Sezen Aksu - Χάρις Αλεξίου

Σήμερα ξεκίνησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μπάσκετ στην Τουρκία με την Εθνική μας να ανοίγει την αυλαία, νικώντας την ομάδα της Κίνας. Η αλήθεια είναι πως μας καρδιοχτύπησε λιγάκι...

(Μην ανησυχείτε δεν είναι στις προθέσεις μου να σχολιάσω την αναμέτρηση, άλλωστε δεν το κατέχω ιδιαίτερα το σπορ...)

Εχθές όμως, έγινε με κάθε επισημότητα στην γείτονα, η Τελετή Έναρξης του Μουντομπάσκετ στην οποία προσκλήθηκε να τραγουδήσει προς μεγάλη έκπληξη πολλών, η Χαρούλα Αλεξίου, την οποία συνδέει στενή φιλία με τη Sezen Aksu, την κορυφαία τραγουδίστρια της Τουρκίας.

Η σύμπραξή τους στο “Όλα σε Θυμίζουν”, απλά καταπληκτική. Δυστυχώς όμως το ελληνικό κοινό δεν μπόρεσε να απολαύσει την τελετή, καθώς η ΕΡΤ δεν φρόντισε να εξασφαλίσει απευθείας μετάδοση, όπως έγινε πχ με το Μουντιάλ, σε αντίθεση με 172 – όπως αναφέρει το forum της fiba- άλλες χώρες.

Η τελετή ξεκίνησε με το εντυπωσιακό Cirque du Soleil και έκλεισε με ένα χορευτικό, με το όνομα “Τροία” και τον Δούρειο Ίππο πάνω στην σκηνή.

Δεν θα σχολιάσω το γεγονός πως η ΕΡΤ δεν αναμετέδωσε την τελετή, δεν μπορώ να γνωρίζω τους λόγους (κόστος?). Ευτυχώς βρήκα τρόπο να την δω...

Θα σχολιάσω όμως κάτι άλλο...

Έστω οτι η Ελλάδα εξασφάλιζε το επόμενο Μουντομπάσκετ, πιστεύετε πως υπήρχε περίπτωση να προσκαλέσουμε Τούρκο καλλιτέχνη? Ούτε μία στο εκατομμύριο! Και όμως οι Τούρκοι σε μία βραδιά προβολής της Τουρκίας επέλεξαν να προσκαλέσουν την Αλεξίου.

Πιστεύετε πως αν υπήρχε μουσικό πρόγραμμα οι ιθύνοντες θα πρότειναν στην Χαρούλα ή σε κάποιον άλλο μεγάλο - μη ποπ- καλλιτέχνη, να τραγουδήσει? Χλωμό...

YΓ: Η εικόνα είναι από το τηλεοπτικό δίκτυο NTV

Με το ζόρι "Τσαντιριώτισσα"

Και ξαφνικά το "Χαρούλα, Χαρούλα", έγινε "Λάκης, Λάκης".

Συναυλία των Χάρις Αλεξίου- Μάρθας Φριτζήλα στο Θέατρο Βράχων 30/6... Περίπου 23:30...

Εκεί που τραγουδούσαμε και περνούσαμε καλά, εμφανίστηκε στη σκηνή ο Λαζόπουλος... Είχαμε ενημερωθεί στην αρχή της συναυλίας για το "ευτυχές" γεγονός. Άμα τη εμφανίσει του, καμια 300αριά άτομα πετάχτηκαν ωσάν τα ελατήρια από τις θέσεις τους, για να χειροκροτήσουν και να φωνάξουν "Λάκης, Λάκης".

Εκείνη την ώρα έκατσα κάτω, ενώ πριν χόρευα, μη τυχόν και νομίσει ο Λαζόπουλος πως είμαστε όρθιοι γι' αυτόν.

Φυσικά ο ταπεινός καλλιτέχνης, που καθόλου δεν του αρέσουν αυτά, είπε πως: “ Είμαστε για την Χαρούλα εδώ, μη φωνάζετε Λάκης, Λάκης”. Ευχαριστούμε πολύ για την ενημέρωση!

Είχα δει στην τηλεόραση τη διαφήμιση για την μεγάλη έκπληξη στο τελευταίο τσαντίρι, αλλά μέσα μου ήθελα να ελπίζω, πως ο Λαζόπουλος θα έκανε απλά μία απευθείας σύνδεση με το θέατρο Βράχων στο τέλος της εκπομπής και θα έπρεπε να τον υποστούμε για κανένα 5λεπτο. Φυσικά ούτε που είχα διανοηθεί πως θα τραγουδούσε κιόλας...

Αυτή η εμμονή του να τραγουδάει, καταντάει εκνευριστική. Ο άνθρωπος έχει μία μέτρια φωνή και πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει να χώνεται όταν τραγουδάνε μεγάλοι καλλιτέχνες. Είναι και αγένεια και προσβολή και ενοχλητικό για τους άλλους που ακούνε.

Ένιωσα σαν να μη ξέρω που βρίσκομαι, σαν να βρέθηκα εκβιαστικά στο βρωμοπανήγυρο του Λαζόπουλου, που και να με πλήρωναν, δεν θα πήγαινα.

Απευθύνθηκε στους "Τσαντιριώτες", λες και οι άνθρωποι που πήγαν να ακούσουν τη Χαρούλα, πήγαν εκεί για τη βρωμοεκπομπή του. Αν δίπλα μου δεν ήταν μία Λαζοπουλικιά, θα τον μούτζωνα, αλλά αυτές είναι και επικίνδυνες. Ακούς εκεί, να πει εμένα τσαντιριώτισσα!

"Μα ποιός νομίζει πως είναι, ο Πρωθυπουργός?" , ακούστηκε σχόλιο από δίπλα μου, αφού ο mister, ανέβηκε, έκανε το κομμάτι του και μετά αποχώρησε με μία συνοδεία περίπου 10 (!) ατόμων με βήμα ταχύ. Προφανώς δεν ήθελε το παιδί του λαού, να παρακολουθήσει τη συνέχεια με την πλέμπα και έφυγε.

Εν ολίγοις: Ήρθε, είδε και απήλθε. Και να πεις ρε γαμώτο πως έκανε και κάτι το ιδιαίτερο... Ανέβηκε πάνω, σιγοτραγούδαγε καταστρέφοντας τα τραγούδια, πήγε να το παίξει βαρύμαγκας και να χορέψει ζεμπεκιά, αλλά δεν του βγήκε, μετά κάθισε στην άκρη, είπε 2-3 σαχλά κι ευτυχώς Παναγία μου, δεν άρχισε να λέει τα δικά του.

Δεν ξέρω για ποιο λόγο το έκανε αυτό η Χαρούλα... Είναι τόσο φίλοι ή είναι θέμα ανασφάλειας? Δεν τον έχει ανάγκη για να γεμίσει θέατρα. Και μόνο το Αλεξίου αρκεί. Δεν έχει ανάγκη τη διαφήμιση κανενός.

Δεν μου άρεσε αυτό που έγινε.
Εγώ πήγα εκεί να απολαύσω τη Χαρούλα και να γνωρίσω την Μάρθα Φριτζήλα, που πολύ μου άρεσε (υποψιάζομαι πως δεν συμπαθεί ιδιαίτερα τον Λάκη) και όχι για να δω τον Λαζόπουλο.

Ήταν μία δυσάρεστη έκπληξη. Μετατράπηκα χωρίς να το ξέρω και χωρίς να το θέλω, εκβιαστικά, σε χειροκροτήτριά του, σε τσαντιριώτισσα. Ήθελα να χειροκροτήσω με όλη μου την ψυχή την λατρεμένη μου Χαρούλα, αλλά δεν ήθελα αυτό το χειροκρότημα να πάει στον Λαζόπουλο.
Και όμως με τον Λαζόπουλο, το χειροκρότημα ήταν πιο δυνατό, η συμμετοχή μεγαλύτερη. Ελπίζω ο μόνος λόγος να ήταν πως υπήρχαν κάμερες και όχι η λατρεία στο πρόσωπό του.

Η συναυλία ήταν καταπληκτική, η Χαρούλα ήταν υπέροχη. Είπε τα επαναστατικά της, έκανε τα τρελά της, μάγεψε τον κόσμο... Όπως πάντα. Έδεσε πολύ καλά με τη Φριτζήλα, η οποία ήταν μία πολύ ευχάριστη έκπληξη για εμένα. Η βραδιά είχε απίστευτο κέφι, αλλά όπως πάντα έφυγα ανικανοποίητη... Μα είναι δυνατόν να μην είπε το "Μεγάλωσα"?

Θα μπορούσε να είναι η καλύτερη συναυλία της Χαρούλας.... Αμάν αυτός ο Λαζόπουλος ΑΜΑΝ.

Ορίστε αντί να εκθειάζω τη Χαρούλα, κάθομαι και γράφω για τον Λαζόπουλο... Βέβαια την ζαχαρένια μου, δεν κατάφερε να μου τη χαλάσει για πολύ. Ήξερα για ποιούς ήμουν εκεί, σε ποιούς πήγαινε το χειροκρότημά μου και σίγουρα ένας Λαζόπουλος, δεν θα ήταν ικανός να με κάνει να ξενερώσω για πολύ σε συναυλία της Χαρούλας...

Άντε και του χρόνου (χωρίς Λαζόπουλο φυσικά)

Η παραγγελιά της Λίνας Νικολακοπούλου με την οποία έκλεισε η συναυλία:

Τα είπε όλα η Χαρούλα...

Χαρούλα Αλεξίου

Λέω σήμερα να κάνω μία μικρή ανατροπή... Αυτή θα είναι η πρώτη, ίσως και η μοναδική, φορά που στο blog μου θα ασχοληθώ με ένα πρόσωπο και η ανάρτησή μου θα είναι είναι πιο προσωπική.
Χαρούλα Αλεξίου λοιπόν...
Η Χαρούλα για εμένα, είναι ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος, που χωρίς να το ξέρει με έχει βοηθήσει πολλές φορές στη ζωή μου.
Αν είχα ποτέ την τύχη να τη γνωρίσω, θα της έλεγα μόνο μία λέξη: Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ που υπάρχει και μας χαρίζει τη φωνή της
Ευχαριστώ που μας χαρίζει τους στίχους της.
Ευχαριστώ που τιμάει το κοινό της.
Ευχαριστώ για το ήθος της, το οποίο τουλάχιστον για εμένα αποτελεί παράδειγμα.
Ευχαριστώ που με έμαθε να αγαπάω τη ζωή και τους ανθρώπους, μέσα από τα τραγούδια της.

Τη Χαρούλα την «ανακάλυψα» τα τελευταία 6 χρόνια. Από ότι μου είπαν οι γονείς μου όταν ήμουν μικρή ήξερα απ’ έξω τα τραγούδια της. Αλλά τα τελευταία 6 χρόνια, κατανόησα όλο της το μεγαλείο.
Μεγαλείο φωνής, μεγαλείο ψυχής.
Είναι ένας άνθρωπος που δεν αλλοτριώθηκε από τη δόξα, που δεν ψωνίστηκε ποτέ, που δεν προκάλεσε ποτέ ούτε με τη συμπεριφορά της, ούτε με τον τρόπο ζωής της.
Πάντα χαμηλών τόνων, ευγενής και αξιοπρεπής.
Η Χαρούλα Αλεξίου λοιπόν όπως προείπα, με έχει βοηθήσει στη ζωή μου, σε δύσκολες καταστάσεις, χωρίς φυσικά να το γνωρίζει.

Όταν το στρες και η κούραση στις Πανελλήνιες με είχε καταβάλει, όταν αντιμετώπιζα διαφόρων ειδών προβλήματα, η φωνή της ήταν πάντα εκεί να με ηρεμήσει, να με βοηθήσει να συγκεντρωθώ, να σκεφτώ, να με ξεκουράσει. Ένας άνθρωπος που όσο περίεργο και αν ακουστεί, είναι πάντα εκεί για εμένα, πάντα δίπλα μου για να με στηρίξει, με τα τραγούδια της.

Είναι η μόνη καλλιτέχνιδα της οποίας τα CD αγοράζω, όλα τα υπόλοιπα τραγούδια τα κατεβάζω από το Internet. Και τα αγοράζω γιατί τη σέβομαι και γιατί το αξίζει.
Είναι η μόνη καλλιτέχνιδα που μπορεί να με κάνει να κλάψω, να συγκινηθώ και να αγαλλιάσω, να ηρεμήσω.
Δε μπορώ να τη συγκρίνω με κανέναν άλλον, γιατί τη θεωρώ απλά μοναδική.

Τα τραγούδια της είναι τόσο ποιητικά, τόσο ποιοτικά, τόσο αληθινά και μελωδικά που θεωρώ ότι άνετα θα μπορούσαν να είναι ποιήματα.
Σε όσες συναυλίες της έχω πάει μένω πάντα προσηλωμένη και στο τέλος πάντα έχω ένα κενό, γιατί θέλω να ακούσω κι άλλα τραγούδια της κυρίως από αυτά που θεωρώ ότι «αδικούνται» και που τόσο αγαπώ.
Τα αγαπημένα μου ας πούμε: «Είσαι η νύχτα με τα αινίγματα», «Ψυχές και Σώματα», «Οι δικοί μου ξένοι», «Τα καρέλια»,«Η ζωή μου κύκλους κάνει»… Αλλά τι να πεις, τα τραγούδια της είναι τόσα πολλά και τόσο υπέροχα όλα, που δε χωράνε σε μία συναυλία.
Κατόρθωσα να την παρακολουθήσω και φέτος, μόνη μου πήγα στη συναυλία (πρώτη φορά το κάνω αυτό στη ζωή μου). Και στις 20 Σεπτεμβρίου θα είμαι πάλι εκεί, να τη χειροκροτήσω.
H Χαρούλα Αλεξίου είναι ένα από τα ελάχιστα άτομα που μπορώ να πω ότι θαυμάζω

Δυο από τα υπέροχα τραγούδια της «Είσαι η νύχτα με τα αινίγματα», «Ψυχές και Σώματα»…




Είχα αμφιβολίες για το αν έπρεπε ή όχι να ανεβάσω αυτή την ανάρτηση, αλλά πραγματικά ένιωσα την ανάγκη να το κάνω. Προσπάθησα να υπερβώ τον σκόπελο του υπερβολικού, αλλά μάλλον δε τα κατάφερα.
Επίσης δεν είχα όρεξη μετά την υπέροχη συναυλία που παρακολούθησα τη Δευτέρα να γράφω για τον κάθε Βουλγαράκη. Είπα να γράψω για έναν άνθρωπο που να αξίζει. Παρακαλώ να είστε επιεικείς με την υπερβολή μου…