Η επανάστατη του αυτονόητου reloaded

Εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα, διεξάγεται πολύ έντονα η συζήτηση για έναν νέο πολιτικό φορέα στον χώρο του κέντρου. Συγκεκριμένα του κέντρου και όχι μόνον της κεντροαριστεράς, όπου κέντρο ο μέσος χώρος μεταξύ κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς (διευκρινίζω γιατί μέχρι και γι' αυτό υπάρχουν διαφωνίες). Ενώ παρατηρείται οργασμός δημιουργίας νέων κομμάτων στα άκρα του δημοκρατικού (;) τόξου, το κέντρο είναι πιο φτωχό από ποτέ. Εν ολίγοις η καμπύλη στην οποία έχω αναφερθεί στο παρελθόν έπαψε να είναι συγκεντρωμένη στο κέντρο και έχει αποκτήσει δυο κύριες συγκεντρώσεις στα άκρα, τις οποίες προσωπικά σχηματοποιώ ως εξής:

Δυο είναι τα τινά, ή οι πολίτες έχουν μπουχτίσει με το κέντρο, με τις μέσες λύσεις που πρέπει να βολέψουν τους πάντες και γουστάρουν άκρα και ακραίες λύσεις ή που δεν υπάρχει εκείνο το πρόσωπο, εκείνο το κόμμα, εκείνο το όραμα για να τους συσπειρώσει. Επιλέγω να πιστεύω το δεύτερο αν και φοβάμαι οτι μπορεί να ισχύει το πρώτο. Επειδή όμως από το πρώτο η επιστροφή σε ομαλές πολιτικές συνθήκες θα είναι δύσκολη και επίπονη, θα επιλέξω να επικεντρωθώ στο τι πιστεύω οτι πρέπει να συμβεί αν ισχύει το δεύτερο.

Υπάρχουν διάφοροι πολιτικοί σχηματισμοί που επιδιώκουν να καλύψουν το κενό που περιέγραψα πιο πάνω, η Δράση, η Δυναμική Ελλάδα, το κόμμα του Λοβέρδου και σίγουρα καμία δεκαριά ακόμη που μου διαφεύγουν. Θα προσπαθήσω να αναλύσω γιατί πιστεύω οτι αυτοί οι σχηματισμοί δεν έχουν καμία πιθανότητα επιτυχίας, αφήνοντας εκτός ανάλυσης το "κόμμα Λοβέρδου" καθώς είναι στο ίδιο μήκος κύματος με προσπάθειες όπως "το κόμμα Σαμαρά, το κόμμα Αβραμόπουλου, το κόμμα Τσοβόλα, το κόμμα Κατσέλη" και λοιπά προσωποκεντρικά κόμματα.

Στο facebook της Τσούγδως έχω 1000 και κάτι φίλους, στο twitter 4.500 followers. Με περίπου 30-40 άτομα τυχαίνει να συμφωνώ τις πλείστες των περιπτώσεων σε όλα. Έστω λοιπόν οτι αποφασίζουμε αγανακτισμένοι να ιδρύσουμε ένα κόμμα. Ο καθένας από εμάς θα προσελκύσει 40 γνωστούς, λίγο θα κινήσει το ενδιαφέρον η προσπάθεια, λίγο αυτοί που ψάχνονται θα ενδιαφερθούν, θα φτάσει να συζητιέται μεταξύ ας πούμε 3.000 ανθρώπων. Δηλαδή τίποτα, ουσιαστικά ανύπαρκτο. Εμείς όμως οι 40 που θα αποτελούμε τον πυρήνα και θα συναναστρεφόμαστε ο ένας τον άλλο και τους φίλους μας, θα έχουμε την ψευδαίσθηση της μεγάλης αποδοχής, θα ακούμε καλά λόγια, θα μαζευόμαστε μεταξύ μας και θα ευλογούμε τα γένια μας, θα παραπονιόμαστε οτι ενώ είμαστε ένας χείμαρρος τα ΜΜΕ δεν μας προβάλλουν και μετά όταν θα έρθει η στιγμή της καταμέτρησης των δυνάμεων θα κλαίμε και θα καταλήξουμε οτι ναι κάναμε λάθη, δεν ανοιχτήκαμε, η κοινωνία θέλει τον εύκολο λόγο, δεν ήταν έτοιμη για εμάς που προτείνουμε τον δύσκολο δρόμο, φταίνε τα ΜΜΕ και ο υπόγειος πόλεμος που μας έγινε και πλείστες άλλες δικαιολογίες.

Η τύχη λοιπόν του κόμματος που σας περιέγραψα θα είναι το πιθανότερο και η τύχη οποιουδήποτε νέου σχηματισμού συνεχίζει να αγνοεί οτι πολιτική είναι η τριβή με την κοινωνία και όχι με τον κύκλο του καθενός. Είναι δικαίωμα κάθε ομάδας ανθρώπων που συμφωνούν να δημιουργήσουν έναν ελιτίστικο φορέα για αυτούς και την παρέα τους, δεν μπορεί όμως να περιμένουν και πολλά, δεν γίνεται μόνιμα να φταίει η ανώριμη κοινωνία...

Πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων την Κική Δημουλά

"Οι μετανάστες μας κλέβουν και μας παίρνουν τα παγκάκια", αυτή η αποστροφή παρουσιάστηκε εχθές ως μία φράση που ξεστόμησε η Κική Δημουλά σε εκδήλωση των atenistas στην Κυψέλη. Όλα τα ρεπορτάζ που υπήρχαν στο Internet ανέφεραν οτι δημοσιογράφος της εφημερίδας των Συντακτών σε ρεπορτάζ της εξέφρασε τον καημό της που η Δημουλά αντί να πει κάτι "μακρύ, μεγάλο και βαθυστόχαστο" επέλεξε να πει κάτι που θα έλεγε η κάθε μεγάλη σε ηλικία κυρία που μένει στο κέντρο. 
Κατευθείαν φυσικά ξεκίνησε η επανάσταση. Ούτε διασταύρωση της είδησης, ούτε τίποτα. Κανείς δεν περίμενε να διαβάσει το πλήρες ρεπορτάζ, κανείς μία ενδεχόμενη απάντηση σε ένα απόσπασμα άρθρου που ήταν πασιφανές οτι δεν ήταν ολοκληρωμένο. Αρκούσε και μόνον η υπόνοια οτι μία τέτοια φράση ειπώθηκε από ένα άτομο που θεωρείται "πνευματικός άνθρωπος" όσο κι εάν η ίδια αποποιείται τον χαρακτηρισμό. 
Οι αντιδράσεις κινήθηκαν στο κλίμα:
"Έτσι είναι οι πνευματικοί άνθρωποι;"
"Ποτέ δεν μου άρεσε η Δημουλά, ήταν πάντα υπερεκτιμημένη" 
"Θα ξεχάσω εγώ οτι υποστήριζε τον Ψινάκη και τον Κακλαμάνη;"
"Ο μόνος ποιητής είναι ο Νίκος Γκάλης (λόγω της ημέρας)"

Μόλις μερικές ώρες μετά κυκλοφόρησε το πραγματικό κείμενο της ομιλίας της ποιήτριας και αποδείχθηκε οτι δεν είχε πει αυτά που της καταλόγιζε το ρεπορτάζ αλλά εντελώς διαφορετικά πράγματα. Και πάλι όμως με τη δυναμική που είχε πάρει η αρχική είδηση, με την αρνητικά φορτισμένη εντύπωση που είχε προκαλέσει η φερόμενη ως δήλωση της ποιήτριας τίποτα δεν άλλαξε. Ελάχιστοι αισθάνθηκαν την υποχρέωση να ανασκευάσουν και άλλοι έψαχναν να βρουν άλλα ψήγματα "ρατσισμού" στην ομιλία ή αν δεν έβρισκαν να τα εφεύρουν για να μπορέσουν να συνεχίσουν τον λιθοβολισμό. Είχε στηθεί ένα ολόκληρο πανηγύρι γύρω από την Δημουλά και η αλήθεια δεν μπορούσε, δεν είχε το δικαίωμα να τους το χαλάσει. Δηλαδή τόσα τουιτς, τόσα στάτους στο facebook, τόσες εκδηλώσεις ανωτερότητας (στα όρια του κομπλεξισμού) από - σχεδόν- ομοτέχνους της, δεν γινόταν να χαθούν, πολλώ δε μάλλον να ανασκευαστούν. Και ψέματα να ήταν η δήλωση, η χολή για τη Δημουλά έπρεπε να τεκμηριωθεί. Όλοι φυσικά κινούνταν στο κλίμα "εντάξει κανείς δεν είναι τέλειος", λογική που κρύβει από πίσω βέβαια μία pathetic συλλογιστική του τύπου "εγώ που έχω αγγίξει την τελειότητα καταλαβαίνω οτι υπάρχουν και ημιτελείς άνθρωποι".

Ας δούμε όμως τι ακριβώς είπε η Κική Δημουλά, τι ενόχλησε στιγμιαία και τι ενοχλεί γενικά.

Η Κική Δημουλά λοιπόν, μόνιμη κάτοικος Κυψέλης περιέγραψε την εξέλιξη της γειτονιάς, πώς ήταν παλιά και πώς έγινε. Όπως λέει έζησε τα ωραία χρόνια της Κυψέλης και προφανώς ζει και τα άσχημα χρόνια της Κυψέλης, κάτι το οποίο της δίνει το δικαίωμα να μιλήσει για την Κυψέλη, να περιγράψει τα προβλήματα και τις συνθήκες διαβίωσης, σε αντίθεση με όσους η μόνη τους επαφή με την Κυψέλη είναι να ψάξουν για καμία ωρίτσα να παρκάρουν σε περίπτωση που έχουν κάποια υποχρέωση στη γύρω περιοχή....

Τρια χρόνια μετά, οι μαφίες συνεχίζουν να αλωνίζουν

Πέρασαν κιόλας τρια χρόνια από τη μέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου ανήγγειλε από το Καστελόριζο την ένταξή μας στον μηχανισμό στήριξης. Την αναγγελία της είδησης την δεχθήκαμε αν όχι με εχθρικότητα, τουλάχιστον με έντονο σκεπτικισμό. Τρια χρόνια μετά υπάρχουν άπειρες διαψευσμένες προβλέψεις, πράγματα που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, δεκάδες αναπάντητα ερωτήματα και εντυπωσιακές αλλαγές στην κοινωνία.

Το κλίμα που επικρατούσε τότε διεθνώς ήταν οτι η Ελλάδα "έπεσε έξω", είχε ξεγελάσει με τα ψευδή στοιχεία που έδινε για το έλλειμμα και οι αγορές έκλειναν. Όσο κι αν προσπαθούσαν κάποιοι να τονίσουν οτι το πρόβλημα δεν είναι τοπικό, αλλά ευρωπαϊκό, φαινόταν σαν να προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Η ίδια η Ευρώπη δεν ήταν έτοιμη να δεχθεί μία τέτοια άποψη. Το βάθος του προβλήματος άρχισε να διαφαίνεται σιγά σιγά, όταν την Ελλάδα ακολούθησε σειρά άλλων χωρών. Πλέον όλοι αποδέχονται οτι οι ρίζες του προβλήματος είναι βαθιές, μιλάμε για τεράστιο χάσμα Ευρωπαϊκού Νότου και Ευρωπαϊκού Βορρά. Προς το παρόν έχουμε μείνει σε αυτή τη διαπίστωση και αναμένουμε να ληφθεί κάποιου είδους απόφαση από όλες τις χώρες για το τι μέλλει γενέσθαι...

Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί σχετικά άνετα μετά από αυτά τα τρια χρόνια οτι "τα Μνημόνια δεν βγαίνουν και αποτελούν εμμονή στο λάθος". Τι είναι αυτό που "δεν βγαίνει" όμως; Κάθε φορά συζητάμε όλο και αγριότερα, όλο και αγριότερα μέτρα, απότοκο της μη εφαρμογής ήδη ψηφισμένων, των απωλειών στα έσοδα, της μη επαρκούς δημοσιονομικής προσαρμογής. Όλοι συνομολογούμε οτι κάποια στιγμή πρέπει σαν κοινωνία και σαν χώρα να πούμε ένα: φτάνει, ως εδώ ήταν οι αντοχές μας. Και για να πούμε αυτό το "φτάνει" σημαίνει οτι θα έχουμε κάνει τα πάντα, θα βλέπουμε οτι ζητούνται κι άλλα και δεν θα τα κάνουμε.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: Τι έχουμε κάνει τα τρια αυτά χρόνια σαν χώρα και σαν κοινωνία; Σε ποιούς τομείς έχουμε βελτιωθεί, τι θυσίες έχουμε κάνει; Ποιά είναι τα γενναία βήματα που έχει κάνει το πολιτικό μας σύστημα;

Σαν κοινωνία έχουμε κάνει θαυμαστή υπομονή. Η ταραγμένη περίοδος που πέρασε η χώρα από το καλοκαίρι του 2011, μέχρι τον Νοέμβρη του 2011, έχει παρέλθει αφήνοντας στο πέρασμά της τέρατα. Έχουμε υπομείνει σχετικά στωικά περικοπές μισθών, επιδομάτων, συντάξεων, παρατηρούμε την όλο και αυξανόμενη ανεργία, έχουμε δεχθεί το ξεχαρβάλωμα των εργασιακών σχέσεων, εν ολίγοις έχουμε υπομείνει όλα εκείνα τα δημοσιονομικά μέτρα που προέβλεπε το Μνημόνιο....

30% των πολιτών πιστεύει οτι ήταν καλύτερα επι χούντας...

...Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε όλως τυχαίως 21η Απριλίου στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Αδυνατώ να καταλάβω τον λόγο για τον οποίο συμβαίνει αυτό, ουσιαστικά είναι άτοπο. Δηλαδή τι συγκρίνουμε, τη χούντα με τη χούντα; Σύμφωνα με τις αφηγήσεις που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια, ζούμε σε μια επαίσχυντη χούντα, οπότε ο κουρνιαχτός που έχει ξεσπάσει τόσο για το ερώτημα της δημοσκόπησης όσο και για το εύρημα είναι υποκριτικός.
Προσωπικά δεν έχω ζήσει τη χούντα, οπότε εμπιστεύομαι όσους αξιόλογους ανθρώπους κραυγάζουν συνεχώς "χούντα", προφανώς κάτι παραπάνω θα γνωρίζουν για να χρησιμοποιούν έναν χαρακτηρισμό τέτοιου βάρους για την παρούσα κατάσταση, είναι γνωστό οτι με αυτά τα πράγματα δεν παίζουμε, οπότε λογικά δεν το χρησιμοποιούν ως "σχήμα λόγου". Ειδικά αν σκεφτούμε οτι μιλάμε για καθαρούς και ενάρετους ανθρώπους που αγωνίζονται για τα δικαιώματά μας, είτε εξ' αριστερών είτε εκ δεξιών, αποκλείεται να υιοθετούν τέτοιες υπερβολές, χωρίς να σκέφτονται τον όποιον αντίκτυπο.

Θεωρώ λοιπόν την αντίδραση ειδικά από μεριάς των ανθρώπων που το πρωί όταν ξυπνάνε τους λες καλημέρα και σου λένε "πού την είδες, την καλή τη μέρα, αφού έχουμε χούντα", πολύ υποκριτική. "Χούντα των Μνημονίων, της Μέρκελ, του ΔΝΤ" όπως και να έχει κατά την άποψή τους δεν έχουμε Δημοκρατία πάντως. Η περικοπή των συντάξεων και των μισθών, η ανεργία, τα δημοσιονομικά μέτρα, η δράση της αστυνομίας, επαρκούν για να τεκμηριωθεί η ύπαρξη χούντας στη χώρα. Επομένως (σε συνέχεια αυτού του αξιόλογου συλλογισμού) ένα χουντοφασιστοναζιστικό κόμμα, είναι λογικό να βρίσκεται στο Κοινοβούλιο μίας χώρας που έχει κατ' επίφαση Δημοκρατία, αλλά στην ουσία χουντικό πολίτευμα.

Απορώ γιατί σοκαρόμαστε με ένα τέτοιο δημοσκοπικό εύρημα, όταν επικρατεί η λογική "κάθε πέρυσι και καλύτερα", όταν υπάρχει μία μόνιμη αναπόληση του  παρελθόντος, όταν ο,τιδήποτε νέο και διαφορετικό πνίγεται. Σε αυτή τη χώρα έχουμε γεμίσει νοσταλγούς. Κανένας δεν ατενίζει με ελπίδα το μέλλον, οπότε δεν ασχολείται με αυτό και με όσα καλά μπορεί να μας περιμένουν σε βάθος χρόνου. Άλλοι νοσταλγούν την εποχή του Ανδρέα, άλλοι την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, άλλοι την εποχή του Μητσοτάκη και άλλοι την εποχή της χούντας. Και πού είναι το περίεργο όταν η τελευταία καταγεγραμμένη άποψη της Ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με το πολίτευμα που αντικατόπτριζε και τις πεποιθήσεις, ήταν στο δημοψήφισμα του 1974;

Μας ψεκάζουν, χειροκρότησαν τον ΓΑΠ

Ένα περίεργο φαινόμενο παρατηρήθηκε εχθές στο ΣΕΦ καθώς έλλογα έμβια όντα χειροκρότησαν τον πρώην Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.  Η διπλανή φωτογραφία σχεδόν σοκάρει....

Προσωπικά βρισκόμουν εκεί και θα σας περιγράψω ευθύς αμέσως τους ανθρώπους αυτούς για να βοηθήσω στον εντοπισμό και στην εξολόθρευσή τους, φυσική ή ηθική δεν έχει σημασία. Σημασία έχει οτι δεν μπορούν να κατοικούν ή να κυκλοφορούν ελεύθεροι στην ίδια χώρα που κυκλοφορούν και όσοι γνωρίζουν οτι ο ΓΑΠ είναι ένας χαζός πουλημένος άχρηστος προδότης, που "χάλασε" το όνομα του ενός και μοναδικού Ανδρέα. 

Πράγματα αυτονόητα για όλους όσους δεν έχουν μυαλό αμοιβάδας φαίνεται να δυσκολεύουν μικρή μερίδα ηλιθίων που συνεχίζουν να βλέπουν με συμπάθεια τον ΓΑΠ. Ενώνω τη φωνή μου και την αγανάκτησή μου με ανθρώπους της διανόησης και του πνεύματος, που από εχθές υποστηρίζουν οτι όσοι προέβησαν σε μία τέτοια ενέργεια χρειάζονται λοβοτομή ή ευθανασία και οτι η χώρα δεν έχει καμία ελπίδα όσο υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι.

Είναι γνωστό οτι η χώρα θα αρχίσει να ελπίζει όταν το ΠΑΣΟΚ πάει στο 0%, ο ΓΑΠ στη φυλακή και έρθουν στα πράγματα αξιόλογοι άνθρωποι όπως αυτοί που στελεχώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ ή τη ΝΔ, ή όσοι σνομπάρουν εδώ και χρόνια το πολιτικό σύστημα, δεν ψηφίζουν και κάνουν αφ' υψηλού κριτική σε όλους, από τον θρόνο τους που βρίσκεται στην αίθουσα των αλανθάστων.

Ως σύνεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι παράλογο να αποθεώνεις τον ΓΑΠ όταν έχεις έναν τόσο χαρισματικό αρχηγό όπως ο Ευάγγελος ο Βενιζέλος. Πώς αποδεικνύεται αυτό; Φυσικά αν τους βάλεις να διαγωνιστούν σε debate ο Βενιζέλος θα ισοπεδώσει τον Γιώργο Παπανδρέου ανακαλώντας ξεχασμένες και από τον Μπαμπινιώτη τον ίδιο λέξεις. Ο ΓΑΠ από την άλλη επειδή δεν είναι Έλλην ε και είναι και λίγο χαζούλης, το πολύ πολύ να γελάσεις μαζί του. 

Η χαζομάρα του ΓΑΠ και η ακαταλληλότητα του αποδεικνύεται και από το γεγονός οτι παλαιά απαγόρευε το κάπνισμα που είναι γνωστό σε όλους οτι ενισχύει την εγκεφαλική λειτουργία. Πόσο υπέροχη ατμόσφαιρα εχθές μέσα στο ΣΕΦ με τσιγάρα αναμένα... Έμπαινες και χαιρόταν το πνευμόνι σου κάπνα, έλεγες "μάλιστα αυτό είναι ΠΑΣΟΚ".

Ως σύνεδρος του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή ως πασόκος έχεις υπογράψει οτι θα σέβεσαι, θα αρκείσαι και θα υιοθετείς στο σύνολό της τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη για μία ζωή, χωρίς ποτέ να προτείνεις καμία τροποποίηση. Το "ΣΟ" επίσης σε δεσμεύει στο να δηλώνεις σοσιαλιστής, οπότε σοσιαλφιλελεύθεροι, σοσιαλδημοκράτες, μεταρρυθμιστές και λοιπές μπαλαρίνες, δεν έχουν θέση και οφείλεις να το καταδεικνύεις σε κάθε τοποθέτηση. Άρα οτιδήποτε βρίσκεται πέρα από αυτό, οτιδήποτε δεν θυμίζει ανδρεοπαπανδρεϊκές πολιτικές δεν έχει θέση στο κόμμα και δεν μπορεί να αποτελεί την επίσημη θέση του ΠΑΣΟΚ. Συνεπώς πρέπει και οφείλεις να αναγνωρίζεις οτι ο Γιώργος Παπανδρέου πρόδωσε όλες αυτές τις αρχές, μπαστάρδεψε ιδεολογικά ένα καρασοσιαλιστικό κίνημα και ως εκ τούτου του αξίζουν γιαούρτια και όχι χειροκροτήματα....

Γιατί θα πάω στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ

Θεωρητικά από τις προηγούμενες δυο εκλογικές αναμετρήσεις έχω πάψει να θεωρούμαι ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ μιάς και δεν στήριξα το συγκεκριμένο κόμμα με την ψήφο μου. Είδα τον εαυτό μου να αδιαφορεί όλο αυτό το διάστημα μετά αλλά και πριν τις εθνικές εκλογές (αφότου ανέλαβε φυσικά ο ταλαντούχος Βαγγέλης την αρχηγία του κόμματος) για τα τεκταινόμενα, για τις προτάσεις (;) του, για τον τρόπο που επέλεξε να κατέβει στις εκλογές, για την τακτική που υιοθέτησε. Έπιασα σε ψηφοφορίες της Βουλής τον εαυτό μου να μην ξέρει ποιοί είναι οι βουλευτές του, όταν πριν δυο χρόνια που το ΠΑΣΟΚ είχε 160 βουλευτές μου ήταν πολύ πιο εύκολο.

Για εμένα η πραξικοπηματικού τύπου ανάληψη της αρχηγίας από τον Βαγγέλη Βενιζέλο ήταν η αιτία και η αφορμή να σταματήσω να ασχολούμαι με το συγκεκριμένο κόμμα, μένοντας έτσι πολιτικά αλλά κυρίως ιδεολογικά άστεγη. Πολύς κόσμος βρέθηκε στην ίδια θέση. Άλλοι είχαν "αποσχιστεί" πολύ πιο πριν διαφωνώντας με την πολιτική του Μνημονίου, άλλοι διαπίστωσαν την ατολμία και άλλοι, θέλετε να πείτε πρωσοπολάτρες ή προσωποhaters, πείτε το, εγκατέλειψαν τη βάρκα λόγω προσώπων. Πιστεύω οτι το θέμα "πρόσωπα" χρειάζεται μία διευκρίνιση. Όταν προσωπικά λέω οτι δεν μου αρέσει ο τάδε, δεν εννοώ οτι δεν μου αρέσει η φάτσα του. Προφανώς εννοώ οτι δεν μου αρέσει ή καλύτερα δεν με εκφράζει η προσωπικότητά του, τα πιστεύω του, η ιδεολογία του, οι άνθρωποι που τον περιτριγυρίζουν.

Στις περσινές εκλογές, βρήκα τον εαυτό μου να προσπαθεί να διαλέξει μεταξύ Δημιουργίας Ξανά, Δράσης και Δημοκρατικής Συμμαχίας, μία κατάσταση εξόχως αστεία που καταδεικνύει τουλάχιστον ιδεολογικό κοκομπλόκο, όταν έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο που δεν θεωρεί τον εαυτό του "κεντροδεξιό". Το ΠΑΣΟΚ δεν πέρασε καν από το μυαλό μου, γιατί ΠΑΣΟΚ δεν υπήρχε. Είχε χαθεί κάπως κάπου κάποτε. Αναζητούσε έναν τρόπο και λόγο να υπάρξει, έναν τρόπο να δικαιολογήσει την πτώση του, την "επανάσταση" βουλευτών απέναντι στην ηγεσία, αλλά παράλληλα να προβάλει τον Βενιζέλο, τον νέο αρχηγό, που εφήρμοσε τις προηγούμενες πολιτικές ως πετυχημένο. Ακόμα και σήμερα η προσπάθεια αυτή προκαλεί θυμηδία καθώς μιλάμε για κάτι εξ' ορισμού άτοπο. Το ΠΑΣΟΚ ήταν και είναι ένα κόμμα μπερδεμένο, που δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει ακόμη και σήμερα στον κόσμο βασικά πράγματα, διότι δεν βόλευαν καμία ηγεσία.

Από τη στιγμή της ανάληψης της Προεδρίας του ΠΑΣΟΚ από τον Ευάγγελο Βενιζέλο έχει περάσει περίπου ένας χρόνος, έχει περάσει επίσης ικανό χρονικό διάστημα από τις τελευταίες εκλογές και παρ' όλα αυτά το κενό του ολοένα και συρρικνούμενου ΠΑΣΟΚ δεν καλύπτεται από κανέναν κενρώο ή σοσιαλδημοκρατικό σχηματισμό, παρότι όλοι διαισθανόμαστε οτι δεν θα αργήσουν να γίνουν εκλογές. Το νέο φρούτο που ακούει στο όνομα "Πατριωτικό Κέντρο" δυστυχώς δεν πληροί τις προσδοκίες των περισσοτέρων μιάς και τα αξιόλογα στελέχη του εξαντλούνται στους: Αστέριο Ροντούλη, Νότη Μαριά και Γιάννη Δημαρά....

1+1=10

1+1=2

1+1=10

Και τα δυο αποτελέσματα είναι σωστά. Υπάρχουν άνθρωποι όμως που ποτέ δεν θα αποδεχθούν οτι 1+1=10, ούτε θα κάτσουν να ακούσουν κάποιον που υπομονετικά θα κάτσει να τους εξηγήσει οτι 1+1=10 στο δυαδικό σύστημα, γιατί απλά είναι πέρα από τη λογική τους. Γι' αυτούς υπάρχει η μία και μοναδική αλήθεια του 1+1=2.

Το οτι υπάρχει όμως ένα αξίωμα δεν αναιρεί οτι μπορεί για το ίδιο γεγονός να ισχύει και κάτι άλλο.
Το οτι κάποιος καταδικάζει τη βία των τρομοκρατών, το γεγονός οτι αρματώνονται με καλάζνικωφ και βγαίνουν παγανιά, δεν σημαίνει οτι δεν καταδικάζει τη βία της αστυνομίας.
Το οτι κάποιος καταδικάζει ενδεχόμενα βασανιστήρια, δεν σημαίνει οτι γουστάρει αρματωμένους τρομοκράτες και οτι βρίσκεται ιδεολογικά κοντά τους. Το οτι κάποιος επιλέγει να καταδικάσει πρώτα τη μία από τις δυο μορφές βίας, δεν σημαίνει οτι δεν καταδικάζει και την άλλη μορφή βίας ή οτι κλείνει το μάτι στη μία από τις δυο μεριές.

Ο καθένας μπορεί να επικεντρώσει όπου θέλει αρκεί να μην θυσιάζει μία θεώρηση για χάρη μίας άλλης και να μην εγκλωβίζει τη λογική του σε διαπιστώσεις που είναι πιο κοντά στο ιδεατό που ο ίδιος θα ήθελε να ισχύει.
Δεν υπάρχουν ομάδες ανθρώπων με το κοκκαλάκι της νυχτερίδας που να είναι αγγελικά πλασμένες. Άγγελοι δεν είναι ούτε οι αναρχικοί, ούτε οι αστυνομικοί, ούτε οι πολιτικοί, ούτε οι δημοσιογράφοι, ούτε οι ίδιες μας οι οικογένειες. Δεν υπάρχουν επίσης ομάδες πολιτών που να είναι πιο αθώες από άλλες.

Έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς προσεγγίζεται από τις διάφορες πλευρές αυτές τις μέρες η σύλληψη των ληστών στο Βελβεντό που εμφανίζονται και ως μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης, πού και για ποιούς λόγους επικεντρώνει ο καθένας....