία για 50% κούρεμα του χρέους μας.
- Αυτό είναι καλό ή κακό τελικά;
- Μη βιάζεσαι. Την επόμενη ημέρα φαινόταν πολύ κακό. Μιλούσαν όλοι για εθνοπροδοτική σύμβαση, για χρεοκοπία, απίστευτες κραυγές... Κάπως έτσι φτάνουμε στην 28η Οκτωβρίου. Πάει ο Κάρολος Παπούλιας στην παρέλαση στη Θεσσαλονίκη και αρχίζουν διαμαρτυρίες, τον λένε προδότη, αποχωρεί και η παρέλαση γίνεται με έναν περίεργο τρόπο. Σε όλη την Ελλάδα οι βουλευτές του Πασοκ αποδοκιμάζονται.
- Ωραία για τη συμφωνία σε ρώτησα εγώ.
- Περίμενε. Φτάνουμε Δευτέρα λοιπόν, βρισκόμαστε σε μία κατάσταση που κάποιοι μιλούν ανοιχτά για παραίτηση του Προέδρου της Δημοκρατίας, άρα εκλογές. Από την προηγούμενη εβδομάδα είχαν απαιτήσει βουλευτές, πολιτικές πρωτοβουλίες από τον Παπανδρέου και ανακοινώνει δυο. Δημοψήφισμα και ψήφο εμπιστοσύνης. Και αρχίζει η σφαγή. Ουρλιαχτά για το δημοψήφισμα, επικίνδυνος ανεύθυνος καιροσκόπος ο Παπανδρέου, γαντζωμένος στην καρέκλα. Η Ευρώπη δεν είναι ενήμερη. Τον καλούν λοιπόν στο G20. Εν τω μεταξύ ανεξαρτητοποιείται και η Μιλένα.
- Αυτός ο πολιτικός ογκόλιθος;
- Περίμενε, ανεξαρτητοποιείται η Μιλένα, αρχίζουν να απειλούν οτι δεν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης η Καϊλή, ο Λιντζέρης, βγαίνουν και άλλοι μπροστά, ο Βενιζέλος που τη Δευτέρα εμφανίστηκε υπέρ του δημοψηφίσματος το μαζεύει, τα ΜΜΕ στριγγλάνε, εγκαλούν τον Παπανδρέου. Πάει λοιπόν στις Κάννες και Μέρκελ Σαρκοζύ φανερά εκνευρισμένοι πατάνε πόδι. Δημοψήφισμα ευρώ ή δραχμή.
- Μα καλά πάει καλά ο άλλος και το δέχτηκε;
- Δεν το δέχτηκε, περίμενε έχει πολύ ακόμη. Γυρνάει ο Γιώργος, όλοι μιλάνε για εξευτελισμό, η αμφισβήτηση στο πρόσωπό του είναι στο φουλ και Πέμπτη πρωί βγαίνει ο Σαμαράς και χαρακτηρίζει τη σύμβαση... "αναπόφευκτη". Η σύμβαση την οποία διαπραγματεύτηκε ο Παπανδρέου και το οικονομικό του επιτελείο, αρέσει πλέον και στον Καρατζαφέρη. Εν τω μεταξύ τα ΜΜΕ αλυχτούσαν με τον καιροσκόπο τον ανεύθυνο, που έθεσε σε κίνδυνο την συμφωνία που ο ίδιος πέτυχε, την οποία πριν την εξαγγελία δημοψηφίσματος οι ίδιοι χαρακτήριζαν επαίσχυντη.
- Η απόλυτη υποκρισία δηλαδή...
- Ακριβώς, συνεχίζουμε, είμαστε Πέμπτη πρωί και κάποιοι διαρρέουν οτι ο Παπανδρέου είπε στο Υπουργικό πως είχε ως μόνο σκοπό να εκβιάσει με το δημοψήφισμα, ποιός ό άνθρωπος του "εκλογή από τη βάση" και του opengov, φυσικά μόλις δόθηκε στη δημοσιότητα η ομιλία του στο Υπουργικό, δεν ανασκεύασαν. Δεσμεύεται λοιπόν στο Υπουργικό οτι θα πάρει πρωτοβουλίες για συγκρότηση κυβέρνησης Εθνικής συνεννόησης αμέσως μετά την ψήφο εμπιστοσύνης. Πάει σε ψήφο εμπιστοσύνης κι εκεί που θα τον έριχναν, παίρνει 153.
-153;
- Ναι και η Κατσέλη. Διευκρινίζει λοιπόν οτι συζητάει για κυβέρνηση με άλλον επικεφαλής. Παρ' όλα αυτά δεν έγινε κατανοητό από όλους, ο Σαμαράς ένιωσε προδομένος και ζήτησε εκλογές, έχοντας στο πλάι του Αβραμόπουλο και Δήμα, δεν άκουσε λέει τη λέξη "παραίτηση". Υπό την πίεση όμως της κοινής γνώμης και των ηπίων φωνών, τα πράγματα φιάχνουν, οι πολίτες περιμένουν και ξεκινάει η συζήτηση. Αρχίζει λοιπόν να παίζει το όνομα του Παπαδήμου.
- Που έπαιζε και το καλοκαίρι για το Υπ. Οικονομικών;
- Ναι. Αρχίζει η συζήτηση και την Κυριακή συναντώνται τα οικονομικά επιτελεία των δυο κομμάτων στα οποία συμμετείχαν εκτός των άλλων, Χρύσανθος Λαζαρίδης και Βενιζέλος και ανακοινώνεται οτι εκλογές θα γίνουν 19Φεβρουαρίου.
- Καλά με ποιό δικαίωμα;
- Σταμάτα μωρέ και άκου. Αρχίζουν λοιπόν Παπανδρέου και Σαμαράς να ψάχνουν για Πρωθυπουργό. Παίζουν δυνατά Παπαδήμος και Διαμαντούρος, ενώ κάπου στο βάθος ακούγεται και Βενιζέλος.
- Βενιζέλος; Έλεος!
- Δεν τα βρίσκουν τη Δευτέρα γιατί έγινε προφανές οτι έψαχναν για αχυράνθρωπο. Περιορισμένες αρμοδιότητες, συγκεκριμένη ημερομηνία εκλογών, α και ξέχασα να σου πω η ΝΔ δεν ήθελε να συμμετάσχει με πολιτικά στελέχη.
- Και τι ήθελε δηλαδή, να έχει λόγο στον ανασχηματισμό της κυβέρνησης Πασοκ και στον νέο Πρωθυπουργό;
- Ε κάπως έτσι, εν τω μεταξύ ο Καρατζαφέρης έδωσε ρέστα όλες τις μέρες τη μία έλεγε Σημίτη, την άλλη Καραμανλή και γενικά επέμενε σε πολιτικά πρόσωπα. Ούτε την Τρίτη βρίσκεται λύση και φτάνουμε Τετάρτη να παίζουν έντονα Απόστολος Κακλαμάνης και Φίλιππος Πετσάλνικος.
-Τι εννοείς Φίλιππος Πετσάλνικος;
- Περίμενε, τέλος πάντων φαίνεται οτι ο κύβος ερρίφθη και ο Παπανδρέου βγάζει διάγγελμα και μιλάει για θεσμική λύση στο θέμα του Πρωθυπουργού, άρα Πετσάλνικος. Και αρχίζει ο πανικός ο ίδιος, επανάσταση σε ΝΔ και Πασοκ, ο Καρατζαφέρης πήγε στη συζήτηση των πολιτικών αρχηγών έκατσε 3 λεπτά και μετά φώναζε "δεν θέλω Πετσάλνικο, θέλω Παπαδήμο", όλοι εμείς έξω φρενών. Ναυάγιο λοιπόν. Εν τω μεταξύ ο Πετσάλνικος άκουσε όσα δεν έχει ακούσει μία ζωή... Αρχίζει λοιπόν και παίζει και πάλι έντονα ο Παπαδήμος.
- Να φανταστώ το διαπλεκομενοκάναλο, έχωνε άσχημα ε;
- Δεν μπορείς να φανταστείς. Έβριζαν νυχθημερόν για το δημοψήφισμα, μόλις ακούστηκε το όνομα Πετσάλνικος άρχισαν να χλευάζουν τον εμπνευστή του δημοψηφίσματος, δεν μπορείς να φανταστείς τι λεζάντες πέρασαν.
- Καλά γιατί τέτοια λύσσα;
- Έλα ντε άμα μάθεις πες μου κι εμένα! Και σήμερα να βάλεις να δεις, πάλι για το δημοψήφισμα θα λένε, έτσι ξεκινάει συνεχώς το δελτίο, διασύρουν όσους το εμπνεύστηκαν και απαιτούν από τον Παπανδρέου να ζητήσει συγγνώμη γι' αυτή του την πρωτοβουλία.  Τέλος πάντων και φτάνουμε Πέμπτη, ο Παπαδήμος πάει στο Προεδρικό Μέγαρο και είναι ο νέος μας Πρωθυπουργός.
- Κάτσε εννοείς οτι αλλάξαμε Πρωθυπουργό, χωρίς να ψηφίσουμε;
- Oh yes, λοιπόν άκου και το καλύτερο. Βορίδης είναι πλέον Υπουργός και Ροντούλης, Άδωνις υφυπουργοί.
- Μία ερώτηση έχω να κάνω: Ο Πάγκαλος τι είπε για όλα αυτά; Πες μου την ατάκα που περιμένω να ακούσω!
- Δεν θα το πιστέψεις αλλά είναι ο μόνος που δεν έχει μιλήσει, ήταν στην Κίνα!

Κάπως έτσι απλά και συνοπτικά θα μπορούσε να εξηγήσει κανείς παραθέτοντας γεγονότα τι συνέβη στη χώρα τις προηγούμενες δυο εβδομάδες. Πλέον έχουμε νέα κυβέρνηση με entries από το ΛΑΟΣ και τη ΝΔ, με νέο Πρωθυπουργό ο οποίος φαίνεται ιδιαίτερα αξιόλογος και θέλουμε όλοι να πετύχει.

Κάπως έτσι ορισμένοι ξεμπέρδεψαν από τον βραχνά που ακούει στο όνομα Γιώργος Παπανδρέου. Έναν άνθρωπο που κατηγορούσαν οτι είναι κολλημένος στην καρέκλα λες και δεν ήταν εκλεγμένος Πρωθυπουργός για 4 χρόνια, έναν άνθρωπο που παραιτήθηκε και κάποιοι το θεωρούν επιτυχία. Ο Σαμαράς το θεωρεί δική του επιτυχία, άλλοι θεωρούν οτι τον έριξε ο κυρίαρχος λαός, ενώ η πραγματικότητα είναι οτι είδαμε σε απευθείας μετάδοση ποιοί τον έριξαν, ή ορθότερο, ποιοί τον οδήγησαν σε παραίτηση.

Ένας άνθρωπος ηπίων τόνων που λοιδωρήθηκε όσοι λίγοι, για τα πάντα. Για τα Ελληνικά του, για το οτι έπεσε μία φορά από ποδήλατο, για το οτι κάνει κανό, για το οτι είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, για την πράσινη ανάπτυξη, για το γεγονός οτι μας έβαλε σε μηχανισμό στήριξης, για τις διαπραγματεύσεις που έκανε, για όσα δεν έκανε, για τις επιλογές σε υπουργούς και συνεργάτες, για τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες που προσπάθησε να εισάγει στην άσκηση πολιτικής (εκλογή από τη βάση, opengov, διαύγεια, δημοψήφισμα). Και αυτή ήταν η πιο light κριτική.
Ποιά πράσινη ανάπτυξη Γιώργο στη χώρα του "οικοδομή, αγάπη μου";
Ποιό δημοψήφισμα στη χώρα που όλα τα λύνουν οι πρόωρες εκλογές;

Θα μπορούσε να είχε ένα πολύ άσχημο πολιτικό τέλος, παρ' όλα αυτά οι haters του, του χάρισαν χωρίς οι ίδιοι να το καταλαβαίνουν μία αξιοπρεπή παύση.

Κάποιοι πολέμιοι του νεποτισμού χαίρονται, ας έχουν στο μυαλό τους οτι τα "ισχυρά" επίθετα, δημιουργούν τις λιγότερες υποχρεώσεις σε χορηγούς. Ας έχουν επίσης στο μυαλό τους οτι μιλάμε για έναν ακόμη Πρωθυπουργό τον οποίο οι αποκαλούμενοι νταβατζήδες, περιποιήθηκαν δεόντως με την ανοχή μας.

Στο δικό μου το μυαλό ο Παπανδρέου ήταν πάντα ένας προοδευτικός πολιτικός, υπέρμαχος των μεταρρυθμίσεων. Αυτό το θολό τοπίο όμως που δημιουργούσαν οι διάφοροι συμβιβασμοί, δεν άφησε ποτέ κανέναν μας να καταλάβει σε ποιά "σχολή" ακριβώς ανήκε. Στα δύσκολα πίσω στους Παπανδρεϊκούς φρουρούς. Προσωπικά, προτιμώ τους "κηπουρούς", όπως αποκαλούν τα στελέχη που έχουν επιλεγεί από τον ίδιο διάφοροι απαράδεκτοι πεφωτισμένοι. Ήμουν και είμαι υπέρ του δημοψηφίσματος, αλλά δεν μπορώ να παραβλέψω ποιοί το εισηγήθηκαν, με τι σκεπτικό (το ανέλυσε ο Καστανίδης) και ποιοί έμειναν στην απ' έξω.

Στήριξα τον Γιώργο Παπανδρέου, αναγνωρίζω οτι η κυβέρνησή του έκανε πολλά, οτι δεν του επέτρεψαν οι συνθήκες να εφαρμόσει το πρόγραμμά του, οτι έχει φάει πολλή λάσπη χωρίς να την αξίζει, δεν ξέρω αν πρέπει να αποσυρθεί, αλλά σίγουρα πρέπει να ξεκουραστεί για ένα χρονικό διάστημα.

Πώς τα κατάφεραν;

Από τη χθεσινή τοποθέτηση του Πρωθυπουργού:


"Ο ένας τρόπος ήταν το δημοψήφισμα, η βούληση του Ελληνικού λαού, που βεβαίως θα είχε το δικαίωμα και να απορρίψει αυτό το πρόγραμμα, αυτή τη διαδρομή, με τις όποιες γνωστές συνέπειες, αλλά θα ήταν μια γνήσια δημοκρατική λαϊκή επιλογή – «ναι» ή «όχι».
Προσωπικά, θεωρώ ότι ήταν σίγουρο το «ναι». Γιατί; Γιατί πιστεύω βαθιά, ότι είναι προς το συμφέρον του Ελληνικού λαού αυτό το πακέτο αποφάσεων. Και γιατί πιστεύω βαθιά, ότι ο Ελληνικός λαός ξέρει να κρίνει αυτό που είναι καλύτερο για τον ίδιο. Θα ήταν λυτρωτικό και για τον ίδιο να αποφασίσει εκείνος, όχι εμείς, ούτε οι εταίροι μας.
Ένα σχόλιο. Είναι περίεργο που όλα τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, παρά τις πολύ διαφορετικές προσεγγίσεις, ήταν απέναντι. Μιλούσαν για «τυχοδιωκτισμό». Η προσφυγή στην άμεση Δημοκρατία, λοιπόν, μια συνταγματική πρόβλεψη της Δημοκρατίας μας, θεωρείται από κάποιους τυχοδιωκτισμός.
Τι φοβόντουσαν; Αν φοβόντουσαν ότι θα απέρριπτε ο λαός τη συμφωνία, τότε θα έπρεπε οι ίδιοι να θέλουν να την ψηφίσουν στη Βουλή. Κάτι που δεν δήλωναν, όμως, τουλάχιστον μέχρι χθες. Αν αυτή ήταν η θέση τους, δηλαδή θετική, τότε γιατί να μην στηρίξουμε ακόμα και από κοινού το «ναι», σε μια μεγαλειώδη για την Ελλάδα και την Ευρώπη απόφαση Δημοκρατίας.
Από την άλλη, αν φοβόντουσαν κάποιοι ότι θα υπερψηφιζόταν η συμφωνία από το λαό, τότε φοβόντουσαν, απλά επειδή δεν θα μπορούσαν να εκπροσωπούν τις λαϊκές δυνάμεις, ενάντια σ’ αυτή την «κατοχική συμφωνία» – όπως την χαρακτηρίζουν – γιατί πολύ απλά θα είχε εκφραστεί ο Ελληνικός λαός κυρίαρχα, δημοκρατικά, ελεύθερα.
Τι φοβόντουσαν, λοιπόν; Ότι θα έχαναν τη διαμεσολάβησή τους, το προνόμιο να λένε ότι εκφράζουν οι ίδιοι την πραγματική βούληση του Ελληνικού λαού.
Και ενώ μας κατηγορούσαν, ότι εμείς ακούμε τα κελεύσματα των ξένων, μόλις πήραμε αυτή τη δημοκρατική απόφαση, που συντάραξε την Ευρώπη και τις αγορές, μια απόφαση που έλεγε ευθέως στις αγορές, «ακούστε, υπάρχει και ο Ελληνικός λαός, που τελικά πρέπει να αποφασίσει», πολλοί από τη Δεξιά και από την Αριστερά, μας κατακεραύνωναν, ότι ενοχλήσαμε τους εταίρους μας και έπεσαν και τα Χρηματιστήρια!
Περισσεύει, λοιπόν, η υποκρισία, κύριοι συνάδελφοι.
Πρέπει επίσης να πούμε, επιτέλους, και πρέπει και το G-20 να πει επιτέλους, «ναι, υπάρχουν οι αγορές, αλλά πρώτα απ’ όλα υπάρχουν οι λαοί.
Αυτό είναι ένα μήνυμα, το οποίο εμείς πρέπει να περάσουμε."

Και κάπως έτσι ο Παπανδρέου εξέθεσε εχθές, όσους είχαν βγει στα κανάλια και τσίριζαν για την πρωτοβουλία του να προχωρήσει σε δημοψήφισμα. Που φυσικά ήταν κυρίως μέσα από το ίδιο του το κόμμα. Για εμένα πολιτικοί που φώναζαν υστερικά και απειλούσαν Θεούς και δαίμονες, είναι ελιτιστές που δεν εμπιστεύονται την κρίση των πολιτών (κρίμα γιατί εκτιμώ κάποιους από αυτούς). Δεν ανέχομαι και κανείς δεν πρέπει να ανέχεται αυτή την απαξίωση προς κάθε πολίτη ξεχωριστά. Δεν είμαστε ικανοί να αποφασίσουμε με γνώμονα το συμφέρον μας, δεν είμαστε ικανοί να επιλέξουμε, δεν έχουμε ευθυκρισία. Προφανώς ευθυκρισία δεν έχουν όσοι έστειλαν μέσα στη Βουλή άτομα τα οποία θεωρούν τον κόσμο ανώριμο και ανίκανο να πάρει μία σωστή απόφαση. Βέβαια είναι λογικό έναν πολίτη που έχει στείλει τέτοιους πολιτικούς στη Βουλή, να μην μπορείς να τον εμπιστευτείς και πολύ.
Σε αυτό το σημείο ας σημειώσει όποιος θέλει οτι αυτοί που υπερασπίστηκαν το δημοψήφισμα ως θεσμό, ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου, ορισμένοι βουλευτές του Πασοκ και ο Σύριζα.
Μα είναι δυνατόν να ρωτάμε "Ναι ή Όχι στο ευρώ", λένε κάποιοι.
Αλήθεια τι διακυβευόταν σε όλες τις κρίσιμες ψηφοφορίες που γινόντουσαν αυτά τα δυο χρόνια; Εάν το Μνημόνιο δεν είχε περάσει, τι νόμισμα θα είχαμε σήμερα και πού θα βρισκόμασταν;

Η Νέα Δημοκρατία, το γνωστό κανάλι, αλλά και ο Ανδρέας Λοβέρδος, αυτές τις μέρες υπέπεσαν σε τραγικά λάθη και κατάφεραν το ακατόρθωτο, να αναστήσουν τον Γιώργο Παπανδρέου. Βιάστηκαν όλοι και έχουν βιαστεί πάρα πολύ να τον τελειώσουν. Όταν ο αντίπαλός σου είναι τακτικιστής, δεν είναι δυνατόν να ανοίγεις από την πρώτη στιγμή τα φύλλα σου.
Προσωπικά αδυνατώ να κατανοήσω τον αυτοκτονικό τρόπο σκέψης της Νέας Δημοκρατίας. Δεν συναινούσε στο λάθος, δε της άρεσε η σύμβαση, αλλά τώρα θέλει τα λεφτά και όχι τα μέτρα. Βγήκε ο Σαμαράς το δήλωσε και λίγοι έμειναν στην κωλοτούμπα, οι περισσότεροι το δεχτήκαμε με ανακούφιση. Η κίνηση του Παπανδρέου να προτείνει το δημοψήφισμα, τρόμαξε όσους είχαν δηλητηριάσει τόσο καιρό τον λαό με την εύκολη ρητορεία του τύπου "εμείς έχουμε το σωστό μείγμα", "μπορούμε να επαναδιαπραγματευτούμε", "προδοτική συμφωνία". Καμία αυτοκριτική δεν έχει γίνει προς το παρόν για τις υπερβολές που ακούστηκαν, όπως δεν έχει γίνει καμία αυτοκριτική από όσους υπουργούς ή βουλευτές της συμπολίτευσης παρουσίαζαν τους Ευρωπαίους ως αιμοδιψείς βασανιστές.
Καλωσορίσαμε παρ' όλα αυτά όλοι, την αλλαγή στάσης της Νέας Δημοκρατίας.

Την επομένη ο Ανδρέας Λοβέρδος συνέχισε να τοποθετείται με μεγάλη ένταση ποντάροντας σε μία λανθασμένη τακτική. Παράλληλα ορισμένοι βουλευτές επέλεγαν συνειδητά να τοποθετούνται όχι στη Βουλή, αλλά στα κανάλια επιβεβαιώνοντας πλήρως πόσο σέβονται το πολίτευμα της μηντιακής Δημοκρατίας και τους πολίτες που είχαν τα μάτια τους στραμμένα στη Βουλή.

Ο εκλεγμένος Πρωθυπουργός εχθές το βράδυ, δήλωσε πρόθυμος να παραιτηθεί. Τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης αυτό δεν τον κάλυψε και άκουσον άκουσον, θέλει εκλογές τώρα. Τι υπευθυνότητα! Φυσικά αυτό το δήλωσε στα κανάλια και όχι από το βήμα της Βουλής.
Ο Παπανδρέου εκείνη τη στιγμή έπαιρνε ψήφο εμπιστοσύνης από 153 βουλευτές.

Εάν δεν επιτευχθεί συναίνεση, υπεύθυνη θα είναι η Νέα Δημοκρατία. Η μπάλα είναι στο τερέν της κι ο Σαμαράς εχθές βιάστηκε κι έκανε ακόμα ένα τραγικό λάθος, που διορθώνεται μόνο με μία ακόμη κωλοτούμπα. Κινδυνεύει να μείνει "στην απ' εξω" ενώ υπάρχει πιθανότητα να συμβούν τα εξής δυο: Ο Παπανδρέου εάν δεν επιτευχθεί συναίνεση να συνεχίσει να είναι Πρωθυπουργός για πολύ ακόμη μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που πήρε χθές και αυτός που θα πέσει τελικά, ενδέχεται να είναι ο Σαμαράς από τη φιλελεύθερη πτέρυγα της ΝΔ.

Κι ενώ εμείς ασχολούμαστε με τα μουτράκια που κάνουν πολιτικοί, με τις ηγετικές φιλοδοξίες άλλων που θέλουν να γίνουν βρέξει χιονίσει Πρωθυπουργοί, υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος, κάποιοι να σταματήσουν να ασχολούνται με την ιδιότροπη Ελλάδα και να μας δείξουν απλά την πόρτα εξόδου από το Ευρώ. Όποιοι κάνουν σαν κακομαθημένα, καλό θα ήταν για μία φορά να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Το ζητάμε όλοι. Συνεννόηση τώρα. Ελπίζω εάν όχι η επίσημη Νέα Δημοκρατία, τότε κάποιοι βουλευτές της να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Συμπέρασμα: Κατάφεραν να αναστήσουν τον Γιώργο Παπανδρέου και με τον κανιβαλισμό των καναλιών παίρνει επιπλέον πόντους. Κανένας και καμία εντεταλμένη δημοσιογράφος δεν έχει το δικαίωμα να διατάζει έναν εκλεγμένο Πρωθυπουργό, αυτές τις μέρες ας προσέχουμε τι βλέπουμε και ας φιλτράρουμε όσα ακούμε.
Κάποιοι έχουν ορκίσει νέο Πρωθυπουργό ήδη, βιάζονται πάλι. Είπαμε από τα λάθη μας πρέπει να μαθαίνουμε.

Πώς τα κατάφεραν;

ΥΓ: Η εικόνα από το flickr του Πρωθυπουργού.

Το τέζα το εισπνέουμε όλοι

Με αφορμή την πρωτοβουλία του Γιώργου Παπανδρέου να εξαγγείλει δημοψήφισμα παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες ένα θέατρο του παραλόγου. Ενώ η Ευρώπη και η διεθνής κοινότητα βρίσκονται σε σοκ με την απόφαση του Πρωθυπουργού, εντός των συνόρων βλέπουμε τη μία κωλοτούμπα μετά την άλλη. Θα μπορούσε να είναι πολύ ενδιαφέρον, εάν δεν ήταν εξόχως επικίνδυνο.

Οι άνθρωποι που έχουν δηλητηριάσει την κοινωνία, ΜΜΕ και πολιτικοί ένθεν κακείθεν, βλέπουν οτι ένα δημοψήφισμα που σε άλλες εποχές η απάντησή του θα ήταν προφανής, είναι πλέον μεγάλο ρίσκο.

Για πολλά μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον Παπανδρέου. Προσωπικά εάν κάτι δεν συγχωρώ σε αυτή την κυβέρνηση είναι που μας έχει βυθίσει όλους στην αβεβαιότητα και στην ανασφάλεια με την αναβλητικότητα και την ανικανότητά της. Πλέον οι εξελίξεις είναι τόσο γρήγορες που τα πράγματα αλλάζουν κάθε 3-4 ώρες. Δεν μπορεί κανείς να ηρεμήσει πια, δεν μπορεί να συγκεντρωθεί στις δουλειές του γιατί δεν ξέρει τι του ξημερώνει. Η ανασφάλεια που όταν ξυπνάς ανοίγεις το pc με το φόβο οτι η χώρα έχει καταρρεύσει, οτι οι Ευρωπαίοι θα μας σουτάρουν κακήν κακώς από την ΕΕ, είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να συγχωρήσει σε όλους όσους έχουν διαχειριστεί και διαχειρίζονται την εξουσία.

Ο Παπανδρέου βγαίνει αυτές τις μέρες και μιλάει εναντίον τραπεζών και ΜΜΕ, εναντίον συμφερόντων. Δεν τολμάει να πει ποιούς ελέγχουν αυτά τα συμφέροντα, ούτε να ονοματίσει.  7 χρόνια τώρα στην ηγεσία του Πασοκ τα έχει ανεχθεί, έχει ανεχθεί να έχει στο πλευρό του άτομα διαπλεκόμενα.

Μου θυμίζει λίγο αυτό που συμβαίνει με τις κατσαρίδες σε ένα σπίτι. Περιμένεις να φύγουν μόνες τους; Δε θα φύγουν. Ψεκάζεις στις γωνίες; Δεν είναι εκεί η φωλιά. Και κάποια στιγμή αποφασίζεις να ρίξεις κατσαριδοκτόνο κάτω από τον νεροχύτη. Ε δε το κάνεις με παιδιά και άλλους μέσα στο σπίτι. Ρίχνεις το κατσαριδοκτόνο, οι κατσαρίδες πετάγονται και τρέχουν με τρομακτική ταχύτητα από εδώ και από εκεί, πριν καταλήξουν. Το τέζα το εισπνέουν όμως και όλοι όσους φρόντισες να κλειδώσεις μέσα στο σπίτι όταν αποφάσισες οτι ήρθε η ώρα να πάρεις δραστικά μέτρα. Ξεχνάς επίσης οτι οι κατσαρίδες έχουν αναπτύξει και ανοσία σε κάποια κατσαριδοκτόνα, ενώ είναι πολύ πιθανό να έχουν γεννήσει.

Δεν θα μπω στον κόπο να σχολιάσω τη στάση κανενός άλλου πλην της Χαράς Κεφαλίδου, την οποία κάποιοι βάζουν δίπλα σε άλλα γνωστά και μη εξαιρετέα άτομα. Το οτι κάποιοι έχουν πάθει σοκ με την απόφαση Παπανδρέου, δεν δικαιολογεί να τους βάζουν ορισμένοι δίπλα σε άλλους γνωστούς-αγνώστους, για να γράψουν το +1. Διαφορετικές οι αφετηρίες, διαφορετική η κριτική και διαφορετική η στάση που κρατούσαν τόσο καιρό.
Γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας σε αυτή τη χώρα και η υποκρισία πρέπει να σταματήσει πάραυτα.
Γνωρίζουμε επίσης πολύ καλά οτι αρκετοί από αυτούς που τώρα ζητάνε υποκριτικά κυβέρνηση Εθνικής σωτηρίας, ήταν οι ίδιοι που όταν το καλοκαίρι ο Παπανδρέου προσπάθησε ανεπιτυχώς να συνεννοηθεί με τον Σαμαρά, απειλούσαν με παραιτήσεις και εκβίαζαν ανασχηματισμούς.

ΥΓ: Η θέση μου για τα δημοψηφίσματα είναι ξεκάθαρη, έχω τοποθετηθεί στο παρελθόν (εδώ κι εδώ). Ακόμα μία ενδιαφέρουσα άποψη για το δημοψήφισμα από τον khlysty.

Νέα ομολογία αποτυχίας και παραλογισμός

Από τη χθεσινή συνέντευξη τύπου του Ευάγγελου Βενιζέλου, απ' όπου μάθαμε τα μαντάτα για το νέο σύστημα αποδείξεων:
"Έχουμε πολλά προβλήματα με τον φορολογικό και φοροεισπρακτικό μας μηχανισμό, έχουμε εκτεταμένη παραοικονομία, εκτεταμένη φοροδιαφυγή. Έχουμε όμως ένα σχετικά πολύ υψηλό επίπεδο ζωής, η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι μία από τις 30 πλουσιότερες χώρες του κόσμου σε απόλυτους αριθμούς, παρά την κρίση και παρά τη μείωση του ΑΕΠ. [...]
Ακούω άλλες φωνές –στεντόρειες- υπέρ της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής και της μείωσης της παραοικονομίας. Ναι, αυτό είναι πρώτος ηθικός, πολιτικός και διοικητικός στόχος. Όμως τώρα εάν πει κανείς ότι «θα έχω έσοδα από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής», δεν γίνεται πιστευτός. Πρέπει να έχουμε ασφαλείς πηγές εσόδων, πρέπει να καταπολεμήσουμε μέχρι το μεδούλι τη φοροδιαφυγή και την παραοικονομία και να εισπράξουμε παραπάνω από όσα έχουμε υπολογίσει. Αυτά όμως τώρα δεν μπορούμε να τα υπολογίζουμε για να κλείσει ο Προϋπολογισμός του 2011 και του 2012."


Ομολογώ οτι το θέμα πλέον έχει πλάκα. Δεν μπορείς και να θέλεις να τους πάρεις στα σοβαρά. Θα εκλάβω λοιπόν τη νέα ομολογία αποτυχίας του Οικονομικού Επιτελείου της Κυβέρνησης ως αστειάκι. Θα περιμένω απλά κάποιος να βγει και να διαψεύσει τη νέα εξαγγελία Βενιζέλου για τις αποδείξεις και να πει "χαμογελάστε, είναι η Candid camera" σε όσους ακόμη και τώρα αρνούνται να παραδεχτούν οτι είναι τόσο άχρηστοί και τόσο παράλογοι.


Δηλαδή εάν η τρόικα ζήτησε μέτρα μονίμου χαρακτήρα και στο Υπ.Οικ σκέφτηκαν αυτό, να πάμε να πνιγούμε όλοι μαζί.


Δεν γίνεται να μη βλέπουν στο Υπουργείο οτι το 50% (ή 60%) πάει αθροιστικά με τον φορολογικό συντελεστή. Δεν γίνεται να μην έχει διορθωθεί ακόμη το προφανές λάθος. Δηλαδή να πει το Υπουργείο 50% επι του μη φορολογηθέντος εισοδήματος, που και πάλι υπάρχει πρόβλημα, αλλά κινείται στα πλαίσια της λογικής. 
Υποτίθεται οτι το κράτος θέλει να πείσει τους μεγαλοεισοδηματίες να πάψουν να φοροδιαφεύγουν επειδή έχουμε πρόβλημα, αντ' αυτού οι φοροφυγάδες ξεφυσούν με ανακούφιση εφόσον βλέπουν οτι οι τίμιοι ηλίθιοι που δήλωναν μεγάλα εισοδήματα ως φυσικά πρόσωπα, φορολογούνται με 40%, τους κοπανάνε 2 έκτακτες εισφορές 4+4% (είμαστε στο 48%) και εν συνεχεία τους λένε να προσκομίσουν αποδείξεις 50%. Άρα μπορούν να αποταμιεύσουν ωραιότατα ένα διόλου ευκαταφρόνητο 2%!!!
Δηλαδή όποιος δεν φοροδιέφευγε ή όποιος έπαψε να φοροδιαφεύγει, αυτή τη στιγμή πρέπει να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο.


Αυτό το μέτρο ήταν το επόμενο που σκέφτηκαν στο Υπ Οικονομικών, μετά από μία σειρά μέτρων που έχουν εξαγγελθεί τις τελευταίες μέρες. Αυτό το μέτρο είναι το sequel του sequel του sequel της ομολογίας αδυναμίας πάταξης της φοροδιαφυγής.


Σε αυτές τις συνθήκες, κανένας δεν ξοδεύει. Είναι παράλογο λοιπόν να εκβιάζεις τον πολίτη να δαπανά τα χρήματά του όταν η αβεβαιότητα είναι στο κόκκινο. Ειδικά αυτό τον καιρό όλοι έχουμε μαζευτεί και κόβουμε από παντού. Ο Έλληνας πάντα είχε τη σοφή φιλοσοφία του "για μία ώρα ανάγκης" και τώρα του το κόβουμε κι αυτό με το έτσι θέλω;
Δε γουστάρω ρε φίλε να δαπανήσω, θα πληρώσω και πρόστιμο επειδή δεν είμαι καταναλωτικό ον; Δεν μπορεί δηλαδή κάποιος να κάνει αποταμίευση; Η αγορά πρέπει να λειτουργήσει εκβιαστικά; 


Είναι προφανές οτι το νέο μέτρο που σκέφτηκαν έχει ως στόχο τη φορολόγηση της απόκλισης, γιατί ποιός εχέφρων θα ξοδέψει το 50% του φορολογημένου αγρίως εισοδήματός του τη σήμερον ημέρα;


Την Δευτέρα στην εκπομπή "Netweek" της Έλλης Στάη εμφανίστηκε ο Στέλιος Ράμφος και είπε κάτι πολύ απλό και πολύ σοφό:
"Όλα τα μέτρα είναι απερίσκεπτα, από πίσω είναι παρορμητισμοί φοβεροί, κρυμμένοι πίσω από ψυχρές αναλύσεις και προσεκτικές διατυπώσεις οι οποίες καταλήγουν να φεύγει η τρόικα να μην έρχεται ποτέ εδώ, στη Φινλανδία να ζητάει εγγυήσεις.
Πίσω από αυτά βρίσκονται σκοτεινοί παρορμητισμοί είτε εξουσίας είτε άλλων πραγμάτων, που οδηγούν με υψηλή λογικοφάνεια σε αυτό το παιχνίδι που βλέπουμε και στο αδιέξοδο που δημιουργείται."


Αυτό είναι ουσιαστικά το πρόβλημα, οτι τα μέτρα είναι μέσα στον παραλογισμό και ο παραλογισμός αυτός φαίνεται από το γεγονός οτι μέχρι και οι φιλελεύθερες δυνάμεις του τόπου οι οποίες είναι παραδοσιακά υπέρ της εξυγίανσης, της ενίσχυσης του ιδιωτικού τομέα, των περικοπών στο δημόσιο, μιλούν για πανικό και ανικανότητα της κυβέρνησης. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός οτι η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Στέφανος Μάνος ωρύονται οτι η κυβέρνηση κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο και διαρκώς προτείνουν άλλα μέτρα, μπας και....


Η στήριξη σε τέτοια μέτρα -εκτρώματα που επιβραβεύουν τη φοροδιαφυγή, δεν ονομάζεται υπευθυνότητα και ένας βουλευτής που δεν θα τα ψηφίσει, δεν σημαίνει οτι δεν στηρίζει την προσπάθεια. Νομίζω έχει έρθει η ώρα για την Κ.Ο. του Πασόκ και κυρίως για τις υπεύθυνες φωνές και όχι για τους μόνιμους αντιρρησίες, να αντιπροτείνουν άλλα μέτρα και επιτέλους να πάψουν να ανέχονται μέτρα τέτοιας φιλοσοφίας. Επίσης έχει έρθει η ώρα ο Παπανδρέου, εάν διαφωνεί με τους χειρισμούς του Βενιζέλου ή να πάρει ο ίδιος τα ηνία και να μαζέψει τον Υπουργό του ή να τον αποπέμψει.

Η κυβέρνηση είναι προφανές οτι βρίσκεται σε πανικό, αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Δεν περίμενα οτι θα το έλεγα αυτό τώρα κοντά, αλλά φτάνει, άμα δεν μπορείτε, παραιτηθείτε. Τέλος.

Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων

Διαβάζω από εχθές δυο τύπους αναλύσεων. Οι μισές αποπνέουν ανακούφιση, οι άλλες μισές δεν αναλύουν καν τις αποφάσεις και μιλάνε για χρεοκοπία. Έστω και επιλεκτική, δεν μας πειράζει... Χρεοκοπία δεν είναι κι αυτή; Άρα αποτύχαμε και τα ελικόπτερα περιμένουν με ζεσταμένες μηχανές.

Επιλεκτική χρεοκοπία, όπως λέμε ολίγον έγκυος ή όπως λέμε ανεμογκάστρι;

Θεωρητικά βέβαια, χρεοκοπημένοι είμαστε καιρό τώρα, απλά τα τελευταία 2 χρόνια γνωρίζουμε τα πραγματικά νούμερα. Άλλο να είσαι θεωρητικά χρεοκοπημένος και άλλο πρακτικά, δηλαδή να κηρύξεις στάση πληρωμών κλπ. 


Ας δούμε όμως λίγο σε μία σύντομη αναδρομή πώς φτάσαμε ως εδώ...


4 Οκτωβρίου του 2009 το ΠΑΣΟΚ εκλέγεται κυβέρνηση με 10 μονάδες διαφορά από την πλειοψηφία του Ελληνικού λαού. Λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, στο debate των πολιτικών αρχηγών, ο Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε από τον Καραμανλή να δεσμευτεί οτι τα νούμερα για το έλλειμμα και για το χρέος, ήταν τα αληθινά. Ο Καραμανλής απέφυγε να δεσμευτεί.
Λίγους μήνες μετά κι ενώ περιμέναμε όλοι να δούμε τις πολυδιαφημισμένες 100 πρώτες ημέρες του ΠΑΣΟΚ, άρχισαν οι δηλώσεις για παγόβουνα κλπ και τα spread εκτινάχθηκαν σε δυσθεώρητα ύψη μόλις αποκαλύφθηκε το μαγείρεμα των νουμέρων, από την όχι και τόσο ανεξάρτητη όπως αποδείχθηκε, στατιστική υπηρεσία.
Έχουμε εδώ λοιπόν το πρώτο σημείο διαφωνίας. Τα spread ανέβηκαν λόγω των δηλώσεων ή λόγω του οτι αποκαλύφθηκαν τα πραγματικά νούμερα; Το αφήνω στην κρίση σας.


Αρχίζει λοιπόν να συζητιέται έντονα η προσφυγή μας στο ΔΝΤ.
Τον Μάιο του 2010 εντασσόμαστε σε Ευρωπαϊκό Μηχανισμό στήριξης με τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Το Μνημόνιο το ψήφισαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ πλην 3, οι βουλευτές του ΛΑΟΣ και η Ντόρα Μπακογιάννη. Εξασφαλίστηκαν έτσι 110δις σε πακέτα δόσεων. Μέσα σε ένα χρόνο το μόνο που εφαρμόστηκε ήταν οι περικοπές. Οι αποκρατικοποιήσεις, οι καταργήσεις οργανισμών έμειναν στα χαρτιά υπό τον φόβο των αντιδράσεων και έτσι πορευτήκαμε ένα χρόνο και βρεθήκαμε σε χειρότερη θέση από αυτή που βρισκόμασταν τον Μάιο του 2010.
Δεύτερο σημείο που πρέπει να σημειώσουμε. Ποιός ευθύνεται για τη μη εφαρμογή του Μνημονίου; Μήπως η κακιά ΝΔ; Ή μήπως το Παναγιωτακοπουλικό/Τονιααντωνιακό Πασόκ  και οι συνδικαλιστές -διαμάντια κατά Χρυσοχοίδη που το ίδιο εξέθρεψε;


Κάπως έτσι ήρθε το Μεσοπρόθεσμο, το οποίο ψηφίστηκε από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ πλην ενός και την Έλσα Παπαδημητρίου.
Αυτή η πολιτική δεν οδηγούσε πουθενά προφανώς. Και κάπως έτσι φτάσαμε στη χθεσινή ημέρα που τα πράγματα άλλαξαν, καθώς επιτέλους δόθηκε μία Ευρωπαϊκή λύση.


Ελπίζω να μην διαφωνεί κάποιος με την παράθεση τουλάχιστον των γεγονότων... Πάμε τώρα στην περαιτέρω ανάλυση.


Υποτίθεται λένε κάποιοι, οτι υπογράψαμε το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο για να μην χρεοκοπήσουμε και όμως χρεοκοπήσαμε. Είναι φαίνεται πολύ δύσκολο να αντιληφθούν οτι χρεοκοπία σημαίνει στάση πληρωμών. Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την κωλοπιλάλα, που πριν ακόμη μας υποβαθμίσουν οι οίκοι σε καθεστώς επιλεκτικής χρεοκοπίας, το έχουν προεξοφλήσει, προσπαθώντας να προλάβουν να παραπληροφορήσουν την κοινή γνώμη. Δεν τους ενδιαφέρει επίσης οτι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε ουσιαστικά να αγνοήσει την όποια αξιολόγηση τέτοιου τύπου.


Με το Μεσοπρόθεσμο και το Μνημόνιο μείναμε ουσιαστικά μέσα στο παιχνίδι και μας δόθηκε η δυνατότητα για επαναδιαπραγμάτευση. Το 2010 δεν φαινόταν η Ευρωπαϊκή διάσταση της κρίσης και κάποιοι μιλούσαν για Ελληνικό πρόβλημα. Αν δεν είχε ψηφιστεί το Μνημόνιο ή το Μεσοπρόθεσμο, τώρα θα ήμασταν χρεοκοπημένοι, αγκαλιά με τις δραχμούλες μας και θα βλέπαμε τους Ευρωπαίους να βρίσκουν λύση για άλλου τύπου προβλήματα που θα τους είχε δημιουργήσει τόσο η κρίση σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, όσο και η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ.


Κατηγορούνται συνεχώς οι βουλευτές που ψήφισαν Μνημόνιο και Μεσοπρόθεσμο αλλά δεν μας λέει κανείς πού θα ήμασταν αν δεν είχαν ψηφιστεί. Θα είχαμε χρεοκοπήσει στην πραγματικότητα και θα μου επιτρέψετε να συμπεράνω απλοϊκά και ισοπεδωτικά, πως όσοι δεν τα ψήφισαν ή δεν δέχθηκαν να συμμετάσχουν σε έναν εθνικό διάλογο ή σε μία κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης, ήθελαν τη χρεοκοπία της χώρας.
Ξέχασα λίγο πιο πάνω να αναφερθώ στις συνεχείς προσπάθειες του Γιώργου Παπανδρέου να εξασφαλίσει συναίνεση. Φαντάζομαι ο μόνος που το αμφισβητεί είναι ο αξιόλογος Αντώνης Σαμαράς και η παρέα του. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε οτι λίγο πριν τον ανασχηματισμό ο Παπανδρέου δέχθηκε μέχρι και να αφήσει την Πρωθυπουργία και ο Σαμαράς, έβαλε ως προϋπόθεση την κατάργηση του νόμου για το μεταναστευτικό.
Όλα αυτά δεν πρέπει να τα ξεχάσουμε, για να ξέρουμε και τι ρόλο έπαιξε ο καθένας.


Τώρα που τα πράγματα αναμένεται να ηρεμήσουν δεν πρέπει να ξεχάσουμε οτι υπάρχουν και κάποιες ανειλημμένες υποχρεώσεις ορισμένων. Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Πάνος Καμμένος, είναι υποχρεωμένος να μας παρουσιάσει τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του, οτι ο Γιώργος Παπανδρέου είναι έμμισθος broker των διεθνών τοκογλύφων και οτι η οικογένεια Παπανδρέου είναι μπλεγμένη με διάφορα CDS όπως υπονόησε. Έχει έρθει η ώρα να τελειώσει η παράνοια και ο λαικισμός. 
Πλέον ο καθένας κρίνεται σε άλλη βάση.


Για να μην ξεχνιόμαστε:

''H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων,

που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο,

εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.''

Επαφίεται λοιπόν στον πατριωτισμό των Ελλήνων να εφαρμόσουν δημοκρατικά ψηφισμένους νόμους και να διασφαλίσουν την εφαρμογή του Συντάγματος. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε τώρα που είναι καιρός μεταρρυθμίσεων και κινητοποιήσεων. Δεν είμαι σίγουρη πάντως πως όσοι χρησιμοποιούν το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος, προκειμένου να κινητοποιήσουν τους "γνήσιους πατριώτες", αντιλαμβάνονται πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως επιχείρημα από τους "αντιπάλους τους", όσους δηλαδή πραγματικά υπερασπίζονται την εφαρμογή του Συντάγματος. 

Νομίζω πάντως οτι μετά τη χθεσινή απόφαση, που είναι όπως όλα δείχνουν μία απόφαση-ανάσα, πρέπει να αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του.

Για να δούμε, θα βάλουμε μυαλό;

ΥΓ: Όταν η ΝΔ αποφασίσει να βγάλει ανακοίνωση, ξυπνήστε με.... Update: Η ΝΔ με μία αμελητέα καθυστέρηση της τάξεως των 12 περίπου ωρών, αναγνώρισε οτι στο σχέδιο που παρουσιάστηκε, υπάρχουν κάποια θετικά σημεία, αλλά και πολλά "σκοτεινά", δεν αμέλησαν να τονίσουν οτι το Μνημόνιο απέτυχε. 

Σου 'πα, μου 'πες και τελικά ανασχηματισμός

Σήμερα παρακολουθήσαμε όλοι live ένα πολιτικό θρίλερ, με τη ΝΔ να προνοεί για τη "real-time" ενημέρωσή μας, που ξεκίνησε ουσιαστικά από εχθές το βράδυ όταν ο Παπανδρέου ζήτησε συνάντηση με τον Κάρολο Παπούλια. Αφορμή ήταν η παραίτηση Λιάνη και η δήλωση του κυρίου -ΔΕΗ αγάπη μου- Αθανασιάδη οτι δεν θα ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο για να μην πληγώσει την ευαίσθητη καρδιά της εκλογικής του πελατείας στην Κοζάνη. Υπήρχαν λογικά πληροφορίες και για άλλους βουλευτές που ήταν έτοιμοι να την κάνουν ή να καταψηφίσουν το Μεσοπρόθεσμο...

Ο Παπανδρέου προφανώς έφτασε στα όριά του. Μία αντιπολίτευση να χτυπάει αλύπητα και να βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου, χιλιάδες αγανακτισμένοι να πολιορκούν τη Βουλή, οι βουλευτές του να παραιτούνται ή να απειλούν οτι δε θα ψηφίσουν το Μεσοπρόθεσμο και η Ευρώπη να θέτει ως προϋπόθεση την ψήφισή του για την 5η δόση.

Για να λέμε την αλήθεια ο Παπανδρέου φέρει τεράστια ευθύνη για το παρόν αδιέξοδο. Είχε ένα χρόνο στη διάθεσή του να προωθήσει αλλαγές, να τα βάλει με το βαθύ Πασοκ, είχε την εμπιστοσύνη της κοινωνίας η οποία στις δημοτικές εκλογές, δεν έδειξε να αποδοκιμάζει την ακολουθούμενη μέχρι τότε πολιτική, είχε με το μέρος του ένα μεγάλο συνειδητοποιημένο μέρος της κοινωνίας που ήλπιζε οτι δεν θα σπαταλήσει την τελευταία ευκαιρία της χώρας και ΝΑΙ είχε και κάποια ΜΜΕ μαζί του, μέχρι το σημείο που άρχισε να χάνει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας. Είχε 157 βουλευτές, έναν Σαμαρά που όσα και να του σούρνουμε, νομοσχέδια ψήφιζε και γενικά για τα δεδομένα της Ελλάδας υπήρχε αρκετή ανοχή. Και προτίμησε να φτάσουμε στο σημείο μηδέν. 

Εδώ και ένα μήνα η κυβέρνηση είναι μία οπερέτα, οι βουλευτές πυροβολούν ομαδικώς τον Παπακωνσταντίνου κατηγορώντας τον οτι είναι αποτυχημένος, ενώ η αλήθεια είναι οτι η κυβέρνηση συνολικά καθυστέρησε σε όλους τους τομείς. Κανείς δεν παραγνωρίζει οτι η κατάσταση ήταν χαοτική, η κυβέρνηση πέτυχε κάποια πράγματα, αλλά χρειαζόταν μεγαλύτερη ταχύτητα και αποφασιστηκότητα.

Ο Παπανδρέου ζήτησε συναίνεση επιτακτικά. Κάθε εβδομάδα συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, συναντήσεις με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και σήμερα ήρθε η ανοιχτή πρόταση από μεριάς του, στο σημείο μηδέν, προς τον Σαμαρά.

Ο Σαμαράς όμως ως ολίγιστος ανεύθυνος πολιτικός ημι-ηγέτης, έχοντας πάρει κεφάλι στις δημοσκοπήσεις, απαίτησε από τον Παπανδρέου να παραιτηθεί, να υιοθετηθεί το Ζάππειο2 και  άκουσον άκουσον, να αλλάξει ο νόμος για τη μετανάστευση, υπενθυμίζοντας σε όλους τα πολιτικά του πιστεύω. 

Τα πάντα άρχισαν και τελείωσαν στον ανεύθυνο χειρισμό της όλης κατάστασης από τη Νέα Δημοκρατία, που διέρρεε προς τα έξω τις απαιτήσεις του Σαμαρά και που ζήταγε ουσιαστικά εξωφρενικά πράγματα. Δεν χαρακτηρίζω εξωφρενική φυσικά την απαίτηση για επαναδιαπραγμάτευση, αλλά όλες τις άλλες απαιτήσεις που προέβαλε. Σήμερα οι μισοί Έλληνες παρακολουθήσαμε με κομμένη την ανάσα μία προσπάθεια του Σαμαρά να επιβάλλει την πολιτική ατζέντα της ΠΟΛ.ΑΝ. για να δώσει τη συναίνεσή του. Αφήστε που σε μία τόσο κρίσιμη διαπραγμάτευση δεν είναι δυνατόν να διαρρέεις ό,τι λέγεται σε τηλεφωνικές συνομιλίες, απλά δεν είναι δυνατόν (ισχύει και για τις 2 πλευρές)

Η εξέλιξη των πραγμάτων με ανακούφισε (έστω και προσωρινά), αυτό θα έπρεπε να είχε κάνει ο Παπανδρέου καιρό τώρα. Ανασχηματισμό και ψήφο εμπιστοσύνης και ας τον ρίξουν. Είχε τη δεδηλωμένη, ο Σαμαράς δεν συναινούσε τουλάχιστον όχι μέχρι σήμερα και παρ' όλα αυτά πίεσε μέχρι τέλους για συναίνεση.

Ο Παπανδρέου μας έχει απογοητεύσει πολλάκις, έχει καθυστερήσει και έχει συμβιβαστεί σε όλους τους τομείς. Δεν θα έχει άλλη ευκαιρία. 

Ο ανασχηματισμός δεν πρέπει να έχει τα στοιχεία του προηγούμενου, καμία ισορροπία και κανένας άχρηστος μέσα στο υπουργικό. Να μην υποκύψει σε καμία πίεση. Ούτε ρεύματα, ούτε μ@λακίες, μόνο οι ικανοί και ας φρυάξουν όλοι όσοι πιέζουν εδώ και καιρό για να επιβάλλουν τους εκλεκτούς τους. 

Ας αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους. Για να δούμε, θα αρθεί το πολιτικό προσωπικό έστω και τώρα, στο σημείο μηδέν, στο ύψος των περιστάσεων ή θα οδηγηθούμε σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις;

Στο χέρι της Κ.Ο. του Πασοκ είναι το αν θα πάμε σε εκλογές και στο χέρι του Σαμαρά ήταν απ' ότι φάνηκε η συναίνεση. Εξαιρετικό πολιτικό σκάκι...

ΥΓ: Εκτιμώ οτι μετά τα σημερινά η Κ.Ο. συσπειρώθηκε αρκετά οπότε δύσκολα θα τον ρίξουν.

Γύρω- γύρω όλοι, στη μέση ο Παπανδρέου

Πόσα συμβούλια πολιτικών αρχηγών πρέπει να γίνουν για να πειστούν τα κόμματα οτι απαιτείται συναίνεση; Ή για να το θέσω από άλλη οπτική: πόσα συμβούλια πρέπει να γίνουν για να πειστεί ο Παπανδρέου, οτι ο Σαμαράς (που είναι και η πολύφερνη νύφη) δεν συναινεί; Εκτός κι αν έχει αντιληφθεί οτι κάνει ... ναζάκια... οπότε πάω πάσο και περιμένω να δω μετά από πόσα παρακαλετά και πόσες παραχωρήσεις θα ενδώσει. Πάντως αν τελικά ενδώσει η αργοπορία θα πιστωθεί στον ίδιο.
Ο Παπανδρέου έχει κουραστεί να ζητάει συναίνεση από τους πάντες: Από τα κόμματα, από τους υπουργούς του, από τους βουλευτές του, από την κοινωνία. Κάθε εβδομάδα συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, συνεχή υπουργικά, σύγκλιση του πολιτικού συμβουλίου, για να εισπράξει κριτική για τα μέτρα, για τα πρόσωπα που έχει επιλέξει να τοποθετήσει σε καίρια πόστα, για το γεγονός οτι δεν διαπραγματεύεται επαρκώς (όπως θεωρούν κάποιοι). Φυσικά για την αργοπορία στην εφαρμογή του προγράμματος, τον ψέγουν ελάχιστοι...


Η μεν Νέα Δημοκρατία δεν συναινεί και περιμένει να έρθουν εκλογές για να μας σώσει εφαρμόζοντας το Ζάππειο4, οι δε βουλευτές του Πασοκ, συναινούν και δεν συναινούν, καθώς νιώθουν οτι παρακάμπτονται, δεν γουστάρουν τη φάτσα του Παπακωνσταντινου (μάλιστα μερικοί έχουν υποδείξει άλλα πρόσωπα για τη θέση του Υπ.Οικ), αφήστε που κάποιοι εξ' αυτών είναι και σοσιαλιστές, οπότε καταλαβαίνετε. Υπάρχουν φυσικά και άλλα στελέχη που υιοθετούν Τσίπρια λογική και παραμένουν στο Πασόκ μόνο για να τα χώνουν πού και πού στον Παπανδρέου και να νομιμοποιούνται ηθικά να κολλάνε αφίσες του Ανδρέα σε όλη την Ελλάδα...


Γύρω γύρω όλοι, στη μέση ο Παπανδρέου να δέχεται επίθεση απ' όλες τις μεριές.
Από τους μεν γιατί αργοπορεί, από τους δε γιατί "ξεπουλάει τη χώρα". Κανείς δεν είναι ικανοποιημένος και όμως κατά έναν περίεργο τρόπο σχεδόν κανείς δεν είναι πρόθυμος να συνεισφέρει.  Ας βγάλουν οι άλλοι τα κάστανα από τη φωτιά, αυτοί στους οποίους κατέληξε η καυτή πατάτα, οι άλλοι νίπτουν τας χείρας τους και το έχουν ρίξει στην τρελή.
Εχθές στην ομιλία του στο Κοινοβούλιο, ο Παπανδρέου το έθεσε ξεκάθαρα: τι θέλουμε επιτέλους: Θέλουμε τα λεφτά, οπότε είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις μας και μειώνουμε τα ελλείμματα ή δεν τα θέλουμε, "φτύνουμε" τους δανειστές μας και πάμε σε πτώχευση. Σε αυτή την ερώτηση δεν είναι δουλειά του Παπανδρέου και της κυβέρνησης να απαντήσει, είναι δουλειά όλων όσων βρίσκονται στην επίθεση και ζητάνε να φύγει η κυβέρνηση και η τρόικα.
Η κυβέρνηση έχει κάνει την στρατηγική επιλογή του Μνημονίου, τώρα είναι η σειρά των υπολοίπων να πούνε φανερά και χωρίς στρογγυλέματα την πρότασή τους.


Προφανώς ορισμένοι νομίζουν οτι τα πράγματα είναι όπως στο παρελθόν, δεν καταλαβαίνουν οτι οι όροι που ασκείται η πολιτική έχουν αλλάξει. Όπως ο Παπανδρέου δεν δικαιούται να λέει “ασ'το γι' αργότερα” έτσι και ο Σαμαράς δεν δικαιούται να τάζει παραδείσους για προεκλογικούς λόγους.
Θεωρούν στη Νέα Δημοκρατία πως αν κάποια στιγμή κυβερνήσουν, θα μπορέσουν να υιοθετήσουν εκ νέου την τακτική της καμμένης γης. Πλανώνται πλάνην οικτρά. Σε σχέση με όλα τα προηγούμενα χρόνια, υπάρχει κάτι που έχει αλλάξει και κάποιοι το αμελούν, αυτή τη φορά ο ελληνικός λαός είναι ενήμερος για τα νούμερα, γνωρίζει και το έλλειμμα και το χρέος και μπορεί να κρίνει τι είναι εφικτό και τι όχι, μπορεί να κρίνει αν οι υποσχέσεις που δίνονται ανήκουν στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας ή είναι άμεσα εφαρμόσιμες.


Το αν ο Παπανδρέου γνώριζε ή δεν γνώριζε τα πραγματικά νούμερα το 2009 και παρ' όλα αυτά έταζε, είναι κάτι για το οποίο κανείς δεν μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά. Σίγουρα είχε καλή εικόνα της κατάστασης, ίσως να μην φανταζόταν σε ποιο σημείο είχε φτάσει το έλλειμμα, καθώς το αμίλητο νερό-Κώστας Καραμανλής και η παρέα του μίλαγαν για έλλειμμα 6%, ενώ ο Προβόπουλος είχε ενημερώσει για έλλειμμα κοντά στο 10%. Εάν το 2009 λοιπόν ο κόσμος "εξαπατήθηκε" γιατί προφανώς με το "λεφτά υπάρχουν" νόμιζε οτι ο Παπανδρέου θα γεννήσει ευρώ, τώρα δεν έχει καμία δικαιολογία. Τα νούμερα τα γνωρίζουμε, το τι διαπραγματεύσεις γίνονται το γνωρίζουμε, το πώς μας αντιμετωπίζουν οι εταίροι μας επίσης. Για πρώτη φορά έχουμε γίνει κοινωνοί του προβλήματος, ζούμε κι εμείς από απόσταση την αγωνία της διαπραγμάτευσης και περιμένουμε να δούμε τις αντοχές της κοινωνίας και της οικονομίας. 
Γι' αυτό λοιπόν αναρωτιέμαι, ο Σαμαράς τι ακριβώς νομίζει οτι θα πετύχει με το να μη συναινεί και να τάζει φύκια για μεταξωτές κορδέλες; Την ώρα που το 100% του ελληνικού λαού γνωρίζει την τραγική δημοσιονομική μας κατάσταση, τάζει μειώσεις σε φόρους κλπ. Προφανώς ευελπιστεί οτι αν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, θα πει “παραλάβαμε χάος" και θα ξεμπερδέψει ή ελπίζει οτι αν μακροπρόθεσμα η πολιτική αυτή αποδώσει θα καρπωθεί ο ίδιος την επιτυχία, χωρίς παράλληλα να έχει εισπράξει τη φθορά που θα επέφερε η συναίνεση σε αυτή τη φάση.


Για ακόμα μία φορά οι επιλογές που έχουμε είναι οι εξής δυο: Μεσοπρόθεσμο ή χρεωκοπία. Και τα δυο δεν θα είναι αναίμακτα, οπότε πρέπει ο καθένας να αποφασίσει με ποιόν θα πάει και ποιόν θα αφήσει. Ξέρουμε λίγο πολύ οτι τα μέτρα του Μεσοπρόθεσμου δεν θα είναι τα τελευταία, το θέμα είναι να μάθουμε τι μέλλει γενέσθαι αν χρεωκοπήσουμε και πάνω σε αυτό, οφείλουν να μας ενημερώσουν όσοι υποστηρίζουν οτι με μία χρεωκοπία και με την έξοδό μας από το ευρώ, θα σωθούμε.


Κάποια στιγμή η πίεση που ασκείται για συναίνεση θα σταματήσει. Ή που τα κόμματα θα συναινέσουν ή που ο Παπανδρέου θα πάψει να παρακαλάει, θα κάνει έναν ανασχηματισμό "όλα για όλα", θα πετάξει έξω όσους δημιουργούν προβλήματα στην άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής και θα κρατήσει μόνο όσους είναι έτοιμοι για σύγκρουση και δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική τους επιβίωση.

Δυστυχώς η μαζική συνειδητοποίηση της κατάστασης και του αδιεξόδου στο οποίο έχουμε περιέλθει φαίνεται να έχει οδηγήσει μεγάλο μέρος της κοινωνίας σε μία παράνοια. Αντί να στρωθούμε όλοι και να δούμε πως θα βγούμε από την ύφεση μία ώρα αρχύτερα, κοιτάμε πώς θα φάμε τα λεφτά των δανειστών μας και πώς θα ξεμπερδέψουμε με τον πιο ανώδυνο τρόπο.

Για να είναι ο τίτλος ολοκληρωμένος:

Γύρω γύρω όλοι, στη μέση ο Παπανδρέου

όλοι κάθονται στη γη και ο Γιώργος στο σκαμνί...

Μνημόνιο: Κλείσαμε μαζί ένα χρόνο

Σήμερα κλείνουμε ένα χρόνο από την ψήφιση του Μνημονίου και θεωρώ οτι τώρα, στην πρώτη μας επέτειο, έχει έρθει η ώρα να συζητήσουμε σοβαρά για τη “σχέση” μας. Πού οδεύει αυτή η σχέση, ποιες είναι οι προοπτικές της; Μήπως την έχουμε αμελήσει λίγο και λοξοκοιτάμε άλλες πιο φανταχτερές εναλλακτικές, οι οποίες όμως, το μόνο σίγουρο είναι οτι δεν θα συνοδεύονται από σταθερότητα και είναι πολύ πιθανό να μας οδηγήσουν σε απρόβλεπτες περιπέτειες;


Είναι κοινή παραδοχή οτι παρατηρείται μία αδικαιολόγητη κόπωση και παρέκκλιση από τις δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει στα πλαίσια του Μνημονίου. Ενώ εφαρμόστηκαν οι περικοπές που προβλεπόντουσαν, ενώ οι μισθοί στο δημόσιο έχουν συρρικνωθεί, παρατηρούμε με μεγάλη ανησυχία, οτι υπάρχουν διάφορες μαύρες τρύπες που απειλούν να μας καταπιούν, τα δε spread που στην παρούσα φάση δεν επηρεάζουν, αλλά είναι ενδεικτικά για το πως μας αντιμετωπίζουν οι αγορές, είναι απογοητευτικά ψηλά.


Μα γιατί; Τόσο πολύ μας μισούν πια οι αγορές; Τόσο πολύ θέλουν την καταστροφή μας; Είναι κι αυτή μία ερμηνεία που δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς. Υπάρχει όμως και η άλλη παράμετρος, η βασική, οτι δηλαδή δείχνουμε απροθυμία να μεταρρυθμιστούμε.


Πολλοί περίμεναν οτι το προηγούμενο διάστημα ο κόσμος θα έβγαινε στους δρόμους μαζικά, διαμαρτυρόμενος για τις περικοπές και θα παρέλυε η χώρα, κάτι τέτοιο δεν συνέβη. 
Απ' οτι φαίνεται όμως, μερίδες ανθρώπων που θίγονται από τις μεταρρυθμίσεις που προβλέπεται να γίνουν, είναι έτοιμοι να παραλύσουν τη χώρα και να δημιουργήσουν γενικευμένο μπάχαλο. Πολύ απλά διότι τόσα χρόνια την έχουν βρει την άκρη τους, παρακάμπτουν τους νόμους, αξιοποιούν τα παραθυράκια .... Οπότε αυτό που τους ενοχλεί περισσότερο από τις περικοπές, είναι οι μεταρρυθμίσεις και μία ενδεχόμενη επαναλειτουργία του διαλυμένου κράτους.


Το Μνημόνιο έχει δαιμονοποιηθεί πλήρως από μεγάλη ομάδα πολιτών, που είναι έτοιμοι να στηρίξουν ακρίτως διεκδικήσεις και κοινωνικές ομάδες, οι οποίες κάνοντας χρήση αντιμνημονιακής ρητορικής, προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο οτι τις όποιες αλλαγές προωθεί η κυβέρνηση, τις επιβάλλει το Μνημόνιο άρα είναι "κακές". Το οτι πολλές από αυτές όπως το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, οι αποκρατικοποιήσεις κάποιων ΔΕΚΟ, θα έπρεπε να έχουν γίνει χρόνια τώρα, χωρίς να μας τις επιβάλλουν με το στανιό Μνημόνια και ξεμνημόνια, δεν έχει περάσει από το μυαλό κανενός μάλλον.


Υπάρχουν άνθρωποι που ακούν “Μνημόνιο” ή “ΔΝΤ” και βγάζουν σπυριά, δεν μπορούν να διανοηθούν οτι υπάρχουν συμπολίτες τους που υποστηρίζουν την εφαρμογή του Μνημονίου. Κατακεραυνώνουν ως δοσίλογο όποιον τολμήσει να μιλήσει μη αρνητικά για την “καταστροφική σύμβαση που ήταν προμελετημένη και έχει ως μοναδικό σκοπό να μας υποδουλώσει”, αρνούμενοι να δεχθούν οτι υπάρχει και η αντίθετη άποψη. Ενώ άνθρωποι οι οποίοι βλέπουν το Μνημόνιο ως ευκαιρία για να αλλάξουμε, φοβούνται να πουν την άποψή τους ανοιχτά, μη τυχόν και τους ακούσει κανένας ευερέθιστος και έχουν προβλήματα, καθώς στο μυαλό των μπαρουτοκαπνισμένων, όποιος δεν αποτάσσεται το Μνημόνιο είναι δοσίλογος, εθνοπροδότης, τσιράκι του ΔΝΤ...


Ένα χρόνο μετά όμως, οι πολίτες, ακόμη και εκείνοι που υποστήριξαν αρχικά το Μνημόνιο, έχουν κάθε δικαίωμα να λοξοκοιτάνε προς άλλες κατευθύνσεις, αφού βλέπουν οτι η κυβέρνηση έχει αρχίσει και παρακάμπτει δεσμεύσεις, ενώ παράλληλα προσπαθεί να ακολουθήσει τον εύκολο δρόμο, ο οποίος όμως δεν αποτελεί εναλλακτική. Έτσι όπως το πάμε, θα μηδενιστούν τα εισοδήματα των πολιτών και οι μεταρρυθμίσεις θα έχουν μείνει στον πάγο, λόγω της απροθυμίας για σύγκρουση. Είναι λογικό ο κόσμος να έχει μπουχτίσει, γιατί από τη μία βλέπει μπαρουτοκαπνισμένη την αντιμνημονιακή συμμαχία και από την άλλη βλέπει την απροθυμία όσων έχουν αναλάβει να εφαρμόσουν το Μνημόνιο και σου λέει που πάμε; Έχουμε μία δανειακή σύμβαση, οι μεν την καταγγέλλουν, οι δε δεν εφαρμόζουν τις δεσμεύσεις, τι θα γίνει επιτέλους;


Η κυβερνητική μηχανή χρειάζεται επανεκκίνηση. Το έχουν πει χιλιάδες άνθρωποι, το έχω ξαναπεί κι εγώ. Το Πασοκ όπως κάποιοι το ήξεραν ως κόμμα, έχει τελειώσει, δεν υπάρχει περίπτωση η πασοκική αντίληψη των πραγμάτων να επιβιώσει. Δεν είναι οτι ο κρατισμός που αποτελούσε κυρίαρχη ιδεολογία μας κατέστρεψε και η φιλελευθεροποίηση της οικονομίας θα μας σώσει, αλλά απ' οτι φαίνεται οτιδήποτε είναι κρατικό, δεν το “πονάνε” αρκετά όσοι το διαχειρίζονται.


Εφόσον λοιπόν το μοντέλο του μεγάλου κράτους απέτυχε, πρέπει κάποια στιγμή να το παραδεχτούμε και να αφήσουμε τα δάκρυα για μετά. Δεν είναι δυνατόν ένα χρόνο μετά το Μνημόνιο, οι μεταρρυθμίσεις να είναι ακόμα στο περίμενε, να δημιουργούνται συνεχώς μαύρες τρύπες, η φοροδιαφυγή να θεριεύει και γενικά να επικρατεί εικόνα διάλυσης. Δεν θα έχουμε άλλη ευκαιρία και αυτό πρέπει να το καταλάβουν πρωτίστως οι κυβερνώντες. 
Τον δρόμο που θα ακολουθήσουμε τον έχουμε επιλέξει με το Μνημόνιο και είτε σε κάποιους αρέσει είτε όχι, ο δρόμος αυτός είναι η φιλελευθεροποίηση της οικονομίας.


Δεν υπάρχουν άλλοι δρόμοι για την κυβέρνηση, ή εφαρμόζει ΤΩΡΑ κατά γράμμα το Μνημόνιο και προωθεί όλες τις μεταρρυθμίσεις, οπότε και θα έρθει αντιμέτωπη με τους θιγόμενους, αλλά θα έχει στο πλευρό της, τους εδώ και χρόνια μπουχτισμένους φιλήσυχους πολίτες που φωνάζουν “φτάνει πια”, ή θα ομολογήσει οτι δεν μπορεί να διαχειριστεί την κατάσταση και θα πάει σε εκλογές, προκειμένου ο Παπανδρέου να ξεφορτωθεί τους Πασοκικούς βραχνάδες (ελπίζω) και αν έχει τα κουράγια, να συμμαχήσει με όσους θέλουν την αλλαγή και είναι πρόθυμοι να βάλουν πλάτη. Αυτό βέβαια με την προϋπόθεση οτι η ζυγαριά δεν θα γείρει προς την συντηρητική πλευρά...


Όπως είπα και σε σχόλιό μου στην προηγούμενη ανάρτηση, όταν ο γιατρός σου λέει: ή ακολουθείς αυτή την αγωγή ή πεθαίνεις, μετά η γιατρειά, είναι στο χέρι σου. Ή ακολουθείς τη συνταγή κατά γράμμα χωρίς να παραλείπεις δόσεις, ή μετά έρχεσαι αντιμέτωπος με τις συνέπειες της απροθυμίας σου να ακολουθήσεις την “ιατρική συνταγή”. Το Μνημόνιο είναι η θεραπεία, το αν οι ασθενείς που είναι οι Έλληνες, θα αποφασίσουν να ακολουθήσουν τις οδηγίες του γιατρού ή θα παραλείπουν δόσεις, για να πιουν ένα ποτάκι παραπάνω, είναι δική τους επιλογή.


Για το τέλος, μιας και είναι της μόδας να ανασύρουμε βίντεο από το παρελθόν για να την πούμε στον Παπανδρέου, ας παραθέσω κι εγώ ένα έτσι για το καλό, μπας και ξυπνήσουν τίποτα... αναμνήσεις:

Οι εκλογές και ο ανασχηματισμός δεν προαναγγέλλονται

Αυτή είναι η φράση που επικαλούνται οι απανταχού ανασχηματισμολάγνοι που φροντίζουν να συντηρούν και τα σενάρια εκλογολογίας, για να μπορέσουν να συνεχίσουν απρόσκοπτα την αναπαραγωγή των εμπνευσμένων αθώων ρεπορτάζ τους.

Με τη φράση αυτή η οποία αγνοώ από ποιον πρωτοδιατυπώθηκε, δεν μπορεί κανείς να διαφωνήσει. Όμως δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιείται, όπως και άλλες χιλιοειπωμένες φράσεις (πχ. “στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα”) ως επιχείρημα, για να συνεχιστεί η αναπαραγωγή των διαφόρων σεναρίων.


Πριν γίνει ο προηγούμενος ανασχηματισμός, τα Μέσα τον συζητούσαν και τον κυοφορούσαν επι ένα 3μηνο. Δεν αμφιβάλλω οτι κάποιοι για ακόμα μία φορά προσπαθούν να δημιουργήσουν προτετελεσμένα. Το λέμε μία, το λέμε δυο αλλά δεν γίνεται κάθε μέρα να συζητάμε για το πότε θα έρθει ο ανασχηματισμός παρά τη διάψευση του Πρωθυπουργού.
Ειδικά όσοι μπαίνουν στο παιχνίδι της ονοματολογίας για τα κρίσιμα υπουργεία, είναι άποψή μου, πως εξυπηρετούν άλλους σκοπούς πέρα από την απλή ενημέρωση και τον σχολιασμό.


Το κλίμα που υπάρχει και η φημολογία περι αντικατάστασης του Παπακωνσταντίνου μόνο αθώα δεν είναι. Μόλις 5 ημέρες μετά τη θετική εξέλιξη στις Βρυξέλλες όπου ανακοινώθηκε παράταση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου και μείωση του επιτοκίου, κάποιοι διακινούν πιο έντονα από ποτέ σενάρια αντικατάστασής του. Δηλαδή τώρα που προέκυψε μία επιτυχία του Οικονομικού Επιτελείου και φαίνεται πως έχουμε ανακτήσει μερικώς την αξιοπιστία μας και τη διαπραγματευτική μας ισχύ, κάποιοι έκριναν οτι είναι το σωστό χρονικό σημείο για να αρχίσουν να διακινούν τέτοια σενάρια. Κάτι τέτοιο καταδεικνύει εκτός των άλλων και τη μειωμένη αντίληψη των πραγμάτων που έχουν.
Σε έναν ενδεχόμενο ανασχηματισμό, το πιο απίθανο σενάριο είναι η αντικατάσταση του Παπακωνσταντίνου.


Την Κυριακή στο έκτακτο Υπουργικό Συμβούλιο που συγκάλεσε ο Παπανδρέου ανέφερε:
"Κάποιοι προσπαθούν να πείσουν το λαό ότι η προσπάθεια που κάνουμε είναι χαμένη. Ακόμα και με τα σενάρια για πρόωρες εκλογές και ανασχηματισμό. Δεν θα κάνουμε πίσω. Εμείς έχουμε δουλειά."


Δεν νομίζω οτι θα μπορούσε να υπάρξει πιο κατηγορηματική διάψευση των εμπνευσμένων σεναρίων. 
Ακόμη όμως και αυτή του η αποστροφή, δεν έπεισε τους πάντα υποψιασμένους, οι οποίοι είναι πεπεισμένοι οτι έρχονται μεγάλες αλλαγές... Αντεπιχείρημα των περισσοτέρων είναι όπως προανέφερα, οτι "ο ανασχηματισμός και οι πρόωρες εκλογές δεν προαναγγέλλονται".
Τους προβλημάτισε επίσης το γεγονός οτι ο Πρωθυπουργός συγκάλεσε έκτακτο υπουργικό συμβούλιο Κυριακάτικα. Δεν πέρασε από το μυαλό τους οτι μετά από αυτή τη θετική εξέλιξη, ήθελε να δώσει ένα τέλος στα καταστροφικά σενάρια που διακινούν οι διάφοροι κύκλοι και να τρίξει τα δόντια σε όσους έχουν αφήσει στην άκρη τις μεταρρυθμίσεις και κάνουν δημόσιες σχέσεις.


Είναι προφανές οτι για ακόμα μία φορά βρισκόμαστε μπροστά σε μία πίεση που δέχεται ο Παπανδρέου να προβεί σε περαιτέρω αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα. Το αν θα ενδώσει ή όχι, ή το αν θα επιλέξει να κάνει αποκλειστικά και μόνο διαρθρωτικές αλλαγές για την καλύτερη λειτουργία του κυβερνητικού σχήματος, το οποίο δεν είναι τόσο ασυντόνιστο όπως πολλοί ωρύονται, είναι κάτι που όσο και να το συζητάνε δημοσιογράφοι, bloggers ή ο περιπτεράς της γειτονιάς, αν είναι να 'ρθει θε να 'ρθει αλλιώς θα προσπεράσει.


Όσο για τις πρόωρες εκλογές, ο Παπανδρέου δεν είναι Καραμανλής, εν ολίγοις δεν θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές απλά και μόνο για να πετάξει αλλού την καυτή πατάτα. Ο μόνο τρόπος να οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές, είναι η κυβέρνηση να χάσει την πλειοψηφία.


Οφείλουμε να παρακολουθούμε με ιδιαίτερο σκεπτικισμό τη νέα, έκδηλη προσπάθεια που βρίσκεται σε εξέλιξη για επηρεασμό των εξελίξεων. Θεωρώ πως η συνεχής συζήτηση για επερχόμενο ανασχηματισμό και πρόωρες εκλογές, είναι πλήρως αποπροσανατολιστική, δημιουργεί χάος και αποσπά την κυβέρνηση από το έργο της και κάπου εδώ, μετά και τη διάψευση του Πρωθυπουργού, αυτή η συζήτηση πρέπει να κλείσει.

Διαβάστε επίσης: Αυτός ο Υπουργός, πρέπει να φύγει (Γιατί πραγματικά αυτοί οι υπουργοί, πρέπει να φύγουν)
Tweet

"Μία ακόμη ατυχής διπλωματική κίνηση το Ερζερούμ"

Σεληνιάστηκαν στη Νέα -Νέα Δημοκρατία με την επίσκεψη του Γιώργου Παπανδρέου στο Ερζερούμ.

Από εκεί που είχαμε συνηθίσει το επίπεδο της διπλωματίας μας σε σχέση με την Τουρκία να είναι εντελώς δουλοπρεπές και κανένας δεν τολμούσε να μιλήσει για τις τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο, ξαφνικά ο Παπανδρέου σε μη φιλικό έδαφος, έθεσε επι τάπητος τα ζητήματα που ταλαιπωρούν τις διμερείς σχέσεις.
Εξεπλάγησαν οι περισσότεροι καθώς περίμεναν να πάει εκεί, να καταπιεί τη γλώσσα του κατά τη συνήθη πρακτική, να ρίξει και μία ζεμπεκιά στο κατάμεστο γήπεδο που εγκαινίασαν μαζί με τον Ταγίπ Ερντογάν ή να συζητήσει την προοπτική κουμπαριάς μαζί του, στα πρότυπα φυσικά της επιτυχημένης εξωτερικής πολιτικής του παρελθόντος.


Τώρα κάποιοι μιλάνε για τα αυτονόητα, τα οποία αυτονόητα βέβαια επι Σημίτη και Καραμανλή μόνο αυτονόητα δεν ήταν.


Ο μετρ της διπλωματίας Δημήτρης Αβραμόπουλος, έσπευσε να σχολιάσει με τη δέουσα σοβαρότητα και αντικειμενικότητα τα όσα διεμείφθησαν στο Ερζερούμ...
Είναι βέβαιο πως ο Πρωθυπουργός εσύρθη στη συνάντηση αυτή, χωρίς διπλωματική προετοιμασία και συγκεκριμένη ατζέντα. Από τις εικόνες, που μόνον αυτές, συνόδευσαν το όλο σκηνικό, επετεύχθη ο βασικός σκοπός της τουρκικής διπλωματίας, που ήταν να δοθεί η εντύπωση ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν ουσιαστικά βελτιωθεί.


Και συνεχίζει λέγοντας:
Το Ερζερούμ καταγράφεται και προστίθεται στη σειρά των ατυχών διπλωματικών κινήσεων της κυβέρνησης, οι οποίες και την Ελλάδα αποδυναμώνουν διπλωματικά και το στόχο, για ένα ασφαλές και φιλικό περιβάλλον συνεργασίας στην περιοχή μας, δεν υπηρετούν.


Από τα καλύτερα ανέκδοτα που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό!! Τολμάνε οι κύριοι της νΝΔ να μιλάνε για ατυχείς διπλωματικές κινήσεις! Ποιοι?
Οι άνθρωποι που κυβέρνησαν επι 5,5 χρόνια και δεν είχαν σταθερή εξωτερική πολιτική, που για να μπει το βέτο στο Βουκουρέστι μας είχε φύγει η ψυχή, που μας κατηγορούσαν οι ξένοι για 2 γλώσσες στην εξωτερική μας πολιτική, αφού άλλα έλεγε η Ντόρα, άλλα ο και καλά φιλόΡωσος Δάμαλος, ο οποίος ήταν ανύπαρκτος στο διεθνές στερέωμα. Αλήθεια σκοπεύουν κάποια στιγμή να μας ενημερώσουν για τις επίσημες θέσεις του κόμματός τους σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ή θα συνεχίσουν απλά να ασκούν ανέξοδη κριτική στα πάντα?


Ο Παπανδρέου λοιπόν, πήγε στην Τουρκία και είπε τα... "αυτονόητα". Μίλησε για την υφαλοκρηπίδα, για την ανάγκη οριοθέτησής της και για την μόνιμη απειλή του casus belli. Μίλησε για τις παραβιάσεις στο Αιγαίο και αναρωτήθηκε τι έχει να κερδίσει η Τουρκία από αυτό.
Είπε ανοιχτά πως όσο η Κύπρος βρίσκεται υπο Τουρκική κατοχή και δεν βρίσκουμε αμοιβαία αποδεκτή λύση, την Ευρώπη η Τουρκία, θα την βλέπει με το κιάλι.
Εύκολα? Αυτονόητα? Τότε γιατί κανένας στο παρελθόν δεν έκανε κάτι παρόμοιο?


Πάντως κατανοώ όσους μιλάνε για "μυστική διπλωματία" συνεχώς, έτσι δικαιολογούν την ύπαρξή τους, αφήστε που η συνομωσιολογία σε καιρούς Μνημονίου, πουλάει όσο τίποτε άλλο.
Το καλύτερο είναι πως είναι σε θέση να γνωρίζουν τι ειπώθηκε σε μία συνάντηση μεταξύ Παπανδρέου και Ερντογάν. Προφανώς βρίσκονται σε ανοιχτή επικοινωνία με έναν από τους δυο, μάλλον με τον Ερντογάν γιατί ο Παπανδρέου είναι πολύ "νεοταξίτης" για τα γούστα τους.


ΥΓ: Εδώ το σχετικό ρεπορτάζ του Mega.

Διακαναλική Συνέντευξη: Φάουλ Νο2

Οφείλω να ομολογήσω πως ήμουν προετοιμασμένη για μία συνέντευξη - σούπα, αλλά τέτοιο πράγμα δεν το περίμενα. Προσπαθώ να βρω έναν χαρακτηρισμό... Άκυρη? Βαρετή μέχρι αηδίας? 

Το προβλέψιμη πιστεύω είναι πολύ λίγο για να περιγράψει αυτό που είδαμε και γι' αυτό το αποτέλεσμα ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό οι δημοσιογράφοι.

Θα μπορούσε η ίδια συνέντευξη να είχε δοθεί με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και να ήταν μία συνέντευξη- αποτίμηση του έργου που έγινε, όπου θα κόλλαγαν και ερωτήσεις του τύπου, "πως φτάσαμε στο μνημόνιο, υπήρχε άλλος δρόμος?". 

Η εν λόγω συνέντευξη όμως συνδυάστηκε με τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Τεράστιο φάουλ. Απλά να θυμίσω πως στις 7 Νοέμβρη οι εκλογές είναι αυτοδιοικητικές και όχι εθνικές. Το διακύβευμα είναι αποκλειστικά και μόνο το καλό της αυτοδιοίκησης.

Τι να πω... Ένας μονόλογος με 8 συμμετέχοντες και τον Πεταλωτή σε ρόλο γλάστρας, που κράτησε 2 ώρες χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος. Θα μπορούσε ο Πρωθυπουργός να απευθύνει ένα διάγγελμα στον Ελληνικό λαό, θα μπορούσε να δώσει μερικές συνεντεύξεις σε δημοσιογράφους... Αυτό το πράγμα που είδαμε ήταν απαράδεκτο. Από κάποιο σημείο και μετά έπαψα να δίνω προσοχή στα όσα λεγόντουσαν... Βαρέθηκα...

Γρίφος αυτή η συνέντευξη... Πιστεύω πως είναι πολύ δύσκολο για τους μη γνωρίζοντες να διαγνώσουν τον λόγο για τον οποίο δόθηκε.

Αρχικά ο Παπανδρέου ήταν καταβεβλημένος, μη - σίγουρος, σαν να φαινόταν στριμωγμένος... Ενώ οι ερωτήσεις πραγματικά ήταν αναμενόμενες και δεν είχαν ιδιαίτερη δυσκολία, ούτε ήταν ιδιαίτερα επιθετικές (η Χούκλη κάτι έκανε) ο Παπανδρέου φαινόταν να ζορίζεται. Θέλω να ελπίζω όμως, πως ήταν ειλικρινής...

Άφησε να εννοηθεί πως αν προκύψουν αδιέξοδα θα οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές. Με ανησυχεί το γεγονός πως έχει αρχίσει και διαφαίνεται στο βάθος του ορίζοντα το σενάριο αυτό. Δεν νομίζω πως η φημολογία είναι αβάσιμη... Εφόσον έχουν αρχίσει και διακινούνται τέτοια σενάρια επιτρέψτε μου να ανησυχώ. Πάντως ένας ηγέτης οφείλει να οδηγεί τη χώρα από τα αδιέξοδα, στην διέξοδο (μας το είχε υποσχεθεί αυτό ο Παπανδρέου άλλωστε) και όχι όποτε βλέπει τα σκούρα να πηγαίνει σε εκλογές (δηλαδή να φυγομαχεί σαν τον Καραμανλή) και να ρίχνει το μπαλάκι στον λαό και στους επόμενους.

Ένιωσα πως ο Παπανδρέου κάτι φοβάται και ακούγοντας μετέπειτα τον σχολιασμό στον Τριανταφυλλόπουλο, κάποιος είπε πως πάει για τον 3ο γύρο εσωκομματικών αμφισβητήσεων... Και είναι λογικό. Κάποιοι θα βρουν ευκαιρία να τον αμφισβητήσουν και θα τείνουν "χείρα βοηθείας".

Δεν αμφιβάλω (το είπα και στα σχόλια στην προηγούμενη ανάρτηση) πως οι διάφορες "Πασοκάρες" που κοκορεύονται πως έχουν υπό την επιρροή τους τους ψηφοφόρους, εκβιάζουν. Ο κύριος τάδε που "ελέγχει" 2000 άτομα και ο Παπανδρέου δεν του έκανε την χάρη να προωθήσει το δικό του παιδί, απειλεί να πάει με τον Δημαρά... Ο κύριος δείνα δεν πολυγουστάρει το υπουργείο του και θέλει να προωθήσει τους δικούς του, οπότε δεν βγαίνει μπροστά να στηρίξει τις επιλογές του κόμματος. Δόξα τω Θεώ το ΠΑΣΟΚ έχει πολλές βεντέτες.

Αλλά βρίσκουν και τα κάνουν, ο Παπανδρέου φταίει που τους ανέχεται.

Το δεύτερο μεγαλύτερο φάουλ μετά τον ανασχηματισμό, ήταν αυτή η συνέντευξη, όχι γιατί "εκβίασε" με πρόωρες εκλογές, αλλά διότι για 2η φορά μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, έδειξε πως έχει αρχίσει να πτοείται...

Για το τέλος άφησα το καλύτερο part.... Οι δημοσιογράφοι!!! Αχ αυτοί οι δημοσιογράφοι!! Θα μπορούσαν να επιβάλλουν live τους δικούς τους όρους, να υπάρχει μία προσυνεννόηση εφόσον δεν υπήρχε η πίεση του χρόνου στις ερωτήσεις και μπορούσαν να διακόψουν τον Πρωθυπουργό. 

Μόνο η Χούκλη κάτι έκανε και προς μεγάλη μου έκπληξη ο -εγκεφαλικό- Λιάτσος... 

Δυστυχώς ο μόνος ρόλος που μπορούν να επιτελέσουν πλέον οι μεγαλοδημοσιογράφοι, είναι αυτός του τηλεσχολιαστή. Δεν μπορούν να μεταφέρουν την οργή και την αγωνία του κόσμου μέσα από τις ερωτήσεις τους. Δεν μπορούν να φέρουν σε δύσκολη θέση τον συνεντευξιαζόμενο και να τον πιέσουν ώστε να βγάλουν την είδηση. Ίσως η στάση της εκπροσώπου του ομίλου Αλαφούζου, Σίας Κοσιώνη να ήταν η πιο τίμια... Τι την ενδιέφερε? Φορολογία των επιχειρήσεων και πράσινη ανάπτυξη και γι' αυτά ρώτησε.

Πάντως οι δημοσιογράφοι πέτυχαν το ακατόρθωτο: Ήταν όλοι χειρότεροι του Παπανδρέου, με χειρότερη όλων φυσικά την Όλγα Τρέμη...

ΥΓ: Η εικόνα από το newsit.gr

Γιατί όχι συνέντευξη τύπου?

Επιβεβαιώνοντας πως η δημοκρατία μας είναι τηλεοπτική ο Γιώργος Παπανδρέου επέλεξε δυο εβδομάδες πριν τις δημοτικές εκλογές, να δώσει μία διακαναλική συνέντευξη, στους αδέκαστους και αιχμηρούς δημοσιογράφους των τηλε- παραθύρων.


Είναι απορίας άξιο γιατί ο Παπανδρέου εφόσον ένιωσε την ανάγκη να μιλήσει στον ελληνικό λαό, δεν οργάνωσε μία συνέντευξη τύπου (Κυριακή μεσημέρι?), αλά ΔΕΘ , όπου θα μπορούσαν και άλλοι πέραν των δημοσιογράφων των μεγάλων καναλιών να θέσουν ερωτήσεις. Κακά τα ψέματα, η Όλγα Τρέμη δεν μπορεί να μεταφέρει τον σφυγμό και την ανησυχία της κοινωνίας, ούτε να θέσει ερωτήσεις εκ μέρους του συνταξιούχου, του δημοσίου υπαλλήλου που είδε τις αποδοχές του να πέφτουν κατακόρυφα, του απελπισμένου καταστηματάρχη που βαράει μύγες κτλ...


Ο Παπανδρέου παλιότερα είχε κάνει σημαία του το Διαδίκτυο και κατά τη διάρκεια των εσωκομματικών εκλογών του 2007 μίλαγε για τα συμφέροντα και τα ΜΜΕ (τώρα να τον κάνω τον παραλληλισμό με τον Κουρασμένο και τον Μπαϊρακτάρη ή όχι?) ...


Επέλεξε λοιπόν να δώσει μία διακαναλική συνέντευξη, οχυρωμένος μέσα στην ΕΡΤ με 6 μεγαλοδημοσιογράφους απέναντί του να του κάνουν καραστημένες ερωτήσεις... 'Ετσι δεν συνδιαλέγεται με την κοινωνία αλλά με τους υπαλλήλους των εκδοτών και των καναλαρχών. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει τι θα απαντήσει στην εκπρόσωπο του ΔΟΛ και του Μπόμπολα, στην εκπρόσωπο του Αλαφούζου κτλ... Θα με ενδιέφερε να δω τι θα απαντούσε σε ερωτήσεις των επικεφαλής διαφόρων φορέων και οργανώσεων, σε ερωτήσεις ανθρώπων που θα εκπροσωπούν είτε τους εαυτούς τους είτε κοινωνικούς φορείς.


Προσωπικά με ενοχλεί πάρα πολύ η αποστασιοποίηση του Παπανδρέου από την κοινωνία. Ίσως αυτό να θέλει να κάνει, να δείξει πως είναι παρών, έχει τον έλεγχο και δεν παραγοντίζει ασυστόλως στο εξωτερικό έχοντας γραμμένους τους Έλληνες. Με ενοχλεί που ο Πρωθυπουργός έχει αφήσει πίσω του έναν Πρωθυπουργεύοντα με υπερεξουσίες, με ενοχλεί που ο επικοινωνιακός Παπανδρέου που έκανε ντου σε δημόσιες υπηρεσίες, χωρίς την παρουσία καμερών σταμάτησε να το κάνει, με ενοχλεί που βλέπω πως μετεξελίσσεται σε κουρασμένο και κρυπτόμενο Πρωθυπουργό....


Αναρωτιέμαι αν τολμάει να πάρει αγκαζέ τον Ραγκούση και να βγούνε μία βόλτα στην Ερμού να μιλήσουν με τους πολίτες, ή φοβάται μη τον λιντσάρουν...


Με στημένες συνεντεύξεις δεν γίνεται δουλειά. Σίγουρα δεν θα γίνουμε σοφότεροι σήμερα το βράδυ και πολύ φοβάμαι πως θα μας δημιουργηθούν και νέες απορίες. Αφήστε που έχω τη αίσθηση πως αυτή η συνέντευξη δίνεται για να δώσει δουλειά στους λαζοπουλικούς μοντέρ της Νέας Δημοκρατίας που θα πετσοκόψουν δηλώσεις όπου ο Πρωθυπουργός θα αποκλείει κατηγορηματικά πως πάμε για πτώχευση, θα λέει πως πάμε καλύτερα, θα δώσει κι ένα νούμερο για το έλλειμμα και τα έσοδα, τα οποία επειδή στην Ελλάδα ζούμε θα διαψευσθούν πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρεις...


Θα περιμένω να δω τι θα πει σήμερα, αν και έχω αρχίσει να πιστεύω πως τελικά δεν είναι Πρωθυπουργός μεγάλων αντοχών, κουράστηκε πολύ πιο γρήγορα από τον Καραμανλή...