Η απλή κίνηση των τριών

Πολύς θόρυβος ξέσπασε σήμερα με άρθρο που δόθηκε στη δημοσιότητα και φέρει την υπογραφή τριών κορυφαίων Υπουργών της κυβέρνησης, της Αννας Διαμαντοπούλου, του Γιάννη Ραγκούση και του Ανδρέα Λοβέρδου. 
Παραθέτω μερικά μόνο αποσπάσματα:

• Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν.Η αυτογνωσία και η αυτοκριτική είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή προϋπόθεση για την αντιστροφή της πορείας. Πρέπει, λοιπόν, να δράσουμε αμέσως.
• Σήμερα έχει καταστεί σαφές, πως ή θα βουλιάξουμε όλοι μαζί ή θα σωθούμε όλοι μαζί. Αυτοί που επιδίδονται σε άνομες συμπεριφορές, όποιο άλλοθι κι αν χρησιμοποιούν, στην πραγματικότητα διεκδικούν σωσίβια μόνο για τους εαυτούς τους και λένε σε όλους τους υπόλοιπους να πάνε να πνιγούν.
• Κοινωνική ευαισθησία σήμερα, σημαίνει να πατήσουμε γκάζι και όχι φρένο, έτσι ώστε να βγούμε το συντομότερο από την κρίση και να επιστρέψουμε στην ευημερία. Οι αναστολές, οι δισταγμοί, οι καθυστερήσεις και οι παλινδρομήσεις τελικά στρέφονται εναντίον των πολιτών. Γιατί κρατούν την κοινωνία και την οικονομία καθηλωμένες στο τέλμα της κρίσης, της ύφεσης και της διευρυνόμενης φτώχειας. Εχθροί της κοινωνίας σήμερα είναι η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η ατιμωρησία, ο συντεχνιασμός, και οι καθυστερήσεις.
• Και βέβαια, πέραν από τις αναμφισβήτητες επιτυχίες σε διαρθρωτικές αλλαγές και στο δημοσιονομικό εξορθολογισμό υπήρξαν λάθη, παραλείψεις και κυρίως καθυστερήσεις. Οι καθυστερήσεις αυτές μας ταλαιπώρησαν και δεν υπάρχει πια καμία πολυτέλεια να τις ανεχτούμε. Ο συντεχνιασμός είναι ο αντίπαλος. Όπως αντίπαλοι είναι και όσοι αντιδρούν χλιαρά και για το «θεαθήναι».
• Η διακοπή της λειτουργίας του κράτους, στις πιο ευαίσθητες πτυχές του, αποτελεί απόπειρα άμεσης επιδείνωσης των συνθηκών και υπονόμευση του αγώνα που διεξάγει η χώρα και οι πολίτες της. Αυτή την ακύρωση του κράτους και των προσπαθειών της χώρας, στις σημερινές τραγικές περιστάσεις, δεν πρέπει να την επιτρέψουμε.
• Πρέπει να δώσουμε ενωμένοι τις δύσκολες μάχες τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία και με την ενότητά μας αυτή να εξοπλίσουμε τον πρωθυπουργό, που θα διαπραγματευτεί την τελική και οριστική λύση για τη χώρα μας στο πλαίσιο της Ε.Ε.

Κάποιοι βλέπουν στο κείμενο αυτό ένα μανιφέστο, μία πλατφόρμα ιδεών, κάποιοι άλλοι το ερμηνεύουν ως κίνηση εσωκομματικού τύπου που έχει να κάνει με την επόμενη μέρα. 
Απορώ πώς μπορούν να δίνουν την τελευταία ερμηνεία σε ένα κείμενο που υπογράφουν τρεις άνθρωποι που κατά πάσα πιθανότητα σε μία εσωκομματική αναμέτρηση θα είναι αντίπαλοι. 
Προφανώς οι Υπουργοί, έχουν συνειδητοποιήσει οτι για να υπάρξει εσωκομματική αναμέτρηση, πρέπει να υπάρχει κόμμα. Ο μόνος τρόπος να συνεχίσει να υπάρχει κόμμα, είναι έστω και την ύστατη στιγμή να αποφύγει η χώρα τη χρεοκοπία και να αρχίσει το κράτος να λειτουργεί, εν ολίγοις ο μόνος τρόπος να διεκδικήσουν την αρχηγία την επόμενη μέρα, είναι να πετύχουν σήμερα. 


Προσωπικά βλέπω σε αυτό το κείμενο μία αγωνία, μία προσπάθεια να ταρακουνήσουν και να επανεκκινήσουν μία κυβέρνηση που βρίσκεται εν υπνώσει και μία κοινωνία που σιωπεί και αγανακτεί in private, βλέποντας τον κάθε Φωτόπουλο, Κουλουμπαρίτση, Λυμπερόπουλο, Μπαλασόπουλο και λοιπά συνδικαλιστικά μπουμπούκια να δημιουργούν προβλήματα στην καθημερινότητα. Μία κοινωνία που απέναντι στον τσαμπουκά, δεν έχει κανέναν τρόπο να αντιδράσει και περιμένει από το κράτος και ορθώς, να λύσει αποτελεσματικά και αυτό το πρόβλημα. Λέω ορθώς, διότι εάν η κοινωνία αποφασίσει να δράσει η ίδια απέναντι σε κοινωνικές ομάδες που δημιουργούν πρόβλημα με τον τρόπο κινητοποίησής τους, παρακάμπτωντας κράτος και νόμους, τότε θα βρεθούμε σε άσχημα μονοπάτια....
Μία κοινωνία που δεν είναι παράλογη, απλά βλέπει αδιέξοδα παντού. 


Ο τρόπος με τον οποίο αναφέρονται σε καθυστερήσεις που έγιναν είναι θα έλεγε κανείς απολογητικός. Οι καθυστερήσεις αυτές μας ταλαιπωρούν χρόνια τώρα και κάθε μέρα που πέρναγε, θα μπορούσε να είναι η μέρα παρέμβασης των τριών Υπουργών. Και η παρέμβαση αυτή καθυστέρησε αρκετά. Τίποτα δεν έχει ουσιαστικά αλλάξει. Η κυβέρνηση δεν πάτησε ποτέ τα απαραίτητα γκάζια και τώρα που μας έχει πάρει η κατηφόρα, κάποιοι προσπαθούν να βάλουν "πρώτη".


Αυτό που καταλαβαίνω είναι οτι όντως έχουμε φτάσει μία ανάσα από τον γκρεμό. Υπάρχει δε τεράστια πιθανότητα να μην ψηφιστεί το πολυνομοσχέδιο, γι' αυτό και η κινητοποίηση των τριών υπουργών που εκφράζουν την απόλυτή τους στήριξη στον Πρωθυπουργό, ασκώντας την απαραίτητη κριτική και προσπαθώντας "να πάρουν" μαζί τους όσο μεγαλύτερο αριθμό βουλευτών γίνεται.


Η κίνηση αυτή είναι θετική αλλά ίσως έχουμε φτάσει στο σημείο που δεν θα έπρεπε να είναι απλά μία κίνηση τριών Υπουργών και θα έπρεπε να πυροδοτήσει εξελίξεις σε άλλα κόμματα και στην κοινωνία την ίδια. Δεν έχει κανείς την πολυτέλεια να παραμείνει βουβός.


Το μόνο σίγουρο είναι οτι όσοι είχαν φτάσει να θεωρούν τους εαυτούς τους γραφικούς υπερασπιζόμενοι ο καθένας στον δικό του κύκλο ανθρώπων, μεταρρυθμίσεις που ποτέ δεν έγιναν, όσοι προσπαθούσαν να βάλουν φρένο στη συνομωσιολογία που δίνει διάφορες, λογικές κατά κάποιους, ερμηνείες γι' αυτό που βιώνουμε, όσοι προσπαθούσαν να δώσουν μία απάντηση στο "αν όχι αυτοί, τότε ποιοί", σήμερα είδαν οτι δεν είναι μόνοι και η ανοχή τους προς την κυβέρνηση, τα μηνύματα που στέλνουν τόσο καιρό ίσως και να ακούγονται από κάποιους, ίσως και να πιάσουν τόπο. Το εάν είναι αργά και το εάν η κίνηση αυτή θα βοηθήσει, θα το δούμε πολύ σύντομα. Προς το παρόν μπορούμε να μιλάμε για ένα ιδιαίτερα χρήσιμο πυροτέχνημα που μπορεί να πυροδοτήσει εξελίξεις.

Για το τέλος σας κράτησα την αντίδραση- πικρόχολο αστεϊσμό "κύκλων Παπουτσή".

"Δεν μας έφτανε η τρόικα απ' έξω αποκτήσαμε τώρα και την εσωτερική τρόικα"

Δεν μπορεί κάτι σωστό θα είπανε. 

Πάντως απέχουν πολύ από το να γίνουν η "τρόικα εσωτερικού", καθώς άλλο είναι η θεωρία και άλλο η πράξη και στην πράξη είναι που χωλαίνουμε. Τι να πω, ελπίζω ο Παπουτσής να έχει δίκιο.