Η απλή κίνηση των τριών

Πολύς θόρυβος ξέσπασε σήμερα με άρθρο που δόθηκε στη δημοσιότητα και φέρει την υπογραφή τριών κορυφαίων Υπουργών της κυβέρνησης, της Αννας Διαμαντοπούλου, του Γιάννη Ραγκούση και του Ανδρέα Λοβέρδου. 
Παραθέτω μερικά μόνο αποσπάσματα:

• Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν.Η αυτογνωσία και η αυτοκριτική είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή προϋπόθεση για την αντιστροφή της πορείας. Πρέπει, λοιπόν, να δράσουμε αμέσως.
• Σήμερα έχει καταστεί σαφές, πως ή θα βουλιάξουμε όλοι μαζί ή θα σωθούμε όλοι μαζί. Αυτοί που επιδίδονται σε άνομες συμπεριφορές, όποιο άλλοθι κι αν χρησιμοποιούν, στην πραγματικότητα διεκδικούν σωσίβια μόνο για τους εαυτούς τους και λένε σε όλους τους υπόλοιπους να πάνε να πνιγούν.
• Κοινωνική ευαισθησία σήμερα, σημαίνει να πατήσουμε γκάζι και όχι φρένο, έτσι ώστε να βγούμε το συντομότερο από την κρίση και να επιστρέψουμε στην ευημερία. Οι αναστολές, οι δισταγμοί, οι καθυστερήσεις και οι παλινδρομήσεις τελικά στρέφονται εναντίον των πολιτών. Γιατί κρατούν την κοινωνία και την οικονομία καθηλωμένες στο τέλμα της κρίσης, της ύφεσης και της διευρυνόμενης φτώχειας. Εχθροί της κοινωνίας σήμερα είναι η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η ατιμωρησία, ο συντεχνιασμός, και οι καθυστερήσεις.
• Και βέβαια, πέραν από τις αναμφισβήτητες επιτυχίες σε διαρθρωτικές αλλαγές και στο δημοσιονομικό εξορθολογισμό υπήρξαν λάθη, παραλείψεις και κυρίως καθυστερήσεις. Οι καθυστερήσεις αυτές μας ταλαιπώρησαν και δεν υπάρχει πια καμία πολυτέλεια να τις ανεχτούμε. Ο συντεχνιασμός είναι ο αντίπαλος. Όπως αντίπαλοι είναι και όσοι αντιδρούν χλιαρά και για το «θεαθήναι».
• Η διακοπή της λειτουργίας του κράτους, στις πιο ευαίσθητες πτυχές του, αποτελεί απόπειρα άμεσης επιδείνωσης των συνθηκών και υπονόμευση του αγώνα που διεξάγει η χώρα και οι πολίτες της. Αυτή την ακύρωση του κράτους και των προσπαθειών της χώρας, στις σημερινές τραγικές περιστάσεις, δεν πρέπει να την επιτρέψουμε.
• Πρέπει να δώσουμε ενωμένοι τις δύσκολες μάχες τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία και με την ενότητά μας αυτή να εξοπλίσουμε τον πρωθυπουργό, που θα διαπραγματευτεί την τελική και οριστική λύση για τη χώρα μας στο πλαίσιο της Ε.Ε.

Κάποιοι βλέπουν στο κείμενο αυτό ένα μανιφέστο, μία πλατφόρμα ιδεών, κάποιοι άλλοι το ερμηνεύουν ως κίνηση εσωκομματικού τύπου που έχει να κάνει με την επόμενη μέρα. 
Απορώ πώς μπορούν να δίνουν την τελευταία ερμηνεία σε ένα κείμενο που υπογράφουν τρεις άνθρωποι που κατά πάσα πιθανότητα σε μία εσωκομματική αναμέτρηση θα είναι αντίπαλοι. 
Προφανώς οι Υπουργοί, έχουν συνειδητοποιήσει οτι για να υπάρξει εσωκομματική αναμέτρηση, πρέπει να υπάρχει κόμμα. Ο μόνος τρόπος να συνεχίσει να υπάρχει κόμμα, είναι έστω και την ύστατη στιγμή να αποφύγει η χώρα τη χρεοκοπία και να αρχίσει το κράτος να λειτουργεί, εν ολίγοις ο μόνος τρόπος να διεκδικήσουν την αρχηγία την επόμενη μέρα, είναι να πετύχουν σήμερα. 


Προσωπικά βλέπω σε αυτό το κείμενο μία αγωνία, μία προσπάθεια να ταρακουνήσουν και να επανεκκινήσουν μία κυβέρνηση που βρίσκεται εν υπνώσει και μία κοινωνία που σιωπεί και αγανακτεί in private, βλέποντας τον κάθε Φωτόπουλο, Κουλουμπαρίτση, Λυμπερόπουλο, Μπαλασόπουλο και λοιπά συνδικαλιστικά μπουμπούκια να δημιουργούν προβλήματα στην καθημερινότητα. Μία κοινωνία που απέναντι στον τσαμπουκά, δεν έχει κανέναν τρόπο να αντιδράσει και περιμένει από το κράτος και ορθώς, να λύσει αποτελεσματικά και αυτό το πρόβλημα. Λέω ορθώς, διότι εάν η κοινωνία αποφασίσει να δράσει η ίδια απέναντι σε κοινωνικές ομάδες που δημιουργούν πρόβλημα με τον τρόπο κινητοποίησής τους, παρακάμπτωντας κράτος και νόμους, τότε θα βρεθούμε σε άσχημα μονοπάτια....
Μία κοινωνία που δεν είναι παράλογη, απλά βλέπει αδιέξοδα παντού. 


Ο τρόπος με τον οποίο αναφέρονται σε καθυστερήσεις που έγιναν είναι θα έλεγε κανείς απολογητικός. Οι καθυστερήσεις αυτές μας ταλαιπωρούν χρόνια τώρα και κάθε μέρα που πέρναγε, θα μπορούσε να είναι η μέρα παρέμβασης των τριών Υπουργών. Και η παρέμβαση αυτή καθυστέρησε αρκετά. Τίποτα δεν έχει ουσιαστικά αλλάξει. Η κυβέρνηση δεν πάτησε ποτέ τα απαραίτητα γκάζια και τώρα που μας έχει πάρει η κατηφόρα, κάποιοι προσπαθούν να βάλουν "πρώτη".


Αυτό που καταλαβαίνω είναι οτι όντως έχουμε φτάσει μία ανάσα από τον γκρεμό. Υπάρχει δε τεράστια πιθανότητα να μην ψηφιστεί το πολυνομοσχέδιο, γι' αυτό και η κινητοποίηση των τριών υπουργών που εκφράζουν την απόλυτή τους στήριξη στον Πρωθυπουργό, ασκώντας την απαραίτητη κριτική και προσπαθώντας "να πάρουν" μαζί τους όσο μεγαλύτερο αριθμό βουλευτών γίνεται.


Η κίνηση αυτή είναι θετική αλλά ίσως έχουμε φτάσει στο σημείο που δεν θα έπρεπε να είναι απλά μία κίνηση τριών Υπουργών και θα έπρεπε να πυροδοτήσει εξελίξεις σε άλλα κόμματα και στην κοινωνία την ίδια. Δεν έχει κανείς την πολυτέλεια να παραμείνει βουβός.


Το μόνο σίγουρο είναι οτι όσοι είχαν φτάσει να θεωρούν τους εαυτούς τους γραφικούς υπερασπιζόμενοι ο καθένας στον δικό του κύκλο ανθρώπων, μεταρρυθμίσεις που ποτέ δεν έγιναν, όσοι προσπαθούσαν να βάλουν φρένο στη συνομωσιολογία που δίνει διάφορες, λογικές κατά κάποιους, ερμηνείες γι' αυτό που βιώνουμε, όσοι προσπαθούσαν να δώσουν μία απάντηση στο "αν όχι αυτοί, τότε ποιοί", σήμερα είδαν οτι δεν είναι μόνοι και η ανοχή τους προς την κυβέρνηση, τα μηνύματα που στέλνουν τόσο καιρό ίσως και να ακούγονται από κάποιους, ίσως και να πιάσουν τόπο. Το εάν είναι αργά και το εάν η κίνηση αυτή θα βοηθήσει, θα το δούμε πολύ σύντομα. Προς το παρόν μπορούμε να μιλάμε για ένα ιδιαίτερα χρήσιμο πυροτέχνημα που μπορεί να πυροδοτήσει εξελίξεις.

Για το τέλος σας κράτησα την αντίδραση- πικρόχολο αστεϊσμό "κύκλων Παπουτσή".

"Δεν μας έφτανε η τρόικα απ' έξω αποκτήσαμε τώρα και την εσωτερική τρόικα"

Δεν μπορεί κάτι σωστό θα είπανε. 

Πάντως απέχουν πολύ από το να γίνουν η "τρόικα εσωτερικού", καθώς άλλο είναι η θεωρία και άλλο η πράξη και στην πράξη είναι που χωλαίνουμε. Τι να πω, ελπίζω ο Παπουτσής να έχει δίκιο.

Η απόφαση των φοιτητών να χάσουν την εξεταστική, πρέπει να γίνει σεβαστή

Λίγο πριν το καλοκαίρι σε όποιον με ρώταγε: "ποιά είναι η εκτίμησή σου, πάμε για καταλήψεις μέσα στην εξεταστική;",απαντούσα: αποκλείεται είναι αυτοκτονικό για τις παρατάξεις, δεν υπάρχει περίπτωση να μη σεβαστούν την εξεταστική, θα αρχίσουν λογικά αμέσως μετά για να έχουν στρατολογήσει και πρωτοετείς.


Διαψεύστηκα, όπως διαψεύστηκαν και οι προσδοκίες μου οτι θα συμμετείχε αρκετός κόσμος στις συνελεύσεις αν όχι την πρώτη, αν όχι τη δεύτερη, τότε σίγουρα την τρίτη εβδομάδα και οι σχολές θα άνοιγαν. Αντ' αυτού οι σχολες που ανοίγουν πέρα από κάποια ΤΕΙ που ανοίγουν μαζικά, είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.


Μα είναι πλειοψηφία αυτοί που θέλουν την κατάληψη; Όχι δεν μπορώ να το δεχτώ και δεν είναι αυτό που βλέπω, απλά οι υπόλοιποι κλασσικά αδιαφορούν και κατηγορούν από τον καναπέ τους όπως κάνουν και στις εκλογές. Έχουν μία πληθώρα επιλογών, είναι κάτι παραπάνω από εύκολο να κατεβάσουν δικό τους πλαίσιο ή να μπλοκάρουν την κατάληψη με τον τρόπο που επιτρέπει το καταστατικό κάθε σχολής (δεύτερος γύρος, 50% +1)... Και όμως αδιαφορούν περιορίζονται στο να σιχτιρίζουν από τηλεφώνου και να λένε: μα καλά εγώ θα κάνω τη διαφορά; Και όμως πολλά τμήματα κλείνουν για 5-10 ψήφους! Επειδή κάποιος προτίμησε να πάει για καφέ, παρά να διαθέσει 2-3 ώρες από τη ζωή του, επειδή μετά τις δυο εβδομάδες τα παράτησε και το έριξε στις διακοπές, επειδή επειδή.


Ένα νέο κύμα αγανακτισμένων αρχίζει και φουντώνει. Οι αγανακτισμένοι φοιτητές, που θέλουν ανοιχτές σχολές. Το "φουντώνει" βέβαια είναι σχετικό και ολίγον τι υπερβολικό, αφού το άνοιγμα μίας σχολής αποτελεί είδηση. Είναι πάντως μία ελπιδοφόρα κίνηση. Αγανάκτηση που δεν συνδέεται με γελοιότητες του τύπου: "Δεν χρωστάω, δεν πληρώνω, Όχι", αλλά με μία και μοναδική διεκδίκηση: "Να ανοίξουν τώρα οι σχολές". Μία διεκδίκηση που στρέφεται εν πολλοίς εναντίον των αγανακτισμένων των πλατειών. Δυστυχώς όμως, δεν υπάρχει ακόμη ούτε οργάνωση, ούτε το know- how για το πώς να μαζέψεις κόσμο και πώς να ανοίξει η σχολή, κάτι που οι επαγγελματίες καταληψίες γνωρίζουν πολύ καλά.


Η αγανάκτηση φουντώνει ακόμα περισσότερο, όταν ο φοιτητής που μέσα στις διακοπές του διάβαζε και συνεχίζει πεισματικά ελπίζοντας οτι η σχολή θα ανοίξει, βλέπει να χάνονται τα μαθήματά και συνειδητοποιεί τη μορφή του αγώνα... Μία πορεία και τις υπόλοιπες μέρες, "κατάληψη party", διάφορα τουρνουά, προβολές ταινιών, μπλόκο στα γραφεία των καθηγητών, εγγραφές πρωτοετών υπό το άγρυπνο βλέμμα των αγωνιστών κλπ... 
Παράλληλα έχει ένα φοιτητικό ενοίκιο να τρέχει, περιορισμούς για το μέχρι πότε ισχύει ο βαθμός εργαστηρίου στο τάδε μάθημα, περιμένει να φύγει για μεταπτυχιακό ή για στρατό, ακούει οτι είναι πολύ πιθανό να χαθεί και η εξεταστική του χειμώνα, ξέρει οτι καταργήθηκε η εξεταστική για τους επι πτυχίω φοιτητές και παρ' όλα αυτά ακούει τους εκτός τόπου και χρόνου επαναστάτες να λένε: δεν θα χαθεί η εξεταστική, τους καθηγητές να είναι έξω φρενών, αλλά να τα λένε στα διάφορα forum ή απαντώντας σε mail φοιτητών και να συνειδητοποιεί το εξής σκληρό:


Ίσως τελικά πρέπει να χαθεί η εξεταστική για να συνειδητοποιήσουν μερικοί οτι ο τσαμπουκάς, μας τελείωσε,  οτι πρέπει να πάψουμε να είμαστε ένα σκορποχώρι του οποίου οι κάτοικοι εφαρμόζουν επιλεκτικά νόμους, πρέπει επιτέλους όλοι να ενδιαφερθούμε και να συμμετέχουμε, οτι κάθε πράξη έχει και συνέπειες και με το να χτίσεις στο γραφείο του, τον Πρύτανη ή τον Πρόεδρο τίποτα δεν αλλάζει κι έρχεσαι αντιμέτωπος με τις συνέπειες των πράξεών σου.


Ακούω από διαφόρους, μα είπαν οτι θα δίνουμε Σαββατοκύριακα, θα γίνει διπλή τον Φεβρουάριο, δεν χάνεται η εξεταστική και σκέφτομαι: από πού και ως πού παραμυθιάζουν, ποιός τους έδωσε αυτές τις εγγυήσεις και αν και τώρα ενδώσει το Υπουργείο ή ο εκάστοτε Πρόεδρος τμήματος στους εκβιασμούς των διακοπάκηδων, πότε θα αλλάξει αυτή η χώρα; 


Συνειδητοποιώ ότι μάλλον θα ζήσουμε τη μετάβαση στην υπευθυνότητα με τον σκληρό τρόπο. Ίσως με το χάσιμο της εξεταστικής να βάλουν μυαλό τα επαναστατικά τσικό των ΕΑΑΚ/ΑΡΕΝ/ΠΑΣΠ, το μόνο σίγουρο είναι οτι με την προκλητική τους στάση, εξασφάλισαν πολλούς haters, ενώ με τον μελλοντικό τους αγώνα για αποκατάσταση της εξεταστικής η οποία χάνεται εξαιτίας τους, όταν δεν θα έχουν πετύχει την απόσυρση του νέου νόμου, θα θέλουν να τους πούμε και "ευχαριστώ".


Είναι πολλοί (κι εγώ μέσα σε αυτούς) που βλέπουν οτι ο σχεδιασμός ζωής για τα επόμενα 2-3 χρόνια, πάει στράφι. Ο καθένας βρίσκει τους δικούς του υπαιτίους, προσωπικά τα βάζω με τους Πρυτάνεις και τους Προέδρους που δώσανε παράταση, με τους φοιτητές που κάνουν καταλήψεις και με τους συμφοιτητές που αδιαφορούν.
Και για να προλάβω σχόλια του τύπου:
Ναι αυτός σου φταίει Τσούγδω, το Μνημόνιο, ο ΓΑΠ, ο Βενιζέλος, το Ινστιτούτο Νεολαίας δε σου φταίνε.
Όχι στην παρούσα φάση και στον συγκεκριμένο ζήτημα, δεν μου φταίνε. Η μεταρρύθμιση σε ΑΕΙ/ΤΕΙ, είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία, όποιος έχει περάσει έστω και απ' έξω από Ελληνικό Πανεπιστήμιο το ξέρει. Μιλάω για το συγκεκριμένο θέμα αποκλειστικά και μόνο. Όλα τα άλλα τα υφίσταμαι κι εγώ και η οικογένειά μου. Αλλά να δημιουργείται πρόβλημα στη ζωή μου και στον οικογενειακό προγραμματισμό από τους συμφοιτητές μου, πάει πολύ.


Δε με συμφέρει και δε συμφέρει πολλούς, αλλά παρακαλώ αν έχει μείνει λίγη τσίπα και αν υπάρχει επιθυμία για αλλαγή, να μην γίνει καμία κίνηση για αποκατάσταση της εξεταστικής. Πολύς κόσμος έχει παλέψει για να μείνουν ανοιχτές οι σχολές, δεν τα καταφέραμε, από εκεί και πέρα θα υποστούμε όλοι τις συνέπειες των επιλογών των διαφόρων ταγαριών. Μόνο έτσι θα αλλάξει κάτι. Ο νόμος πρέπει να εφαρμοστεί και να υπάρξουν οι απαραίτητες κυρώσεις. Αν είναι να θυσιάσουμε μία ακόμη εξεταστική τουλάχιστον ας θυσιαστεί για να αρχίσουν επιτέλους να εφαρμόζονται οι νόμοι σε αυτή τη χώρα. Η "επανάσταση του αυτονόητου" ας ξεκινήσει από τα Πανεπιστήμια.


Η απόφαση των φοιτητών να χάσουν την εξεταστική τους ελήφθη με δημοκρατικό τρόπο και πρέπει να γίνει σεβαστή. 


Η Διαμαντοπούλου φαίνεται αποφασισμένη για κάτι τέτοιο, είπε εχθές στη Βουλή:
«Εάν οι νόμοι δεν εφαρμόζονται, υπάρχουν επιπτώσεις. Γιατί αν δεν υπάρξουν επιπτώσεις, τότε οδηγούμαστε σε μία κοινωνία απόλυτης ανομίας, η οποία δεν μπορεί να οδηγήσει πουθενά. Δεν έχει δικαίωμα κανένας να επιλέγει αν θα εφαρμόσει ένα νόμο ή μια εγκύκλιο. Όταν κάποιος επιλέγει αντί να σεβαστεί το νόμο να ακολουθήσει την παρότρυνση της κοινωνικής οργάνωσης στην οποία ανήκει -όσο σημαντική και αν είναι αυτή- παίρνει και την ευθύνη»


Διαβάστε εδώ, πώς βλέπει το μέλλον ένας φοιτητής που είναι υπέρ των καταλήψεων...

ΥΓ: Μετά και την τελευταία χαμένη συνέλευση, δοκίμασα το ξύδι, δεν βοήθησε.

Στοίχημα η βελτίωση του νομοσχεδίου για τα ΑΕΙ

Παρουσιάστηκε σήμερα στο Υπουργικό Συμβούλιο από την Υπ. Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου η "Εθνική Στρατηγική για την Ανώτατη Εκπαίδευση".
Ουσιαστικά δεν άλλαξε κάτι από αυτά που ξέραμε. Μόνη ίσως διαφοροποίηση το δικαίωμα που θα έχει η Σύγκλητος για βέτο όσον αφορά στο πρόσωπο του Πρύτανη, κάτι το οποίο δεν είχε ακουστεί τις προηγούμενες ημέρες.


Είναι σαφές οτι το "χοντρό παιχνίδι" και οι διαπραγματεύσεις που θα γίνουν μέχρι την τελική κατάθεση του νομοσχεδίου που αναμένεται μέσα στον Αύγουστο, θα αφορούν κυρίως στο διοικητικό part. Το νομοσχέδιο αλλάζει τόσα δεδομένα σε τόσους τομείς, που η Πανεπιστημιακή κοινότητα δεν ξέρει ποιο κεκτημένο της να πρωτοπροστατεύσει. Ως πεδίο μάχης έχει επιλεγεί λοιπόν, λανθασμένα κατά την άποψή μου, το Συμβούλιο Διοίκησης. Και λέω λανθασμένα διότι η έντονη αντίδραση έχει εκθέσει ανεπανόρθωτα στα μάτια της κοινής γνώμης  Πρυτάνεις, Πανεπιστημιακούς και παρατάξεις.


Το Συμβούλιο είναι το τυράκι και έπεσαν όλοι στην παγίδα του. Είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον το γεγονός οτι σε όποια συζήτηση έχει διεξαχθεί με τη συμμετοχή Πρυτάνεων, είναι εμφανής η προσπάθειά τους να την οδηγήσουν στο διοικητικό κομμάτι, για να μας πείσουν οτι το Συμβούλιο Διοίκησης θα είναι ένα "σκοτεινό παντοδύναμο όργανο" που θα μπορεί να κάνει ό,τι θέλει χωρίς λογοδοσία. Το γεγονός οτι τα μέλη του Συμβουλίου θα τα επιλέγει η Πανεπιστημιακή κοινότητα και δεν θα είναι διορισμένα, δεν αναφέρεται καν, προφανώς για να δοθεί η εντύπωση οτι δεν θα υπάρχει αυτοδιοίκητο, ενώ ουσιαστικά με αυτό τον τρόπο και με τη μεταβίβαση αρμοδιοτήτων στο Συμβούλιο, το αυτοδιοίκητο ενισχύεται.

Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα τέλειο νομοσχέδιο, είναι όμως αρκετά καλό και επιδέχεται κάποιων βελτιώσεων. Αντί λοιπόν οι Πρυτάνεις και η Ακαδημαϊκή κοινότητα να το αφορίζουν στο σύνολό του, καλό θα ήταν να μην επιλέξουν για ακόμα μία φορά την αποχή, για να μπορούν στη συνέχεια να καταγγείλουν τον νόμο και να μη τον εφαρμόσουν. Απαιτείται συμμετοχή όλων των δυνάμεων και κατάθεση υπευθύνων, μη-ουτοπικών προτάσεων, γιατί μόνο έτσι μπορεί να βελτιωθεί το νομοσχέδιο, αλλιώς δίνεται λευκή επιταγή στο Υπουργείο να το εφαρμόσει ως έχει...

Για παράδειγμα έχω διαπιστώσει κάποια σημεία, ακούγοντας προσεκτικά και τους πρυτάνεις που μπορούν να βελτιωθούν χωρίς να αλλάξει η φιλοσοφία του νομοσχεδίου....

Είναι αλήθεια οτι υπάρχουν κάποια προβλήματα σε σχέση με το Συμβούλιο Διοίκησης. Για παράδειγμα, σωστά θίγεται το γεγονός οτι έτσι όπως είναι μέχρι τώρα η πρόβλεψη για την εκλογή των 7 μελών από τα μέλη ΔΕΠ του Πανεπιστημίου, η σχολή με τα περισσότερα μέλη ΔΕΠ αλλά και με τους περισσότερους φοιτητές θα έχει το προβάδισμα για την κατάληψη θέσεων στο Συμβούλιο Διοίκησης. Θα πρέπει λοιπόν να υπάρξει διευκρίνιση για το αν θα υπάρξει στάθμιση της δύναμης κάθε σχολής. Δηλαδή για παράδειγμα, η κάλπη της Ιατρικής να έχει την ίδια "δυναμική" με την κάλπη του Βιολογικού, για να μην παρατηρηθεί το φαινόμενο το Συμβούλιο να απαρτίζεται μόνο από καθηγητές Ιατρικής...
Το γεγονός όμως οτι αυτοί οι 8 θα επιλέγουν τους έταιρους 7 είναι επίσης λίγο προβληματικό και ίσως θα έπρεπε να υπάρξει και για τα 7 εξωτερικά μέλη, μία διαδικασία ανάλογη με αυτή που προβλέπεται για την εκλογή Πρύτανη. Διότι αν δεν υπάρξει τέτοια πρόβλεψη, το συμβούλιο θα είναι ουσιαστικά άμεσα ελεγχόμενο από την αρχική 8αδα. (Σχετική αναφορά έχει κάνει ο κ. Παλλήκαρης ένας από τους 3 Πρυτάνεις που δεν τάχθηκαν εναντίον του νομοσχεδίου)


Ως προς την ιδέα που υπάρχει για είσοδο σε Σχολές και όχι σε τμήματα.... Αναρωτιέμαι, έστω οτι κάτι τέτοιο γίνεται, στις Πολυτεχνικές σχολές ας πούμε είναι εφικτό και ίσως και απαραίτητο να υπάρχουν κοινά μαθήματα στο πρώτο έτος, υπάρχουν οι υποδομές έτσι ώστε να μπορέσει να "εξυπηρετηθεί" αποτελεσματικά ο μεγάλος αριθμός φοιτητών που θα εισέρχεται σε μία σχολή; Ωραία τα θεωρητικά αλλά αν ας πούμε εισέλθουν στο Μετσόβιο 2.000 άτομα, πώς θα γίνονται οι παραδόσεις; Είναι λίγο δυσλειτουργικό το μοντέλο αυτό και χρειάζεται χρόνο και σημαντικές αλλαγές στα προγράμματα σπουδών, τουτέστιν δεν είναι άμεσα εφαρμόσιμο.


Άλλη ένσταση είναι αυτή που έχει να κάνει με τα Πανεπιστημιακά συγγράμματα. Θεωρώ κανιβαλιστικό να επιβάλει κάποιος σε έναν φοιτητή να μελετήσει το σύγγραμμα μέσα από τον υπολογιστή του. Σίγουρα το να ενισχυθούν οι βιβλιοθήκες είναι μία κάποια λύση αλλά θα μπορούσε να υιοθετηθεί άλλο σύστημα. Να παραγγείλει το Υπουργείο μία τελευταία φορά όσα συγγράμματα είναι απαραίτητα για να εξυπηρετήσουν τον αριθμό των φοιτητών κάθε σχολής συν ένα 20% (τυχαία το αναφέρω) και μετά το πέρας της χρονιάς τα βιβλία να επιστρέφονται από τους φοιτητές (εντάξει βέβαια αυτό προϋποθέτει να έχουν περάσει το μάθημα...). 


Μετά λύπης μου πάντως, παρατηρώ οτι είναι ελάχιστοι εκείνοι οι Πρυτάνεις και οι Πανεπιστημιακοί που μέχρι τώρα, έχουν βγει μπροστά όχι να στηρίξουν, αλλά να πουν έναν καλό λόγο για το νομοσχέδιο και να μην το αποκηρύξουν, ή έστω να καταθέσουν την πρότασή τους. Όλοι αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα αλλαγών, αλλά τελικά καμία αλλαγή δεν τους αρέσει γιατί δεν είναι προς την κατεύθυνση που οι ίδιοι θεωρούν σωστή.


Έπεσα ας πούμε προχθές πάνω σε μία κίνηση πανεπιστημιακών που συλλέγουν υπογραφές εναντίον του νόμου (191 προς το παρόν) και πραγματικά απογοητεύτηκα. Παραθέτω την αρχή του κειμένου:

"Τα τελευταία χρόνια, ένα κύμα «μεταρρυθμίσεων» στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και σ’ ολόκληρο τον κόσμο, υποτάσσει την Ανώτατη Εκπαίδευση στην υπηρεσία της οικονομίας και εν τέλει στη λογική της αγοράς. Η Ανώτατη Εκπαίδευση από δημόσιο αγαθό και δημόσιο δικαίωμα του πολίτη μετατρέπεται βαθμιαία σε εμπόρευμα για καταναλωτές από τα πιο εύπορα στρώματα. Η αυτοδιοίκηση των πανεπιστημίων και η αυτονομία των ακαδημαϊκών διαδικασιών καταργούνται. Οι διαδικασίες παραγωγής και απόκτησης γνώσης και οι όροι εργασίας της πανεπιστημιακής κοινότητας υπακούουν στους όρους του ιδιωτικού τομέα, από τον οποίο τα πανεπιστήμια εξαναγκάζονται να εξεύρουν πόρους.

Η Ελλάδα είναι η μόνη, ίσως, χώρα, της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου οι απόπειρες συντεταγμένης δρομολόγησης των «μεταρρυθμίσεων» αυτών έχουν αποτύχει έως τώρα. Σημαντικούς λόγους για την αποτυχία αυτή αποτελούν η έντονη αντίθεση της ελληνικής κοινωνίας αλλά και το ελληνικό Σύνταγμα, σύμφωνα με το οποίο η Ανώτατη Εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από δημόσια, πλήρως αυτοδιοικούμενα και χρηματοδοτούμενα από το κράτος ιδρύματα."

Ναι σωστά καταλάβατε... Κάποιοι εκ των Πανεπιστημιακών μας, νομίζουν οτι τα Ελληνικά Πανεπιστήμια είναι ουσιαστικά τα γαλάτικα χωριά που αντιστέκονται στη λαίλαπα του καπιταλισμού και στην εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης. Αυτή η δαιμονοποίηση των μεταρρυθμίσεων, της εξειδίκευσης και της ιδιωτικής συμμετοχής, έχει στοιχίσει όχι μόνο στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, αλλά και στην Ελληνική κοινωνία γενικότερα.

Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο επιδιώκει να κάνει το Ελληνικό Πανεπιστήμιο λιγότερο φοβικό και εσωστρεφές και πιο ελκυστικό ειδικά προς τους ξένους φοιτητές.
Τα Ελληνικά Πανεπιστήμια δεν έχουν κακή φήμη, απλά δεν έχουν φήμη. Επίσης τα Ελληνικά Πανεπιστήμια δεν είναι ένα μαύρο χάλι όπως παρουσιάζονται από ορισμένους, απλά έχουν επικρατήσει κάποιες πρακτικές που αμαυρώνουν το όνομά τους.
Θεωρώ πως ένα από τα μεγάλα στοιχήματα των Πανεπιστημίων θα πρέπει να είναι η βελτίωση της κατάταξής τους στις λίστες με τα top Πανεπιστήμια. Οι θέσεις που κατέχουν τα Ελληνικά Πανεπιστήμια θεωρώ οτι δεν είναι αντιπροσωπευτικές και τα αδικούν. Αν δούμε λίγο τα κριτήρια με τα οποία συγκροτούνται οι λίστες, θα παρατηρήσουμε οτι ο αριθμός ξένων καθηγητών και φοιτητών παίζει σημαντικό ρόλο... 
Και ερωτώ, γιατί να έρθει ένας ξένος φοιτητής στην Ελλάδα; Αρχικά ο οποιοσδήποτε ψάχνει να κάνει ένα μεταπτυχιακό ή ένα διδακτορικό το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να γράψει στο google : top universities for ... θα του βγάλει άραγε σαν αποτέλεσμα κάποιο Ελληνικό Πανεπιστήμιο; Θα υπάρξει κάποιος που θα του πει: έχει πάει ένας γνωστός μου, στο συνιστώ ανεπιφύλακτα;
Φυσικά και όχι. 


Παραπονιόμαστε για τα Ελληνικά Πανεπιστήμια για την κατάταξη, αλλά κάνουμε σαν να μη μας αφορά η εικόνα τους και η εξωστρέφειά τους. Έχουμε πραγματικά καθηγητές διαμάντια σε πολλά τμήματα και πολύ καλά εργαστήρια σε κάποια άλλα και όμως δεν το εκμεταλλευόμαστε, δεν το προβάλουμε. 
Κοιτάξτε τι γίνεται αυτή τη στιγμή στην Αγγλία, οι μισοί Έλληνες φοιτητές πάνε για μεταπτυχιακές σπουδές εκεί, γιατί η Αγγλία έχει μεριμνήσει για την εξωστρέφεια των Πανεπιστημίων της, είναι σε πολύ καλές θέσεις σε όλες τις λίστες και πράγματι προσελκύουν πάρα πολύ κόσμο. Σκεφτείτε μόνο να γινόντουσαν ξαφνικά τα Πανεπιστήμιά μας διεθνούς φήμης και να ήταν έστω και ένα στην πρώτη 50αδα των Πανεπιστημίων, πόσοι φοιτητές από το εξωτερικό θα ήθελαν να έρθουν στη χώρα μας για τις σπουδές τους και πόσο καλό θα έκανε αυτό και στην Οικονομία μας και στην εικόνα της χώρας μας...


Απλά θα πρέπει να καταρρεύσει άλλο ένα ταμπού... Το να κάνεις τα Πανεπιστήμιά σου ελκυστικά και ανταγωνιστικά δεν σημαίνει απαραίτητα οτι υποβαθμίζεις την παρεχόμενη ποιότητα γνώσης, ούτε οτι βγάζεις αποφοίτους απόλυτα εξειδικευμένους έτσι όπως τους ζητάει η αγορά (αν και δεν καταλαβαίνω γιατί κάτι τέτοιο είναι κακό).


Θεωρώ επίσης, και πέστε να με φάτε, πως αφού σπάει το ταμπού με τις έδρες που ιδρύονται με χορηγίες, ίσως θα έπρεπε να δοθεί η δυνατότητα στα Πανεπιστήμια να μπορέσουν να συνεργαστούν με ιδιώτες για τη βελτίωση των υποδομών τους (που δεν έχουν να κάνουν μόνο με την έρευνα) με την παραχώρηση της εκμετάλλευσης πχ κυλικείων... Μου φιάχνεις το κτήριο, σου δίνω τη δυνατότητα να φιάξεις καφετέρια και εστιατόριο και να το εκμεταλλεύεσαι.... (Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο προβλέπεται).


Τέλος σας συνιστώ να διαβάσετε ένα κείμενο του τέως Υφυπουργού Παιδείας και κατά πολλούς εμπνευστή του νομοσχεδίου, Γιάννη Πανάρετου, που έχει να κάνει με τις διεθνείς αξιολογήσεις Πανεπιστημίων εδώ. Το βρήκα καταταπιστικότατο.


ΥΓ: Πάντως ένα τέτοιο νομοσχέδιο είναι αδύνατο να προωθηθεί όταν υπάρχουν σκιές για πολύ σημαντικά ζητήματα. Το Υπουργείο Παιδείας επιμένει να μην απαντά στις συνεχείς ερωτήσεις που γίνονται για το Ινστιτούτο Νεολαίας και τις 150 προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ. Ένοχη σιωπή;
Update: Μπορείτε να διαβάσετε την απάντηση του Υπουργείου εδώ.

"Μάχη" για το Πανεπιστήμιο

Δόθηκε στη δημοσιότητα το προσχέδιο νόμου που αναμένεται να φέρει το Υπουργείο Παιδείας για τις αλλαγές στα ΑΕΙ. 


Αν μία διάταξη ξεχώρισε και άφησε τις θετικότερες των εντυπώσεων είναι αυτή για το διοικητικό συμβούλιο των Πανεπιστημίων που θα έχει έναν εκπρόσωπο των φοιτητών ο οποίος θα επιλέγεται από Ενιαίο ψηφοδέλτιο και θα πρέπει να βρίσκεται εντός του ελαχίστου ορίου φοίτησης.


Κάπως έτσι με μία τόσο απλή διάταξη, μειώνεται η υπερβολική συμμετοχή των φοιτητών στα όργανα λήψης αποφάσεων, κλείνει η πόρτα στις φοιτητικές παρατάξεις και μπαίνει τέλος στο απαράδεκτο καθεστώς που υπήρχε και σε πολλά ιδρύματα είχε οδηγήσει σε μη αποδεκτή συνεργασία φοιτητών/ καθηγητών.
Ήταν κάτι το οποίο δεν είχε ακουστεί γι' αυτό και αποτέλεσε για εμένα μία ευχάριστη έκπληξη.


Καιρό τώρα κάποιες φοιτητικές παρατάξεις ζητάνε την αύξηση της συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης, λες και είναι δουλειά των φοιτητών να διοικούν και να αποφασίζουν.
Και αν όλες οι άλλες διατάξεις μαζί, είναι αρκετές για να οδηγήσουν σε ένα χειμώνα καταλήψεων και σε μαζικές αντιδράσεις, η συγκεκριμένη διάταξη είναι ικανή να ενώσει όλες τις φοιτητικές παρατάξεις εναντίον του νόμου, διότι οι φοιτητικές εκλογές χάνουν ουσιαστικά τη σημασία τους. Από την άλλη, είναι ικανή να αφυπνίσει όλους τους απηυδισμένους με τις παρατάξεις και τον τρόπο λειτουργίας τους, φοιτητές.


Ενδεικτική είναι η αντίδραση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ της μόνης παράταξης που έβλεπε θετικά τον προωθούμενο νόμο πλαίσιο (για να μην πω τον στήριζε). Διαβάστε λοιπόν την αντίδραση της ΔΑΠ:

Η προσπάθεια της Υπουργού να διαλύσει τα εκπαιδευτικά ιδρύματα καθιστώντας τα σαν τις υπερχρεωμένες ΔΕΚΟ όπου οι εγκάθετοι του κόμματος της έχουν μάθει να θεωρούν κτήμα τους, αποτελεί δυστυχώς μέρος της δελφινομαχίας που έχει ξεκινήσει στο εσωτερικό της Κυβέρνησης για τη διαδοχή του σημερινού υπό προθεσμία Πρωθυπουργού.

Η αλαζονεία και οι κωλοτούμπες, που εδώ και χρόνια χαρακτηρίζουν τη σημερινή ηγεσία του Υπουργείου, αγνοούν τη φωνή 150,000 Ελλήνων φοιτητών και σπουδαστών, οι οποίοι σ’ ένα περιβάλλον πολιτικής απαξίωσης που δημιούργησαν οι πολιτικές της Κυβέρνησης επέλεξαν να συμμετέχουν μαζικά στις φοιτητικές εκλογές, απαιτώντας ριζικές αλλαγές στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ εδώ και τώρα.
Ως ΔΑΠ-ΝΔΦΚ καταθέσαμε σε όλους τους αρμόδιους φορείς τον περασμένο Φεβρουάριο την «Πρόταση Παιδείας», ένα σύνολο τεκμηριωμένων θέσεων και λύσεων για όλα τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής ανώτατης εκπαίδευσης, οι οποίες προέκυψαν μέσα από ένα ευρύ διαδικτυακό διάλογο και αφορούν ζητήματα όπως το άσυλο, η ιδιωτική χρηματοδότηση, η ίδρυμη μη κρατικών ιδρυμάτων, η αξιολόγηση, η έρευνα κ.α. Τις προτάσεις αυτές που στις πρόσφατες φοιτητικές εκλογές στήριξαν 55,000 φοιτητές και σπουδαστές, η κα. Υπουργός δεν μπήκε καν στον κόπο να τις ακούσει.

Μετά από αυτό σας καλώ να διαβάσετε τις προτάσεις που κατέθεσε η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ εδώ και να βρείτε ομοιότητες και διαφορές.

Η διάταξη αυτή είναι που τσούζει τις παρατάξεις περισσότερο και που θα οδηγήσει σε λυσσαλέες αντιδράσεις ακόμα και τις πιο μετριοπαθείς. Οι φοιτητές που είναι αηδιασμένοι, που φωνάζουν τόσο καιρό για τις παρατάξεις και για τον ρόλο τους, που κάτι έχει ακούσει το αυτί τους για απαράδεκτα αλισβερίσια με καθηγητές, έχει έρθει η ώρα να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Επιτέλους πρέπει να πατήσουν στα αμφιθέατρα και να απαιτήσουν το εξής απλό: Να ληφθεί απόφαση για τη στάση του εκάστοτε τμήματος για κάθε μία διάταξη ξεχωριστά, με ψήφιση επι των άρθρων και όχι με την ψήφιση πλαισίων παρατάξεων. Να μην υπάρχει το “Πλαίσιο ΠΑΣΠ/ΔΑΠ/ΕΑΑΚ/ΑΡΕΝ/ΜΑΣ” αλλά το αν ο σύλλογος συμφωνεί ή διαφωνεί με το τάδε άρθρο. 
Μόνο αν παραστούν όλοι στις συνελεύσεις (χρειάζεται γερό στομάχι, δραμαμίνες και αντοχή σε φωνές, επανάληψη και κοκορομαχίες) θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο και θα πάψουν οι παρατάξεις να οργανώνουν συνελεύσεις του τύπου "Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει" και να παίρνουν αποφάσεις για το μέλλον όλων μας.
Οφείλουν δε όσα αξιοπρεπή άτομα υπάρχουν στις παρατάξεις και είναι αρκετά, να διαχωρίσουν τη θέση τους από τους επαγγελματίες συνδικαλιστές. 


Αυτά όσον αφορά στη συγκεκριμένη διάταξη. Κατά τα άλλα κατά την άποψή μου το νομοσχέδιο κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση καθώς και αξιολόγηση πρέπει να υπάρχει, και σύνδεσή της με τη χρηματοδότηση και επιχορηγούμενες έδρες και χρηματοδότηση ερευνών και συνεργασία με ιδιώτες και τα πάντα. Το δε ν+2 είναι υπέρ αρκετό.


Η Μάχη που καλείται να δώσει η Διαμαντοπούλου και μαζί της όσοι στηρίζουν αυτό το εγχείρημα θα είναι σκληρή και θα έχουν απέναντί τους όλες τις φοιτητικές παρατάξεις, με αρχηγό της επανάστασης την Παναγιωτακοπουλική ΠΑΣΠ. Όσοι φοιτητές συμφωνούν με τις προωθούμενες αλλαγές, δεν πρέπει για ακόμα μία φορά να μείνουν σιωπηλοί. Αυτή θα είναι η τελευταία ευκαιρία. Παρόμοια πράγματα ισχύουν και για τους καθηγητές. Δεν επιτρέπεται να παραμείνει σιωπηλός κανένας. Όλοι έχουμε μάτια και βλέπουμε τι γίνεται στα Πανεπιστήμια, όλοι ξέρουμε. Ώρα να σταματήσει ο κατήφορος του Ελληνικού Πανεπιστημίου.


Αν η Διαμαντοπούλου τα καταφέρει και δεν κάνει πίσω σε τίποτα, είναι πολύ πιθανό να αποκτήσει εσωκομματικό προβάδισμα έναντι του Χρυσοχοίδη (κόσμημα ο Φωτόπουλος), του Λοβέρδου (δεν υπάρχει σάλιο, με εκβιάζουν κλπ) του Βενιζέλου και λοιπών δελφίνων. Φαντάζομαι οτι το ξέρει και φαντάζομαι (ή μάλλον θέλω να ελπίζω) οτι γι' αυτόν ακριβώς το λόγο δεν θα κάνει πίσω σε τίποτα. Ας είναι η θεμιτή φιλοδοξία της, αυτή που θα την κάνει να φτάσει μέχρι τέλους.

Ντου ντου ντου, κατάληψη παντού...

Όσοι είχαν ακούσει τις εξαγγελίες της Διαμαντοπούλου για τις αλλαγές στην παιδεία και έχουν την ελάχιστη ιδέα για το πως λειτουργούν τα Πανεπιστήμια και κυρίως οι φοιτητικές παρατάξεις, περίμεναν πως αυτός ο χειμώνας, θα είναι χειμώνας καταλήψεων. Αλλά και να μην ερχόταν η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, το μνημόνιο είναι επαρκής λόγος για να μπουν τα πανεπιστήμια στην περιπέτεια αυτή.
Μην ξεχνάμε πως το σύνθημα "εμπρός για τις γενιάς μας τα Πολυτεχνεία", που έχει γίνει καραμέλα των αριστερών παρατάξεων (πλην ΚΝΕ), καταδεικνύει την επιλογή τους, να μην ασχολούνται μόνο με ενδοπανεπιστημιακά ζητήματα, αλλά με όλο το φάσμα της πολιτικής ζωής.

Σε αυτή την κρίσιμη φάση, θα έπρεπε κανονικά να γίνεται στα αμφιθέατρα συζήτηση για το νομοσχέδιο που φέρνει η Διαμαντοπούλου και για το οποίο οφείλω να ομολογήσω πως θετικά εκφράζεται μόνο η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, ενώ πολύ επιφυλακτική και αρνητικά προδιατεθειμένη είναι η ΠΑΣΠ. Αντ' αυτού έχουμε φτάσει στο σημείο να γίνεται κινητοποίηση από όλες τις παρατάξεις, αλλά και από ανεξάρτητους φοιτητές, με μόνο στόχο να ψηφιστεί ή να εμποδιστεί η κατάληψη. Αντί να γίνεται διάλογος και να καταλήξουν οι φοιτητικοί σύλλογοι σε ψηφίσματα, αντί να καταθέτουν προτάσεις, επιδίδονται σε ένα απίστευτο, δυστυχώς κομματικό, ξεκατίνιασμα, το οποίο είναι υπεύθυνο για την απαξίωση των φοιτητικών συνελεύσεων και για τα αισθήματα απέχθειας που τρέφουν οι φοιτητές για τις φοιτητικές παρατάξεις.


Το θέμα μου όμως δεν είναι οι φοιτητικές παρατάξεις αυτές καθ' αυτές, ό,τι και να γράψεις γι' αυτά τα "μορφώματα" είναι λίγο, αλλά η συνεχής απαξίωση του Πανεπιστημίου που οφείλεται και σε αυτές. Οι καταλήψεις κάνουν αποδεδειγμένα μόνο κακό, τόσο στο Πανεπιστήμιο όσο και στους ίδιους τους φοιτητές, που θα κληθούν να πληρώσουν τις συνέπειές τους, στην καλλίτερη περίπτωση με αναπληρώσεις τα Σαββατοκύριακα, στην χειρότερη με χάσιμο της εξεταστικής τους ή και του εξαμήνου.


Κάποιοι θέλουν να αγωνιστούν (κάποιοι άλλοι όχι) και είναι δικαίωμά τους, αλλά η κατάληψη εκτός του οτι είναι παράνομη, δεν είναι μέτρο αγώνα, δεν στέλνει μήνυμα στην εξουσία, κάθε άλλο, οδηγεί την κοινωνία στο να πιστεύει πως οι φοιτητές "τα ξύνουν" (με το συμπάθιο) και ψηφίζουν διακοπές. Αν θέλουν οι αριστερές παρατάξεις ας οργανώσουν πορείες κατά της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης χωρίς να προτείνουν και κατάληψη, ή επιτέλους ας συμμετέχουν στον εθνικό διάλογο για την παιδεία μήπως και καταφέρουν να εξασφαλίσουν κάτι καλλίτερο, δεν είναι ντροπή! 
Αν φυσικά έχουν προτάσεις, γιατί κάτι άλλο πέρα από το ΟΧΙ σε όλα και τα τετριμμένα του τύπου: φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και της εκκλησίας και αύξηση της χρηματοδότησης για την παιδεία, δηλαδή προτάσεις που μπορεί να κάνει και μία υποτυπωδώς σκεπτόμενη αμοιβάδα, όσο καιρό πηγαίνω σε συνελεύσεις, δεν έχω ακούσει.


Αλλά ξέχασα, αν τα ΕΑΑΚ πάρουν μέρος στον διάλογο, η ΚΝΕ θα τους κατηγορήσει οτι συνομιλούν με εκπροσώπους της τρόικας και του μνημονίου και το αντίστοιχο αν συμμετάσχει η ΚΝΕ.
Αν η ΠΑΣΠ συμμετάσχει και ψελλίσει πως είναι υπέρ έστω και κάποιων από τα μέτρα που προτείνει η Διαμαντοπούλου, τότε σύσσωμη η αριστερά θα την κατηγορίσει πως όντως είναι η φοιτητική παράταξη του ΠΑΣΟΚ και παίρνει γραμμή από  αυτό, κάτι που η ΠΑΣΠ αρνείται πεισματικά (κανείς δεν έχει καταλάβει ακόμη το γιατί). Παράνοια!


Λυπάμαι που το λέω, αλλά το Πανεπιστήμιο χρόνια τώρα πάει κατά διαόλου, όχι μόνο λόγω της υποχρηματοδότησης και της κακοδιαχείρισης των πόρων, αλλά και του συνεχούς διαγκωνισμού  μεταξύ των αριστερών παρατάξεων, για το ποια είναι πιο αριστερή, πιο αγωνιστική και λιγότερη διαλλεκτική.
(3 μέρες κατάληψη λέει η ΚΝΕ? Μία βδομάδα τα ΕΑΑΚ.)


Δυστυχώς έχει ξεκινήσει μεγάλο κύμα καταλήψεων.... Τη μία για το μνημόνιο, την άλλη για τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση....
Το κύμα αυτό, πρέπει να σταματήσει, πριν πάρει τις διαστάσεις του 2006. Με τη σκληρή στάση που έχουν υιοθετήσει οι αριστερές παρατάξεις δυο πιθανότητες υπάρχουν, ή να μην περάσει το νομοσχέδιο, που δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση, ή να περάσει ως έχει.


Ο "στημένος και προσχηματικός διάλογος", όπως τον χαρακτηρίζουν κατά την προσφιλή  τους τακτική, δεν γίνεται έτσι για να έχουμε να λέμε, για τα μάτια του κόσμου (δηλαδή έτσι θέλω να ελπίζω). Ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω, το γεγονός οτι κάποιοι έχουν αποφασίσει τη μετωπική σύγκρουση με την κυβέρνηση στο θέμα "παιδεία", βγαίνουν στους δρόμους και σαμποτάρουν με τη στάση τους τη λειτουργία του Πανεπιστημίου, προβαίνουν στην έσχατη μορφή πάλης που είναι η κατάληψη, σημαίνει πως σε όλα αυτά που προτείνει η κυβέρνηση, έχουν κάποια αντιπρόταση, διαβλέπουν κάποιον άλλο δρόμο...
ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΑΝΤΙΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ?


Βαρέθηκα να χάνω μαθήματα και εργαστήρια για το γαμώτο των παρατάξεων και για τον ατέρμονο αγώνα τους απέναντι σε όλα. Αν πραγματικά θέλουν το καλό του Πανεπιστημίου και της παιδείας, ας κάνουν επιτέλους εφαρμόσιμες προτάσεις και ας σεβαστούν τους συμφοιτητές τους που θέλουν ανοιχτή σχολή, αλλά λόγω του ευαίσθητου του στομάχου τους, δεν παρίστανται σε συνελεύσεις.


Είναι τόσο αστείο να βλέπεις παρατάξεις να επιχαίρουν που κέρδισαν συνελεύσεις μειοψηφίας. Σχολές με 700 και 800 άτομα κάλπη, κάνουν συνελεύσεις των 150 ατόμων... 
Η αποχή από τις συνελεύσεις έχει το αποτέλεσμα και την αντίστοιχη ερμηνεία, που έχει και η αποχή από τις εκλογές.  Με το να απέχεις δείχνεις οτι δεν ενδιαφέρεσαι και πως περιμένεις να βγάλουν οι άλλοι το φίδι από την τρύπα για σένα. Σιχτιρίζεις που έχεις κλειστή σχολή, αλλά δεν πας και να ψηφίσεις.


Η συμβουλή μου είναι, όποιος φοιτητής θέλει να κρατήσει ανοιχτή τη σχολή του, να πηγαίνει στις συνελεύσεις και να μην ψηφίζει παρατάξεις, εάν δεν το θέλει. Μπορεί να στηρίξει ένα "πλαίσιο αντικατάληψη" ή να ψηφίσει λευκό στον 2ο γύρο εμποδίζοντας τον σύλλογό του να πάρει απόφαση. Γιατί σε περίπτωση που δεν το γνωρίζετε, για να πάρει απόφαση ο σύλλογος πρέπει το πρώτο πλαίσιο να συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία.


ΥΓ: Η ωραία εικόνα, είναι μία δημιουργία των ΕΑΑΚ.

Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση: Πως λέμε "Πρώτα ο φοιτητής"; Καμία σχέση...

Διαβάζω στο σημερινό ρεπορτάζ του Έθνους πληροφορίες για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που φέρνει το Υπουργείο Παιδείας και σκέφτομαι πως αν για τον νόμο- πλαίσιο της Γιαννάκου, η φοιτητική κοινότητα είχε κυριολεκτικά επαναστατήσει και χάθηκαν 3-4 εξεταστικές, αυτό που θα γίνει αν περάσει αυτός ο νόμος, δεν θα έχει προηγούμενο.

Για να μην παρεξηγούμαι υπάρχουν πάρα πολλά θετικά στοιχεία: Αξιολόγηση , προπτυχιακά και μεταπτυχιακά μαθήματα στην Αγγλική γλώσσα για προσέλκυση ξένων φοιτητών που μέχρι πρότινος έπρεπε να ομιλούν Ελληνικά, τέλος στην ρουσφετολογική εκλογή πρυτάνεων από τους φοιτητές, διαχείριση των οικονομικών πόρων από manager, τέρμα στην παράλογη λογική των ΑΤΕΙ κτλ...
Αυτά όσον αφορά στα θετικά....


Διαβάζω όμως το ακόλουθο:
Δεν θα μπορεί ο φοιτητής να «ανεβαίνει έτος», εάν πρώτα δεν έχει περάσει έναν προκαθορισμένο αριθμό μαθημάτων που θα ορίζει η σχολή του, ως προαπαιτούμενα (θέμα συζήτησης θα είναι το πόσες φορές θα έχει πλέον τη δυνατότητα να εξεταστεί κάποιος σε ένα μάθημα, αλλά και το πότε θα βρίσκεται εκτός σχολής) . Τα πανεπιστήμια θα πάψουν να είναι εξεταστικά κέντρα, οι εξεταστικές περίοδοι θα μειωθούν δραστικά, ενώ μπαίνει τέρμα στην αιώνια φοίτηση.


Υπάρχουν πολλά απαράδεκτα φαινόμενα στα Πανεπιστήμια και για να γίνουν τέτοιου είδους αλλαγές θα πρέπει να υπάρξει πρώτα η περίφημη αξιολόγηση καθώς και αλλαγές στα προγράμματα σπουδών.


Τι θα πει μείωση των εξεταστικών περιόδων? Σε σχολές που έχουν 8 μαθήματα/ εξάμηνο αυτό θα σήμαινε την πλήρη καταστροφή του φοιτητή!


Αν θέλουν να αρχίσουν από κάπου ας ξεκινήσουν από την υποχρεωτική παρακολούθηση. Το φαινόμενο των άδειων αμφιθεάτρων πρέπει να τελειώσει. Όπως και το φαινόμενο των καθηγητών - φαντασμάτων.


Θα έπρεπε επίσης να πέσει στο τραπέζι και η πρόταση για κοινά θέματα σε κοινά μαθήματα ομοίων τμημάτων. Νομίζω πως έχει έρθει η ώρα να μπει τέλος στο φαινόμενο: "κομπλεξικός καθηγητής" που βασανίζει χιλιάδες φοιτητές.
Για παράδειγμα, υπάρχει μάθημα στο Μετσόβιο που ο Μ.Ο. των γραπτών είναι 8 και το περνάει το 50% των φοιτητών και σε άλλο Πολυτεχνείο στο ίδιο ακριβώς μάθημα, ο Μ.Ο. είναι 4 και το περνάει το 11% των φοιτητών. Ακριβώς ίδια τμήματα που εξαιτίας περιέργων κομπλεξικών καθηγητών, οι φοιτητές “σαμποτάρονται” και τελικά ο βαθμός των πτυχίων τους είναι πολύ διαφορετικός και δεν αντικατοπτρίζει το πόσο καλός είναι ο κάθε φοιτητής.


Θέλει πολύ προσοχή το εκπαιδευτικό. Τη βλέπω τη δουλειά, πάει η εξεταστική του χειμώνα πάει.... Μπορώ να προεξοφλήσω πως με τέτοιου είδους ισοπεδωτικές τακτικές ούτε την ΠΑΣΠ δεν θα έχει με το μέρος της η κυβέρνηση.


Δεν είναι τόσο η αντίδραση σε ένα νομοσχέδιο που "σπάει το απόστημα", όσο τα ειδικά προβλήματα κάθε σχολής στα οποία και θα πρέπει να εστιάσει το Υπουργείο. Γι' αυτό ας μιλήσουμε πρώτα για αξιολόγηση και για αλλαγές στα προγράμματα σπουδών...


Το εκπαιδευτικό δεν είναι "πονάει δόντι, κόβει κεφάλι". Το σπάσιμο του αποστήματος θέλει προσοχή, δεν μπορεί να γίνει ελαφρά τη καρδία.


ΥΓ: Κανονικά το σύνθημά σας, θα έπρεπε να είναι το "Πρώτα ο φοιτητής" κατά το "Πρώτα ο πολίτης"... Αλλά που...

Λαϊκή Απαίτηση: Άμεση αποπομπή της Άννας Διαμαντοπούλου

ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΑΚΟΜΗ?

Πολλά γράφτηκαν τις τελευταίες ημέρες για την "πολυαναμενόμενη" παραίτηση της Άννας Διαμαντοπούλου...

To blog τρωκτικό συγκέντρωσε εδώ τους πολύ σοβαρούς λόγους για τους οποίους πρέπει κατά την άποψη των συντακτών του, να παραιτηθεί η υπουργός Παιδείας...

Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο...

Απ' ότι φαίνεται όμως το αυτάκι της Υπουργού δεν ιδρώνει από κάτι τέτοια.

Μετά από τα χθεσινά όμως, ο Πρωθυπουργός θα πρέπει να σκεφτεί πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο αποπομπής της...

Δείτε το ακόλουθο σοκαριστικό βίντεο (εάν δεν αντέχετε τις έντονες συγκινήσεις μην το δείτε)...

Το αξιόλογο blog τρωκτικό, ξέχασε να το συμπεριλάβει στους λόγους που θα έπρεπε να οδηγήσουν την Άννα Διαμαντοπούλου σε παραίτηση. Το πιο πιθανό, είναι να μην έχουν καταλάβει οι συντάκτες του, το λάθος της υπουργού....

Αυτός είναι κατά την άποψή μου, ο σοβαρότερος λόγος που θα μπορούσε να οδηγήσει την Άννα Διαμαντοπούλου σε παραίτηση.

ΥΓ: Ποιός θα είναι άραγε ο επόμενος υπουργός/ υφυπουργός που θα πρέπει οπωσδήποτε να παραιτηθεί για εξίσου σοβαρούς λόγους?