19 Απριλίου 2011

Για να βρούμε λύση, πρέπει πρώτα να προσδιορίσουμε το πρόβλημα.

Ένας από τους λόγους για τους οποίους χανόμαστε πολλές φορές σε πολυδαίδαλα συλλογιστικά μονοπάτια χωρίς να καταλήγουμε κάπου, είναι ο εξής απλός: δεν έχουμε μάθει να αναζητούμε το πρόβλημα και να σκεφτόμαστε αλγοριθμικά.
Ο τεχνοκρατικός τρόπος σκέψης τον οποίο οι λάτρεις της θεωρητικολογίας κατηγορούν ως ανάλγητο και απάνθρωπο, έχει κατ' εξοχήν αλγοριθμική δομή και είναι διαρθρωμένος ακριβώς όπως στο σχήμα. Έχουμε ένα πρόβλημα, υπάρχουν χ λύσεις οι οποίες έχουν ψ αποτελέσματα. Εν ολίγοις έχουμε το: if... then ... else...
Δυστυχώς δεν έχουμε πρόβλημα μόνο στη διατύπωση του else, δηλαδή στην εναλλακτική όπως πολλοί νομίζουν, αλλά και στον εντοπισμό, την απομόνωση και την ακριβή διατύπωση του προβλήματος.


Στην ερώτηση: Ποιο είναι το πρόβλημα; Η ομόφωνη απάντηση: "Αυτό, τέλος", σπανίζει.
Η δε περιγραφή του προβλήματος και η τελική διατύπωσή του, πάσχει, αφού συνήθως δεν περιλαμβάνονται όλες οι παράμετροι που το προσδιορίζουν και το επηρεάζουν.
Είναι εντυπωσιακό οτι οι άνθρωποι που έχουν μάθει να σκέφτονται αλγοριθμικά, δηλαδή η σκέψη τους είναι καλά δομημένη και μπορούν να σταχυολογήσουν τα υπέρ και τα κατά μίας πρότασης και να διατυπώσουν όλες τις εναλλακτικές, είναι πραγματικά ελάχιστοι στο πολιτικό στερέωμα (θα μου επιτρέψετε να μη γενικεύσω).


Μία πρόταση που κατατίθεται, δεν συνοδεύεται σχεδόν ποτέ από τα ακριβή αποτελέσματα που εκτιμάται οτι θα έχει και κυρίως από τις ενδεχόμενες παράπλευρες απώλειες. Το γεγονός οτι υπάρχουν χιλιάδες νόμοι με άπειρα παραθυράκια, οφείλεται αν όχι σε εκσεμμένη αμέλεια, τότε σίγουρα σε μη ολοκληρωμένη προσέγγιση του εκάστοτε προβλήματος που καλείται ο νόμος να επιλύσει και σε μη ενδελεχή έρευνα των τυχόν αποτελεσμάτων που ενδέχεται να έχει.
Προσοχή όταν μιλάω για αλγοριθμική λογική δεν μιλάω απαραίτητα για αυτοματοποίηση της σκέψης και για περιθωριοποίηση διαφορετικών απόψεων, αλλά ουσιαστικά για προσήλωση σε ένα ζήτημα.


Πολλές φορές περιπλέκουμε τα πράγματα διότι η απλότητα και η μινιμαλιστική σκέψη και λογική, απλά δεν πουλάει, δεν μας ταιριάζει, δεν γίνεται να μην έχουμε κάτι γκραντέ ή πομπώδες στη σκέψη μας, δεν γίνεται να μην τη ντύνουμε με λεκτικές υπερβολές προς εντυπωσιασμό των όποιων μας ακούν ή μας διαβάζουν.
Και όμως, όταν η ανάπτυξη της σκέψης βασίζεται σε αλγοριθμικές λογικές που εντοπίζουν το πρόβλημα και προτείνουν το τάδε και το τάδε, η συλλογιστική πορεία είναι πιο εύκολη, πιο αποτελεσματική και πιο κατανοητή.


Και γιατί τα λέω όλα αυτά... Γιατί πολύ απλά η διαφωνία που υπάρχει για το ποιο είναι το (μείζον) πρόβλημα και για τον τρόπο αντιμετώπισής του, είναι αυτή η οποία υποσκάπτει την εθνική συνεννόηση.


Κατά την άποψη των περισσοτέρων το βασικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι το έλλειμμα που έρχεται και προστίθεται ετησίως στο χρέος, καθώς επίσης και οι λογικές που είναι φωλιασμένες στην ελληνική κοινωνία και θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως "ελλειμματογόνες". Ας δούμε όμως που ακριβώς έχουν εντοπίσει τα πολιτικά κόμματα το πρόβλημα για να κατανοήσουμε για ποιον λόγο η εθνική συνεννόηση είναι σχεδόν ανέφικτη.


Ενώ η Νέα Δημοκρατία συμφωνεί οτι το πρόβλημα είναι το έλλειμμα και κατ' επέκταση το χρέος, για την ίδια μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το ΠΑΣΟΚ και το Μνημόνιο. Αν η ΝΔ ήταν υπεύθυνο κεντροδεξιό κόμμα το οποίο αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της κατάστασης, θα είχε βάλει στο πλάι όλες τις διαφωνίες, θα επεδίωκε να συμμετάσχει στον εθνικό διάλογο και να συνεννοηθεί επιτέλους με το ΠΑΣΟΚ. Θα επικέντρωνε δηλαδή στην επίλυση του υπαρκτού και δεδομένου προβλήματος και όχι στο κακό ΠΑΣΟΚ, στο τι είπε και τι δεν είπε ο Παπανδρέου, στο αν μας αρέσει ή δεν μας αρέσει η φάτσα του Παπακωνσταντίνου κλπ. Η Νέα Δημοκρατία λοιπόν ενώ αναγνωρίζει το βασικό πρόβλημα, δεν μπορεί να το απομονώσει και θεωρεί πιο σημαντική την πολιτική της επιβίωση και την απίθανη επικράτησή της σε εκλογές, παρά την επίλυσή του. Τέλος δεν έχει ολοκληρωμένη πρόταση που να σταθμίζει τα υπέρ και τα κατά των όποιων επιλογών προτείνει στα διάφορα Ζάππεια.


Πάμε τώρα στο ΚΚΕ. Το ΚΚΕ έχει εντοπίσει το πρόβλημα στο σύστημα και προτείνει το εξής απλό: Αλλαγή του συστήματος, χωρίς πολλά πολλά. Η θέση του λοιπόν είναι απόλυτα ξεκάθαρη, ως προς το ποιο είναι το πρόβλημα και ως προς τη λύση του (φυσικά δεν περιγράφει πως θα γίνει η μετάβαση...), αλλά δεν έχει να μας πει κάτι για το else. Δηλαδή εφόσον δεν αλλάξει το σύστημα, τι κάνουμε, ποια είναι η πρόταση; Συνεχίζουμε να παλεύουμε για την αλλαγή του συστήματος και δεν προτείνουμε τίποτα που θα μπορούσε να το βελτιώσει;


Ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα παρουσιάζει μία αδυναμία εντοπισμού και διατύπωσης του προβλήματος καθώς έχει τα ... υπαρξιακά του... Προσπαθεί να ισορροπήσει κάπου ανάμεσα στο ΚΚΕ, στα μπαχάλια με εγκέφαλο αμοιβάδας και στο ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οπότε λόγω της ποικιλομορφίας που παρατηρείται, δεν μπορεί να εστιάσει σε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, πολλώ δε μάλλον να καταθέσει προτάσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να ενοποιηθεί με το ΚΚΕ, αλλά του μένει ακόμη ένα σημαντικό βήμα, πρέπει και αυτός να υιοθετήσει οτι το πρόβλημα της κοινωνίας μας είναι ο καπιταλισμός.


Η Δημοκρατική Αριστερά και η Δημοκρατική Συμμαχία δείχνοντας μία ανακουφιστική υπευθυνότητα, έχουν εντοπίσει το πραγματικό πρόβλημα της οικονομίας και είναι πιο συναινετικές καθώς κατανοούν οτι η εποχή του "όχι σε όλα" και των ουτοπικών προτάσεων έχει παρέλθει.


Το Πασοκ θα έρθω να το ταυτίσω με την κυβέρνηση η οποία έχει κάνει τη στρατηγική επιλογή του Μνημονίου. Έχει αναγνωρίσει δηλαδή το πρόβλημα, έχει επιλέξει μία λύση, η οποία έχει σαν αποτέλεσμα τα μέτρα που λαμβάνονται, τα οποία όταν πέφτουν έξω, υπάρχει η πρόβλεψη για άλλα εναλλακτικά μέτρα. Δηλαδή η λύση που επιλέχθηκε έχει μία δομή και μία λογική και δεν είναι μία κλασική λύση- γιουρούσι. 


Είναι λοιπόν προφανές οτι δεν γίνεται να υπάρξει εθνική συνεννόηση όταν τα κόμματα διαφωνούν στο μείζον που δεν είναι άλλο από τον προσδιορισμό του προβλήματος. Όταν για κάποιους το πρόβλημα είναι το σύστημα που δημιούργησε και το Μνημόνιο, είναι απίθανο να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι με όσους στηρίζουν το σύστημα. Όταν το πρόβλημα άλλων είναι το κυβερνών κόμμα και η σύμβαση που υπέγραψε, είναι επίσης απίθανο να δεχτούν να δώσουν τη συναίνεσή τους. Οπότε τι ψάχνουμε;


Δεν νομίζω οτι πρέπει να περιμένουμε εκπλήξεις, οι συμμαχίες πλέον είναι ευδιάκριτες και έχουν διαμορφωθεί βάσει της παραμέτρου: Μνημόνιο. Από τη μία είναι οι "Μνημονιολάτρες" που εντοπίζουν στο Μνημόνιο τη λύση και από την άλλη οι "Μνημονιοκλάστες" που εντοπίζουν στο Μνημόνιο το πρόβλημα.
Το θέμα που δημιουργείται όμως με τους Μνημονιοκλάστες είναι οτι ενώ εντοπίζουν στο Μνημόνιο το πρόβλημα δεν έχουν να προτείνουν κάποια αξιόπιστη, εφαρμόσιμη και με ελάχιστες παράπλευρες απώλειες λύση, μόνο ευχολόγια και προτάσεις εκτός τόπου και χρόνου. 
Η κάθε πρόταση σε μία τέτοια φάση οφείλει να είναι ένας "ολοκληρωμένος αλγόριθμος", με αρχή μέση και τέλος που να περιλαμβάνει όλες τις μεταβλητές και τα πιθανά αποτελέσματα και να μην έχει δυσάρεστες εκπλήξεις....


Αλλά να μου πείτε, πότε τα κόμματα και οι πολιτικοί σεβάστηκαν την κοινή λογική και διατύπωσαν προτάσεις αλγοριθμικά διαρθρωμένες για να το κάνουν τώρα; Ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή πάντα...

8 σχόλια:

Zedexs είπε...

O,τι του φανεί του Λωλοστεφανή και της Τσούγδως, θα πρόσθετα...

Swell είπε...

Tα μέτρα για την εφαρμογή του μνημονίου δεν είναι το αποτέλεσμα. Η ανεργία, η φτώχεια, οι αυτοκτονίες, η εξαθλίωση και το ξεπούλημα των πάντων, αυτά είναι τα αποτελέσματα.

tsougdw είπε...

@ Zedexs

Αφού έχω blog άποψης, γράφω ό,τι μου φανεί. Το βρίσκω λογικό... Δεν ξέρω αν εσύ το βρίσκεις παράλογο. Έχεις να προσθέσεις κάτι παραπάνω;

@ Swell

Αυτό είναι το αποτέλεσμα (αν και το παρουσιάζεις τραγικό) της λανθασμένης εφαρμογής του Μνημονίου και της προτεραιότητας που δόθηκε σε περικοπές μισθών και συντάξεων και όχι σε διαρθρωτικές αλλαγές.
Αλλά πραγματικά τι άλλες επιλογές είχαμε swell έχω βαρεθεί να ρωτάω.
Πέρυσι τέτοια εποχή που μπήκαμε στον μηχανισμό στήριξης, επελέγη ο δρόμος του Μνημονίου, ποια ήταν η εναλλακτική πρόταση;

ασωτος γιος είπε...

τsougdw ανηκω σαυτους που πιστεψαν για λιγο οτι "χρηματα υπηρχαν" και φυσικα τωρα νιωθω απολυτα μαλακας
σαυτη τη χωρα αυτα τα κοματα ειναι ο καθρεπτης μας, δεν καθονται να συννενοηθουν και κατρακυλαμε συνεχεια
προσωπικα αν και εχχ μια μικρη επιχειρηση και ζω προς το παρον ανεκτά, δε με νοιαζει αν θα γινει πτωχευση η οχι, γιατι δεν εχω τρελλα λεφτα
ξερεις τι με νοιαζει? που με δουλευουν
που δεν υπαρχει κρατος, που οι βουλευτες αποφασιζουν να κοβουν συνταξεις την ιδια στιγμη που βαζουν στους εαυτους τους "επιδματα" για την βοηθηση των ελληνων των εξωτερικου και την συσφιξη σχεσεων, που καθε λιγο και λιγακι εφευρισκουν τροπους να προσθετουν στο μισθο τους με διαφορες εξεταστικες αυτα που εκοψαν για τα ματια του κοσμου
με πειραζει
αν ημουν 22 θα φευγα αλλα ειμαι μεγαλυτερος και ειναι δυσκολα, και πια δεν νιωθω διολου καλα που ειμαι ελληνας

tsougdw είπε...

@ άσωτος γιος

Δεν κάθονται να συνεννοηθούν γιατί συμφωνούν οτι διαφωνούν. Πως να κάτσει ο Σαμαράς να συζητήσει όταν το πρόβλημά του είναι το Πασοκ, πως να συζητήσουν οταν αποκηρρύσουν το Μνημόνιο, το οποίο είναι μία πραγματικότητα είτε το θέλουμε είτε όχι;
Προσωπικά δεν μπορώ να πω έτσι ελαφρά τη καρδία οτι δεν με ενδιαφέρει αν θα γίνει πτώχευση, πολύ απλά γιατί δεν ξέρω τι θα σημάνει κάτι τέτοιο, δεν μπορώ να διανοηθώ τι θα συμβεί αν πτωχεύσουμε και όσοι ισχυρίζονται οτι θα ήταν καλύτερο να πτωχεύσουμε δεν μας κάνουν πιο σοφούς.
Σκέφτομαι μόνο το σοκ που θα επέλθει όταν όλοι θα σηκώσουν τα λεφτά τους, δεν θα ξοδεύουν μία και θα είναι κλειδαμπαρωμένοι στα σπίτια τους, χωρίς σου επαναλαμβάνω να γνωρίζω τις υπόλοιπες συνέπειες και με πιάνει πανικός.

Κι εμένα με πειράζει ρε άσωτε, αλλά πραγματικά είναι αυτή η περίεργη αμηχανία, δεν ξέρεις τι να κάνεις υποστηρίζεις όσους βλέπεις να προσπαθούν, κατακρίνεις τους υπολοίπους, αλλά από εκεί και πέρα το χάος και τι να κάνουμε, να φύγουμε όλοι; Και ποιος θα μείνει να φιάξει τη χώρα, αυτοί που την κατέστρεψαν;
Σύγκρουση με νοοτροπίες χρειάζεται και ανάπτυξη ενός ορθολογικού κινήματος που θα απαιτήσει η Ελλάδα να γίνει κράτος και θα συγκρουστεί με τις παθογένειες.
Σκέψου αν ξαφνικά άρχιζαν πορείες και διαμαρτυρίες αγανακτισμένων πολιτών εναντίον ας πούμε των νταβατζοκυκλωμάτων στην υγεία που εκβιάζουν, εναντίον των νταβάδων τύπου ΓΕΝΟΠ που προσποιούνται οτι ενδιαφέρονται για τον καταναλωτή. Αλλά όχι έχουμε βγάλει όλοι το σκασμό και ανεχόμαστε όλες αυτές τις λογικές.

Προσωπικά είμαι απηυδησμένη.

Khlysty είπε...

Χμ, η μόνη μου αντίρρηση έγκειται στο ότι δεν πιστεύω ότι το ΠΑΣΟΚ και το σύνολο της κυβέρνησης έχουν αποδεχθεί ως στρατηγική λύση το μνημόνιο. Αντιθέτως, επειδή έχω την αίσθηση ότι ΔΕΝ το έχουν αποδεχθεί, γι' αυτό και βλέπουμε συχνά τα όποια μέτρα -κυρίως διαρθρωτικού χαρακτήρα- να παθαίνουν λόξυγγα, να εφαρμόζονται με "ελληνικό" τρόπο (δηλαδή με χίλια-δυο παράθυρα), να καθυστερούν ή και να μην εφαρμόζονται καθόλου. Εξ ου και ο Παπακωνσταντίνου υποχρεώνεται κάθε τόσο να λάβει εισπρακτικά μέτρα, καθώς τα "άλλα" δεν προχωρούν. Αν η κυβέρνηση πρωτίστως και το ΠΑΣΟΚ δευτερευόντως πίστευαν ότι το μνημόνιο θα ήταν πραγματική λύση, νομίζω ότι αυτά τα παρατράγουδα θα είχαν αποφευχθεί.
Προσοχή, δεν είμαι με τους μαθητευόμενους μάγους του ΙΟΒΕ που λεν ότι η απελευθέρωση των αγορών και των υπηρεσιών θα παράξει πλούτο που ούτε στα όνειρά μας δεν έχουμε δει, αυτά ο Techie Chan έχει εμπεριστατομένα αποδείξει ότι είναι τουλάχιστον τσαρλατανισμοί. Απλώς, θεωρώ ότι οι διαρθρωτικές αλλαγές -δηλαδή, επί της ουσίας, η αποχώρηση του Κράτους από χώρους που δεν έχει καμία δουλειά (βλ. ελάχιστες αμοιβές δικηγόρων, ΟΔΙΕ, κλπ)- θα πρέπει να συνοδευτούν και με ισχυρό ελεγκτικό σύστημα, ώστε να μη γίνουμε ζούγκλα. Αυτό το σύστημα η κυβέρνηση δεν εχει ακόμα καταφέρει να σχηματοποιήσει, οπότε έρχονται και οι αντιρρήσεις/επιφυλάξεις κλπ.
Επίσης, αυτή η λογική της "αξιοποίησης" της δημόσιας περιουσίας, χωρίς τα εχέγγυα ότι δεν θα εξελιχθεί σε ξεπούλημα, δεν μπορεί να υλοποιηθεί.
Οπότε; Οπότε, ούτε κυβερνησοΠΑΣΟΚ πείθονται, ούτε το πράμα προχωράει και μετά γκρινιάζουμε που όλα τα κοράκια έχουν σκιστεί να μιλούν για αναδιάρθρωση...

tsougdw είπε...

@ Khlysty

Δεν ταύτισα τυχαία το Πασοκ με την κυβέρνηση. Αντίθετα με εσένα πιστεύω οτι ένα μεγάλο μέρος έχει αποδεχθεί με βαριά καρδιά το Μνημόνιο ως λύση, απλώς είναι το πιο... σιωπηλό.

Το μόνο σίγουρο είναι οτι η κυβέρνηση πρέπει να ξεπεράσει τα φοβικά της σύνδρομα και να προχωρήσει στις διαρθρωτικές αλλαγές που απαιτούνται γιατί όπως είπες κι εσύ, όσο δεν προχωρούν οι αλλαγές, οι αποκρατικοποιήσεις και η πώληση περιουσίας, τόσο θα περικόπτονται μισθοί και συντάξεις και η συνταγή του Μνημονίου δεν είναι αυτή.

Στην κυβέρνηση ξέρουν τι πρέπει να κάνουν, ξέρουν οτι χρειάζεται ισχυρός ελεγκτικός μηχανισμός, ξέρουν οτι θα συναντήσουν ισχυρές αντιδράσεις, αλλά δεν έχουν άλλα περιθώρια, αρκετά έχουν καθυστερήσει.

Είναι στο χέρι τους και στο χέρι μας το να μην εξελιχθεί η όλη υπόθεση σε ξεπούλημα, το μόνο σίγουρο είναι οτι δεν μπορούμε να καθόμαστε άπραγοι. Από κάποιο σημείο και μετά τα περι ξεπουλήματος, τα φοβικά σύνδρομα που δημιουργούνται με διατυπώσεις του τύπου "Η Ελλάδα προς πώληση" και το γεγονός οτι οι περισσότεροι αμφισβητούν το κατά πόσον οι μεταρρυθμίσεις θα αποδόσουν, είναι και λίγο δικαιολογίες για να μην αλλάξει τίποτα.

Ανώνυμος είπε...

συνεπεσαν οι αποψεις μας

http://www.anatolh.com/opinions/blogers/zibas/item/13140-%CF%88%CE%AC%CE%BE%CE%B5-%CF%88%CE%AC%CE%BE%CE%B5-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B8%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CF%81%CE%B5%CE%B9%CF%82