Γύρω- γύρω όλοι, στη μέση ο Παπανδρέου

Πόσα συμβούλια πολιτικών αρχηγών πρέπει να γίνουν για να πειστούν τα κόμματα οτι απαιτείται συναίνεση; Ή για να το θέσω από άλλη οπτική: πόσα συμβούλια πρέπει να γίνουν για να πειστεί ο Παπανδρέου, οτι ο Σαμαράς (που είναι και η πολύφερνη νύφη) δεν συναινεί; Εκτός κι αν έχει αντιληφθεί οτι κάνει ... ναζάκια... οπότε πάω πάσο και περιμένω να δω μετά από πόσα παρακαλετά και πόσες παραχωρήσεις θα ενδώσει. Πάντως αν τελικά ενδώσει η αργοπορία θα πιστωθεί στον ίδιο.
Ο Παπανδρέου έχει κουραστεί να ζητάει συναίνεση από τους πάντες: Από τα κόμματα, από τους υπουργούς του, από τους βουλευτές του, από την κοινωνία. Κάθε εβδομάδα συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, συνεχή υπουργικά, σύγκλιση του πολιτικού συμβουλίου, για να εισπράξει κριτική για τα μέτρα, για τα πρόσωπα που έχει επιλέξει να τοποθετήσει σε καίρια πόστα, για το γεγονός οτι δεν διαπραγματεύεται επαρκώς (όπως θεωρούν κάποιοι). Φυσικά για την αργοπορία στην εφαρμογή του προγράμματος, τον ψέγουν ελάχιστοι...


Η μεν Νέα Δημοκρατία δεν συναινεί και περιμένει να έρθουν εκλογές για να μας σώσει εφαρμόζοντας το Ζάππειο4, οι δε βουλευτές του Πασοκ, συναινούν και δεν συναινούν, καθώς νιώθουν οτι παρακάμπτονται, δεν γουστάρουν τη φάτσα του Παπακωνσταντινου (μάλιστα μερικοί έχουν υποδείξει άλλα πρόσωπα για τη θέση του Υπ.Οικ), αφήστε που κάποιοι εξ' αυτών είναι και σοσιαλιστές, οπότε καταλαβαίνετε. Υπάρχουν φυσικά και άλλα στελέχη που υιοθετούν Τσίπρια λογική και παραμένουν στο Πασόκ μόνο για να τα χώνουν πού και πού στον Παπανδρέου και να νομιμοποιούνται ηθικά να κολλάνε αφίσες του Ανδρέα σε όλη την Ελλάδα...


Γύρω γύρω όλοι, στη μέση ο Παπανδρέου να δέχεται επίθεση απ' όλες τις μεριές.
Από τους μεν γιατί αργοπορεί, από τους δε γιατί "ξεπουλάει τη χώρα". Κανείς δεν είναι ικανοποιημένος και όμως κατά έναν περίεργο τρόπο σχεδόν κανείς δεν είναι πρόθυμος να συνεισφέρει.  Ας βγάλουν οι άλλοι τα κάστανα από τη φωτιά, αυτοί στους οποίους κατέληξε η καυτή πατάτα, οι άλλοι νίπτουν τας χείρας τους και το έχουν ρίξει στην τρελή.
Εχθές στην ομιλία του στο Κοινοβούλιο, ο Παπανδρέου το έθεσε ξεκάθαρα: τι θέλουμε επιτέλους: Θέλουμε τα λεφτά, οπότε είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις μας και μειώνουμε τα ελλείμματα ή δεν τα θέλουμε, "φτύνουμε" τους δανειστές μας και πάμε σε πτώχευση. Σε αυτή την ερώτηση δεν είναι δουλειά του Παπανδρέου και της κυβέρνησης να απαντήσει, είναι δουλειά όλων όσων βρίσκονται στην επίθεση και ζητάνε να φύγει η κυβέρνηση και η τρόικα.
Η κυβέρνηση έχει κάνει την στρατηγική επιλογή του Μνημονίου, τώρα είναι η σειρά των υπολοίπων να πούνε φανερά και χωρίς στρογγυλέματα την πρότασή τους.


Προφανώς ορισμένοι νομίζουν οτι τα πράγματα είναι όπως στο παρελθόν, δεν καταλαβαίνουν οτι οι όροι που ασκείται η πολιτική έχουν αλλάξει. Όπως ο Παπανδρέου δεν δικαιούται να λέει “ασ'το γι' αργότερα” έτσι και ο Σαμαράς δεν δικαιούται να τάζει παραδείσους για προεκλογικούς λόγους.
Θεωρούν στη Νέα Δημοκρατία πως αν κάποια στιγμή κυβερνήσουν, θα μπορέσουν να υιοθετήσουν εκ νέου την τακτική της καμμένης γης. Πλανώνται πλάνην οικτρά. Σε σχέση με όλα τα προηγούμενα χρόνια, υπάρχει κάτι που έχει αλλάξει και κάποιοι το αμελούν, αυτή τη φορά ο ελληνικός λαός είναι ενήμερος για τα νούμερα, γνωρίζει και το έλλειμμα και το χρέος και μπορεί να κρίνει τι είναι εφικτό και τι όχι, μπορεί να κρίνει αν οι υποσχέσεις που δίνονται ανήκουν στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας ή είναι άμεσα εφαρμόσιμες.


Το αν ο Παπανδρέου γνώριζε ή δεν γνώριζε τα πραγματικά νούμερα το 2009 και παρ' όλα αυτά έταζε, είναι κάτι για το οποίο κανείς δεν μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά. Σίγουρα είχε καλή εικόνα της κατάστασης, ίσως να μην φανταζόταν σε ποιο σημείο είχε φτάσει το έλλειμμα, καθώς το αμίλητο νερό-Κώστας Καραμανλής και η παρέα του μίλαγαν για έλλειμμα 6%, ενώ ο Προβόπουλος είχε ενημερώσει για έλλειμμα κοντά στο 10%. Εάν το 2009 λοιπόν ο κόσμος "εξαπατήθηκε" γιατί προφανώς με το "λεφτά υπάρχουν" νόμιζε οτι ο Παπανδρέου θα γεννήσει ευρώ, τώρα δεν έχει καμία δικαιολογία. Τα νούμερα τα γνωρίζουμε, το τι διαπραγματεύσεις γίνονται το γνωρίζουμε, το πώς μας αντιμετωπίζουν οι εταίροι μας επίσης. Για πρώτη φορά έχουμε γίνει κοινωνοί του προβλήματος, ζούμε κι εμείς από απόσταση την αγωνία της διαπραγμάτευσης και περιμένουμε να δούμε τις αντοχές της κοινωνίας και της οικονομίας. 
Γι' αυτό λοιπόν αναρωτιέμαι, ο Σαμαράς τι ακριβώς νομίζει οτι θα πετύχει με το να μη συναινεί και να τάζει φύκια για μεταξωτές κορδέλες; Την ώρα που το 100% του ελληνικού λαού γνωρίζει την τραγική δημοσιονομική μας κατάσταση, τάζει μειώσεις σε φόρους κλπ. Προφανώς ευελπιστεί οτι αν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, θα πει “παραλάβαμε χάος" και θα ξεμπερδέψει ή ελπίζει οτι αν μακροπρόθεσμα η πολιτική αυτή αποδώσει θα καρπωθεί ο ίδιος την επιτυχία, χωρίς παράλληλα να έχει εισπράξει τη φθορά που θα επέφερε η συναίνεση σε αυτή τη φάση.


Για ακόμα μία φορά οι επιλογές που έχουμε είναι οι εξής δυο: Μεσοπρόθεσμο ή χρεωκοπία. Και τα δυο δεν θα είναι αναίμακτα, οπότε πρέπει ο καθένας να αποφασίσει με ποιόν θα πάει και ποιόν θα αφήσει. Ξέρουμε λίγο πολύ οτι τα μέτρα του Μεσοπρόθεσμου δεν θα είναι τα τελευταία, το θέμα είναι να μάθουμε τι μέλλει γενέσθαι αν χρεωκοπήσουμε και πάνω σε αυτό, οφείλουν να μας ενημερώσουν όσοι υποστηρίζουν οτι με μία χρεωκοπία και με την έξοδό μας από το ευρώ, θα σωθούμε.


Κάποια στιγμή η πίεση που ασκείται για συναίνεση θα σταματήσει. Ή που τα κόμματα θα συναινέσουν ή που ο Παπανδρέου θα πάψει να παρακαλάει, θα κάνει έναν ανασχηματισμό "όλα για όλα", θα πετάξει έξω όσους δημιουργούν προβλήματα στην άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής και θα κρατήσει μόνο όσους είναι έτοιμοι για σύγκρουση και δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική τους επιβίωση.

Δυστυχώς η μαζική συνειδητοποίηση της κατάστασης και του αδιεξόδου στο οποίο έχουμε περιέλθει φαίνεται να έχει οδηγήσει μεγάλο μέρος της κοινωνίας σε μία παράνοια. Αντί να στρωθούμε όλοι και να δούμε πως θα βγούμε από την ύφεση μία ώρα αρχύτερα, κοιτάμε πώς θα φάμε τα λεφτά των δανειστών μας και πώς θα ξεμπερδέψουμε με τον πιο ανώδυνο τρόπο.

Για να είναι ο τίτλος ολοκληρωμένος:

Γύρω γύρω όλοι, στη μέση ο Παπανδρέου

όλοι κάθονται στη γη και ο Γιώργος στο σκαμνί...

Συναίνεση, αυτή η άγνωστη

Συναντήσεις είχε σήμερα ο Πρωθυπουργός με τους πολιτικούς αρχηγούς, προκειμένου να συζητήσει τις προοπτικές συναίνεσης που υπάρχουν, με το βλέμμα στραμμένο στο Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα.

Η πολιτική και οι πολιτικοί στην Ελλάδα έχουν καταντήσει κουραστικά αναμενόμενοι. Ποιός δεν περίμενε οτι τα κόμματα θα τηρούσαν αυτή ακριβώς τη στάση που τήρησαν σήμερα; Ποιος εξεπλάγη και κυρίως ποιός δεν απογοητεύτηκε με τη συνεχιζόμενη ανευθυνότητα ορισμένων πολιτικών δυνάμεων;
Ποιός δεν περίμενε οτι ο Τσίπρας δεν θα κινούνταν στη γραμμή: Ο Παπανδρέου είναι η μετενσάρκωση του Πινοσέτ, να σηκωθεί και να φύγει, εκλογές τώρα;
Ποιος δεν περίμενε οτι ο Καρατζαφέρης θα έβαζε για ακόμα μία φορά το υπεύθυνο προσωπείο καθόσον μυρίστηκε πολιτική αξιοποίηση;
Ποιος δεν περίμενε οτι η Νέα Δημοκρατία τελικά θα ακολουθούσε τον λαϊκίστικο δρόμο του "όχι στη συναίνεση" και της διαφήμισης του πονήματος "Οικοδομή, αγάπη μου" ή αλλιώς Ζάππειο2;
Για ακόμα μία φορά η πιο ψύχραιμη φωνή ήταν αυτή της Ντόρας Μπακογιάννη, η οποία κόμισε συγκεκριμένες προτάσεις, ενώ ο Φώτης Κουβέλης δήλωσε ουσιαστικά πως χρειάζεται άλλο μείγμα πολιτικής και δεν θα στηρίξει το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα. 


Αν κάποιος πολιτικός αρχηγός με απογοήτευσε απεριόριστα, αυτός ήταν ο Τσίπρας.
Πήγε στη συνάντηση με μία ατζέντα του τύπου:"να φύγετε να πάτε αλλού"; Είναι αυτό επιχείρημα σε καιρό κρίσης; Είναι δυνατόν πολιτικός αρχηγός που έχει μία κάποια συναίσθηση της κατάστασης να πολιτεύεται με αυτό τον παιδαριώδη τρόπο; 
Στο δικό του παράλληλο Ουγκοτσαβεσικό/Τσεγκεβαρικό  σύμπαν, το πρόβλημα της χώρας είναι ο Παπανδρέου και η κυβέρνηση. Δεν είναι δηλαδή το μείζον οτι έχουμε συνεχώς μαύρες τρύπες στα έσοδα, οτι δεν έχει γίνει ούτε ένα βήμα μπροστά, οτι δεν εφαρμόζεται το Μνημόνιο, οτι παρακαλάμε για την επόμενη δόση και για νέο υπερ-δάνειο, αλλά η "εθνοπροδοτική" κυβέρνηση. Οπότε πρέπει να πάμε κατά τον Τσίπρα σε εκλογές. Και αν ο λαός αποφασίσει να εμπιστευτεί και πάλι τον Παπανδρέου ή τον Σαμαρά και στείλει στον κάλαθο τον αχρήστων την χαρωπή παρέα της Κουμουνδρούρου, ο Τσίπρας τι θα κάνει; Αλήθεια τα γκάλοπ που λένε οτι ο κόσμος θέλει αποκρατικοποιήσεις (52%) ο Τσίπρας τα έχει διαβάσει ή τα γράφει εκεί που δεν πιάνει μελάνι, γιατί η εκλογική του πελατεία δεν θέλει τίποτα και επιμένει στο όχι και σε μία ΕΛΕ που θα μας σώσει;

Ο Σαμαράς από την άλλη συνεχίζει να πολιτεύεται μυστηριωδώς.  Νομίζω οτι αντιλαμβάνονται στη Νέα Δημοκρατία πως το να υιοθετηθεί το Ζάππειο2 από την κυβέρνηση είναι παράλογο, καθότι εκτός των άλλων, έχουν εκφραστεί και επιφυλάξεις για το κατά πόσον θα μειωθεί το έλλειμμα με την εφαρμογή του. Είναι παράλογο να λένε ουσιαστικά οτι θα συναινέσουν μόνο αν το εφαρμόσει αυτούσιο η κυβέρνηση. Αν θέλουν τόσο πολύ να εφαρμοστεί το Ζάππειο2 και γι' αυτούς είναι μονόδρομος, γιατί δεν ζητάνε εκλογές; Περιμένουν από τον Παπανδρέου να συρθεί σε εκλογές βλέποντας οτι η αντιπολίτευση δεν συναινεί;

Παρ' όλο που οι εκλογές αυτή τη στιγμή είναι ένα σενάριο εφιαλτικό και μόνο ως ανεύθυνος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένας ηγέτης που θα οδηγούσε μία χώρα σε κρίση και σε πολιτική αστάθεια, δεν νομίζω οτι όταν δεν εξασφαλίζεται η απαραίτητη συναίνεση από έναν ισχυρό πολιτικό πόλο, κανείς μπορεί να κάνει κάτι άλλο. 
Είμαι πολύ περίεργη να δω τι θα κάνουν την επαύριο των εκλογών αν αυτές προκηρυχθούν (πράγμα που συνεχίζω να μη θεωρώ πιθανό), όλοι αυτοί που το παίζουν θιγμένες κορασίδες όταν τους ζητείται συναίνεση. Μετά από εκλογική αναμέτρηση όπου δεν θα υπάρξει αυτοδύναμη κυβέρνηση, θα κάνουν άραγε την καρδιά τους πέτρα και θα συναινέσουν κατόπιν εορτής, αφού θα έχουν οδηγήσει με την στάση τους τη χώρα σε εκλογές και πολιτική αστάθεια; Και αν αυτοί που πριν δεν συναινούσαν, μετά τις εκλογές συναινέσουν, ποιός χαρακτηρισμός θα είναι επαρκής για να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύονται τόσο καιρό;

Έχω εντυπωσιαστεί πάντως με την περι συναίνεσης συζήτηση. "Δεν συναινούμε σε κάτι που θεωρούμε αποτυχημένη συνταγή και δεν γινόμαστε συνένοχοι", λένε όσοι ακούν συναίνεση και τρέχουν από την άλλη μεριά.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε πως η συναίνεση δεν είναι απαραίτητη για την επιβίωσή μας, καθότι "Ο Έλληνας είναι ο σπόρος που δεν πεθαίνει”, άρα ο Θεός θα μας βοηθήσει και πάλι.


Η όλη συλλογιστική πορεία που ακολουθούν οι υπερπατριώτες ένθεν κακείθεν, είναι από μόνη της ένα σχήμα οξύμωρο.
Στα πλαίσια αυτής της λογικής, κόμματα και πολιτικοί αρχηγοί αρνούνται να συναινέσουν για να μην είναι “συνένοχοι” στη νέα αποτυχία που είναι σίγουροι οτι θα έρθει. Η λογική "ας είχαμε χρεωκοπήσει μία ώρα αρχύτερα" που πολλοί ασπάζονται, βασίζεται προφανώς όχι στην πεποίθηση οτι ο Έλληνας είναι ο σπόρος που δεν πεθαίνει, αλλά στο οτι ο Έλληνας είναι ο σπόρος που μπορεί να τους πεθάνει όλους προκειμένου να μην αλλάξει, οπότε καλύτερα να χρεωκοπούσαμε να βλέπαμε τη γλύκα. Μόνο έτσι μπορώ να δικαιολογήσω όσους συναινούν με τη στάση τους στη χρεωκοπία, είναι πεπεισμένοι προφανώς οτι ο Έλληνας μπορεί να αλλάξει μόνο με τον σκληρό τρόπο.


ΥΓ: Στο παρελθόν είχα εκφράσει την άποψη οτι ουσιαστικά συναίνεση δεν θα μπορούσε να υπάρξει εφόσον οι πολιτικές δυνάμεις διαφωνούν στο προσδιορισμό του μείζονος προβλήματος.