Τρια χρόνια μετά, οι μαφίες συνεχίζουν να αλωνίζουν

Πέρασαν κιόλας τρια χρόνια από τη μέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου ανήγγειλε από το Καστελόριζο την ένταξή μας στον μηχανισμό στήριξης. Την αναγγελία της είδησης την δεχθήκαμε αν όχι με εχθρικότητα, τουλάχιστον με έντονο σκεπτικισμό. Τρια χρόνια μετά υπάρχουν άπειρες διαψευσμένες προβλέψεις, πράγματα που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, δεκάδες αναπάντητα ερωτήματα και εντυπωσιακές αλλαγές στην κοινωνία.

Το κλίμα που επικρατούσε τότε διεθνώς ήταν οτι η Ελλάδα "έπεσε έξω", είχε ξεγελάσει με τα ψευδή στοιχεία που έδινε για το έλλειμμα και οι αγορές έκλειναν. Όσο κι αν προσπαθούσαν κάποιοι να τονίσουν οτι το πρόβλημα δεν είναι τοπικό, αλλά ευρωπαϊκό, φαινόταν σαν να προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Η ίδια η Ευρώπη δεν ήταν έτοιμη να δεχθεί μία τέτοια άποψη. Το βάθος του προβλήματος άρχισε να διαφαίνεται σιγά σιγά, όταν την Ελλάδα ακολούθησε σειρά άλλων χωρών. Πλέον όλοι αποδέχονται οτι οι ρίζες του προβλήματος είναι βαθιές, μιλάμε για τεράστιο χάσμα Ευρωπαϊκού Νότου και Ευρωπαϊκού Βορρά. Προς το παρόν έχουμε μείνει σε αυτή τη διαπίστωση και αναμένουμε να ληφθεί κάποιου είδους απόφαση από όλες τις χώρες για το τι μέλλει γενέσθαι...

Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί σχετικά άνετα μετά από αυτά τα τρια χρόνια οτι "τα Μνημόνια δεν βγαίνουν και αποτελούν εμμονή στο λάθος". Τι είναι αυτό που "δεν βγαίνει" όμως; Κάθε φορά συζητάμε όλο και αγριότερα, όλο και αγριότερα μέτρα, απότοκο της μη εφαρμογής ήδη ψηφισμένων, των απωλειών στα έσοδα, της μη επαρκούς δημοσιονομικής προσαρμογής. Όλοι συνομολογούμε οτι κάποια στιγμή πρέπει σαν κοινωνία και σαν χώρα να πούμε ένα: φτάνει, ως εδώ ήταν οι αντοχές μας. Και για να πούμε αυτό το "φτάνει" σημαίνει οτι θα έχουμε κάνει τα πάντα, θα βλέπουμε οτι ζητούνται κι άλλα και δεν θα τα κάνουμε.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: Τι έχουμε κάνει τα τρια αυτά χρόνια σαν χώρα και σαν κοινωνία; Σε ποιούς τομείς έχουμε βελτιωθεί, τι θυσίες έχουμε κάνει; Ποιά είναι τα γενναία βήματα που έχει κάνει το πολιτικό μας σύστημα;

Σαν κοινωνία έχουμε κάνει θαυμαστή υπομονή. Η ταραγμένη περίοδος που πέρασε η χώρα από το καλοκαίρι του 2011, μέχρι τον Νοέμβρη του 2011, έχει παρέλθει αφήνοντας στο πέρασμά της τέρατα. Έχουμε υπομείνει σχετικά στωικά περικοπές μισθών, επιδομάτων, συντάξεων, παρατηρούμε την όλο και αυξανόμενη ανεργία, έχουμε δεχθεί το ξεχαρβάλωμα των εργασιακών σχέσεων, εν ολίγοις έχουμε υπομείνει όλα εκείνα τα δημοσιονομικά μέτρα που προέβλεπε το Μνημόνιο....

30% των πολιτών πιστεύει οτι ήταν καλύτερα επι χούντας...

...Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε όλως τυχαίως 21η Απριλίου στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Αδυνατώ να καταλάβω τον λόγο για τον οποίο συμβαίνει αυτό, ουσιαστικά είναι άτοπο. Δηλαδή τι συγκρίνουμε, τη χούντα με τη χούντα; Σύμφωνα με τις αφηγήσεις που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια, ζούμε σε μια επαίσχυντη χούντα, οπότε ο κουρνιαχτός που έχει ξεσπάσει τόσο για το ερώτημα της δημοσκόπησης όσο και για το εύρημα είναι υποκριτικός.
Προσωπικά δεν έχω ζήσει τη χούντα, οπότε εμπιστεύομαι όσους αξιόλογους ανθρώπους κραυγάζουν συνεχώς "χούντα", προφανώς κάτι παραπάνω θα γνωρίζουν για να χρησιμοποιούν έναν χαρακτηρισμό τέτοιου βάρους για την παρούσα κατάσταση, είναι γνωστό οτι με αυτά τα πράγματα δεν παίζουμε, οπότε λογικά δεν το χρησιμοποιούν ως "σχήμα λόγου". Ειδικά αν σκεφτούμε οτι μιλάμε για καθαρούς και ενάρετους ανθρώπους που αγωνίζονται για τα δικαιώματά μας, είτε εξ' αριστερών είτε εκ δεξιών, αποκλείεται να υιοθετούν τέτοιες υπερβολές, χωρίς να σκέφτονται τον όποιον αντίκτυπο.

Θεωρώ λοιπόν την αντίδραση ειδικά από μεριάς των ανθρώπων που το πρωί όταν ξυπνάνε τους λες καλημέρα και σου λένε "πού την είδες, την καλή τη μέρα, αφού έχουμε χούντα", πολύ υποκριτική. "Χούντα των Μνημονίων, της Μέρκελ, του ΔΝΤ" όπως και να έχει κατά την άποψή τους δεν έχουμε Δημοκρατία πάντως. Η περικοπή των συντάξεων και των μισθών, η ανεργία, τα δημοσιονομικά μέτρα, η δράση της αστυνομίας, επαρκούν για να τεκμηριωθεί η ύπαρξη χούντας στη χώρα. Επομένως (σε συνέχεια αυτού του αξιόλογου συλλογισμού) ένα χουντοφασιστοναζιστικό κόμμα, είναι λογικό να βρίσκεται στο Κοινοβούλιο μίας χώρας που έχει κατ' επίφαση Δημοκρατία, αλλά στην ουσία χουντικό πολίτευμα.

Απορώ γιατί σοκαρόμαστε με ένα τέτοιο δημοσκοπικό εύρημα, όταν επικρατεί η λογική "κάθε πέρυσι και καλύτερα", όταν υπάρχει μία μόνιμη αναπόληση του  παρελθόντος, όταν ο,τιδήποτε νέο και διαφορετικό πνίγεται. Σε αυτή τη χώρα έχουμε γεμίσει νοσταλγούς. Κανένας δεν ατενίζει με ελπίδα το μέλλον, οπότε δεν ασχολείται με αυτό και με όσα καλά μπορεί να μας περιμένουν σε βάθος χρόνου. Άλλοι νοσταλγούν την εποχή του Ανδρέα, άλλοι την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, άλλοι την εποχή του Μητσοτάκη και άλλοι την εποχή της χούντας. Και πού είναι το περίεργο όταν η τελευταία καταγεγραμμένη άποψη της Ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με το πολίτευμα που αντικατόπτριζε και τις πεποιθήσεις, ήταν στο δημοψήφισμα του 1974;

Μας ψεκάζουν, χειροκρότησαν τον ΓΑΠ

Ένα περίεργο φαινόμενο παρατηρήθηκε εχθές στο ΣΕΦ καθώς έλλογα έμβια όντα χειροκρότησαν τον πρώην Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.  Η διπλανή φωτογραφία σχεδόν σοκάρει....

Προσωπικά βρισκόμουν εκεί και θα σας περιγράψω ευθύς αμέσως τους ανθρώπους αυτούς για να βοηθήσω στον εντοπισμό και στην εξολόθρευσή τους, φυσική ή ηθική δεν έχει σημασία. Σημασία έχει οτι δεν μπορούν να κατοικούν ή να κυκλοφορούν ελεύθεροι στην ίδια χώρα που κυκλοφορούν και όσοι γνωρίζουν οτι ο ΓΑΠ είναι ένας χαζός πουλημένος άχρηστος προδότης, που "χάλασε" το όνομα του ενός και μοναδικού Ανδρέα. 

Πράγματα αυτονόητα για όλους όσους δεν έχουν μυαλό αμοιβάδας φαίνεται να δυσκολεύουν μικρή μερίδα ηλιθίων που συνεχίζουν να βλέπουν με συμπάθεια τον ΓΑΠ. Ενώνω τη φωνή μου και την αγανάκτησή μου με ανθρώπους της διανόησης και του πνεύματος, που από εχθές υποστηρίζουν οτι όσοι προέβησαν σε μία τέτοια ενέργεια χρειάζονται λοβοτομή ή ευθανασία και οτι η χώρα δεν έχει καμία ελπίδα όσο υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι.

Είναι γνωστό οτι η χώρα θα αρχίσει να ελπίζει όταν το ΠΑΣΟΚ πάει στο 0%, ο ΓΑΠ στη φυλακή και έρθουν στα πράγματα αξιόλογοι άνθρωποι όπως αυτοί που στελεχώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ ή τη ΝΔ, ή όσοι σνομπάρουν εδώ και χρόνια το πολιτικό σύστημα, δεν ψηφίζουν και κάνουν αφ' υψηλού κριτική σε όλους, από τον θρόνο τους που βρίσκεται στην αίθουσα των αλανθάστων.

Ως σύνεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι παράλογο να αποθεώνεις τον ΓΑΠ όταν έχεις έναν τόσο χαρισματικό αρχηγό όπως ο Ευάγγελος ο Βενιζέλος. Πώς αποδεικνύεται αυτό; Φυσικά αν τους βάλεις να διαγωνιστούν σε debate ο Βενιζέλος θα ισοπεδώσει τον Γιώργο Παπανδρέου ανακαλώντας ξεχασμένες και από τον Μπαμπινιώτη τον ίδιο λέξεις. Ο ΓΑΠ από την άλλη επειδή δεν είναι Έλλην ε και είναι και λίγο χαζούλης, το πολύ πολύ να γελάσεις μαζί του. 

Η χαζομάρα του ΓΑΠ και η ακαταλληλότητα του αποδεικνύεται και από το γεγονός οτι παλαιά απαγόρευε το κάπνισμα που είναι γνωστό σε όλους οτι ενισχύει την εγκεφαλική λειτουργία. Πόσο υπέροχη ατμόσφαιρα εχθές μέσα στο ΣΕΦ με τσιγάρα αναμένα... Έμπαινες και χαιρόταν το πνευμόνι σου κάπνα, έλεγες "μάλιστα αυτό είναι ΠΑΣΟΚ".

Ως σύνεδρος του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή ως πασόκος έχεις υπογράψει οτι θα σέβεσαι, θα αρκείσαι και θα υιοθετείς στο σύνολό της τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη για μία ζωή, χωρίς ποτέ να προτείνεις καμία τροποποίηση. Το "ΣΟ" επίσης σε δεσμεύει στο να δηλώνεις σοσιαλιστής, οπότε σοσιαλφιλελεύθεροι, σοσιαλδημοκράτες, μεταρρυθμιστές και λοιπές μπαλαρίνες, δεν έχουν θέση και οφείλεις να το καταδεικνύεις σε κάθε τοποθέτηση. Άρα οτιδήποτε βρίσκεται πέρα από αυτό, οτιδήποτε δεν θυμίζει ανδρεοπαπανδρεϊκές πολιτικές δεν έχει θέση στο κόμμα και δεν μπορεί να αποτελεί την επίσημη θέση του ΠΑΣΟΚ. Συνεπώς πρέπει και οφείλεις να αναγνωρίζεις οτι ο Γιώργος Παπανδρέου πρόδωσε όλες αυτές τις αρχές, μπαστάρδεψε ιδεολογικά ένα καρασοσιαλιστικό κίνημα και ως εκ τούτου του αξίζουν γιαούρτια και όχι χειροκροτήματα....

Γιατί θα πάω στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ

Θεωρητικά από τις προηγούμενες δυο εκλογικές αναμετρήσεις έχω πάψει να θεωρούμαι ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ μιάς και δεν στήριξα το συγκεκριμένο κόμμα με την ψήφο μου. Είδα τον εαυτό μου να αδιαφορεί όλο αυτό το διάστημα μετά αλλά και πριν τις εθνικές εκλογές (αφότου ανέλαβε φυσικά ο ταλαντούχος Βαγγέλης την αρχηγία του κόμματος) για τα τεκταινόμενα, για τις προτάσεις (;) του, για τον τρόπο που επέλεξε να κατέβει στις εκλογές, για την τακτική που υιοθέτησε. Έπιασα σε ψηφοφορίες της Βουλής τον εαυτό μου να μην ξέρει ποιοί είναι οι βουλευτές του, όταν πριν δυο χρόνια που το ΠΑΣΟΚ είχε 160 βουλευτές μου ήταν πολύ πιο εύκολο.

Για εμένα η πραξικοπηματικού τύπου ανάληψη της αρχηγίας από τον Βαγγέλη Βενιζέλο ήταν η αιτία και η αφορμή να σταματήσω να ασχολούμαι με το συγκεκριμένο κόμμα, μένοντας έτσι πολιτικά αλλά κυρίως ιδεολογικά άστεγη. Πολύς κόσμος βρέθηκε στην ίδια θέση. Άλλοι είχαν "αποσχιστεί" πολύ πιο πριν διαφωνώντας με την πολιτική του Μνημονίου, άλλοι διαπίστωσαν την ατολμία και άλλοι, θέλετε να πείτε πρωσοπολάτρες ή προσωποhaters, πείτε το, εγκατέλειψαν τη βάρκα λόγω προσώπων. Πιστεύω οτι το θέμα "πρόσωπα" χρειάζεται μία διευκρίνιση. Όταν προσωπικά λέω οτι δεν μου αρέσει ο τάδε, δεν εννοώ οτι δεν μου αρέσει η φάτσα του. Προφανώς εννοώ οτι δεν μου αρέσει ή καλύτερα δεν με εκφράζει η προσωπικότητά του, τα πιστεύω του, η ιδεολογία του, οι άνθρωποι που τον περιτριγυρίζουν.

Στις περσινές εκλογές, βρήκα τον εαυτό μου να προσπαθεί να διαλέξει μεταξύ Δημιουργίας Ξανά, Δράσης και Δημοκρατικής Συμμαχίας, μία κατάσταση εξόχως αστεία που καταδεικνύει τουλάχιστον ιδεολογικό κοκομπλόκο, όταν έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο που δεν θεωρεί τον εαυτό του "κεντροδεξιό". Το ΠΑΣΟΚ δεν πέρασε καν από το μυαλό μου, γιατί ΠΑΣΟΚ δεν υπήρχε. Είχε χαθεί κάπως κάπου κάποτε. Αναζητούσε έναν τρόπο και λόγο να υπάρξει, έναν τρόπο να δικαιολογήσει την πτώση του, την "επανάσταση" βουλευτών απέναντι στην ηγεσία, αλλά παράλληλα να προβάλει τον Βενιζέλο, τον νέο αρχηγό, που εφήρμοσε τις προηγούμενες πολιτικές ως πετυχημένο. Ακόμα και σήμερα η προσπάθεια αυτή προκαλεί θυμηδία καθώς μιλάμε για κάτι εξ' ορισμού άτοπο. Το ΠΑΣΟΚ ήταν και είναι ένα κόμμα μπερδεμένο, που δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει ακόμη και σήμερα στον κόσμο βασικά πράγματα, διότι δεν βόλευαν καμία ηγεσία.

Από τη στιγμή της ανάληψης της Προεδρίας του ΠΑΣΟΚ από τον Ευάγγελο Βενιζέλο έχει περάσει περίπου ένας χρόνος, έχει περάσει επίσης ικανό χρονικό διάστημα από τις τελευταίες εκλογές και παρ' όλα αυτά το κενό του ολοένα και συρρικνούμενου ΠΑΣΟΚ δεν καλύπτεται από κανέναν κενρώο ή σοσιαλδημοκρατικό σχηματισμό, παρότι όλοι διαισθανόμαστε οτι δεν θα αργήσουν να γίνουν εκλογές. Το νέο φρούτο που ακούει στο όνομα "Πατριωτικό Κέντρο" δυστυχώς δεν πληροί τις προσδοκίες των περισσοτέρων μιάς και τα αξιόλογα στελέχη του εξαντλούνται στους: Αστέριο Ροντούλη, Νότη Μαριά και Γιάννη Δημαρά....

1+1=10

1+1=2

1+1=10

Και τα δυο αποτελέσματα είναι σωστά. Υπάρχουν άνθρωποι όμως που ποτέ δεν θα αποδεχθούν οτι 1+1=10, ούτε θα κάτσουν να ακούσουν κάποιον που υπομονετικά θα κάτσει να τους εξηγήσει οτι 1+1=10 στο δυαδικό σύστημα, γιατί απλά είναι πέρα από τη λογική τους. Γι' αυτούς υπάρχει η μία και μοναδική αλήθεια του 1+1=2.

Το οτι υπάρχει όμως ένα αξίωμα δεν αναιρεί οτι μπορεί για το ίδιο γεγονός να ισχύει και κάτι άλλο.
Το οτι κάποιος καταδικάζει τη βία των τρομοκρατών, το γεγονός οτι αρματώνονται με καλάζνικωφ και βγαίνουν παγανιά, δεν σημαίνει οτι δεν καταδικάζει τη βία της αστυνομίας.
Το οτι κάποιος καταδικάζει ενδεχόμενα βασανιστήρια, δεν σημαίνει οτι γουστάρει αρματωμένους τρομοκράτες και οτι βρίσκεται ιδεολογικά κοντά τους. Το οτι κάποιος επιλέγει να καταδικάσει πρώτα τη μία από τις δυο μορφές βίας, δεν σημαίνει οτι δεν καταδικάζει και την άλλη μορφή βίας ή οτι κλείνει το μάτι στη μία από τις δυο μεριές.

Ο καθένας μπορεί να επικεντρώσει όπου θέλει αρκεί να μην θυσιάζει μία θεώρηση για χάρη μίας άλλης και να μην εγκλωβίζει τη λογική του σε διαπιστώσεις που είναι πιο κοντά στο ιδεατό που ο ίδιος θα ήθελε να ισχύει.
Δεν υπάρχουν ομάδες ανθρώπων με το κοκκαλάκι της νυχτερίδας που να είναι αγγελικά πλασμένες. Άγγελοι δεν είναι ούτε οι αναρχικοί, ούτε οι αστυνομικοί, ούτε οι πολιτικοί, ούτε οι δημοσιογράφοι, ούτε οι ίδιες μας οι οικογένειες. Δεν υπάρχουν επίσης ομάδες πολιτών που να είναι πιο αθώες από άλλες.

Έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς προσεγγίζεται από τις διάφορες πλευρές αυτές τις μέρες η σύλληψη των ληστών στο Βελβεντό που εμφανίζονται και ως μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης, πού και για ποιούς λόγους επικεντρώνει ο καθένας....

Απαιτείται συμβιβασμός και συνεργασία

Βλέποντας τις φωτογραφίες από τον άγριο ξυλοδαρμό των συλληφθέντων στο Βελβεντό και το αστείο photoshop της ΕΛΑΣ, σοκαρίστηκα. Σοκαρίστηκα δε ακόμα περισσότερο από την είδηση οτι ένας εκ των συλληφθέντων ήταν παρών στη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Σοκαρίστηκα έτη περεταίρω βλέποντας τις ηλικίες των συλληφθέντων, παιδάκια, που έφαγαν βρωμόξυλο από τους τιμωρούς της ΕΛΑΣ που με την ανοχή της κυβέρνησης και το backup από τη Χρυσή Αυγή την έχουν δει ράμπο.

Τα χρόνια των παχιών αγελάδων είχαμε ξεχάσει οτι σε αυτή τη χώρα το χουντικό στοιχείο είναι έντονο. Τα χουντικά απομεινάρια βρίσκονταν σε ύπνωση, είχαν βολευτεί και αυτά και είχαν βρει καταφύγιο στη φιλόξενη Νέα Δημοκρατία, σε αστείους σχηματισμούς και στη Χρυσή Αυγή του 0,5%.
Η κρίση όμως άνοιξε τον ασκό του αιόλου, οδήγησε σε πιο έντονες διαμαρτυρίες, πιο ενεργή αστυνομία, ένταση και χρήση κλιμακούμενης βίας και από τις δυο μεριές. Τα χουντικά γονίδια αφυπνίστηκαν, οι φορείς τους άρχισαν να συσπειρώνονται και σταμάτησαν να κρύβονται κάτω από τον δημοκρατικό τους μανδύα. Η είσοδος της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, η αναγόρευση βουλευτών των άκρων ως σοβαρών και η ένταξή τους σε τέως μετριοπαθή κόμματα, οδήγησε στη νομιμοποίηση της ακροδεξιάς λογικής.

Κάθε μέρα σκέφτομαι αυτό που είχε γράψει ο Θέμελης στο βιβλίο του "Μία ζωή, δυο ζωές" και ανατριχιάζω:

"Πρίν έρθει η χούντα ανήκα σε εκείνους που πίστευαν βαθιά, δίχως την παραμικρή αμφιβολία, οτι στην Ελλάδα δεν μπορούσε να επιβληθεί δικτατορία. Διατράνωνα την πεποίθησή μου οτι το δημοκρατικό ρεύμα ήταν τόσο δυνατό, ώστε δεν θα το τολμούσαν, όποιοι κι αν ήταν αυτοί που απεργάζονταν τέτοια σχέδια. Άλλωστε ο διαβόητος "κομμουνιστικός κίνδυνος" δεν υπήρχε, ακόμη κι αν έπεφτε η ΕΡΕ στις εκλογές του '67 και ερχόταν ο Γέρος της Δημοκρατίας. Όταν επιβλήθηκε η δικτατορία, το σοκ που έζησα ήταν βαθύ και διπλό. Ήταν η κατάλυση της δημοκρατίας, η φρίκη για τη χώρα μου που επέτρεψε να επωάσει χουντικά στοιχεία χωρίς να γεννήσει δυνάμεις ισχυρές που θα απέτρεπαν της επιβολή τους. Ήταν συγχρόνως ο βαθύς κλονισμός απέναντι στον εαυτό μου και στις νοητικές ικανότητές του. Αποδεικνυόμουν αστείος, γραφικός στις πολιτικές μου αναλύσεις όταν με στόμφο έλεγα οτι δικτατορίες στη σημερινή Ελλάδα δεν επιβάλλονται."

Η τακτική του "Για όλα φταίει ο Χ"

Η τακτική του "για όλα φταίει ο άλλος" είναι γνωστή, ευρέως χρησιμοποιούμενη, σαν παλιό κακό ξινό κρασί που κάνει μόνο για ξύδι. Όχι ξύδι για μαγείρεμα βέβαια, ξύδι για γενικό καθαρισμό επιφανειών  ίσως. Άνοστη τακτική, που κάποιοι θεωρούν οτι αποδίδει, την υιοθετούν καθώς είναι θεωρητικά δοκιμασμένη και κρατούν τον πολιτικό και όχι μόνον διάλογο εμμονικά καρφωμένο σε επίπεδα πατώματος. Κατέχει μία εξέχουσα θέση στο ράφι  με τις πιο ενοχλητικές και αναξιοπρεπείς τακτικές, δίπλα στην τακτική της παρελθοντολογίας.

Τα τελευταία χρόνια είναι της μοδός το "για όλα φταίνε οι συντεχνίες και ο ΣΥΡΙΖΑ". Μετά τον Δεκέμβρη του 2008 το "για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ" έχει φορεθεί πολύ. Η ΝΔ το χρησιμοποίησε αρχικά, το μόνο σοβαρό κόμμα στον Ελλαδικό χώρο, λέγε με ΚΚΕ, το υιοθέτησε για λίγο, ενώ με την εγκατάσταση των αγανακτισμένων στις πλατείες, τις επιθέσεις σε στελέχη του ΠΑΣΟΚ και τις αντισυγκεντρώσεις έγινε και το αγαπημένο σπορ του ΠΑΣΟΚ. Για να έρθει σήμερα η συγκυβέρνηση και να στοχοποιεί μονίμως το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Από εκεί που όλα τα προηγούμενα χρόνια για τη ΝΔ έφταιγε το ΠΑΣΟΚ και για το ΠΑΣΟΚ η ΝΔ, τώρα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ τραγουδούν αγκαλιασμένοι το "περασμένα ξεχασμένα" το ένα κόμμα προστατεύει το άλλο και έχουν επικεντρωθεί στον ΣΥΡΙΖΑ και στα εξιλαστήρια θύματα των διαφόρων περιόδων διακυβέρνησής τους. Δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν το τραγελαφικό της κατάστασης ή απλώς ποντάρουν στην τρίτη επιτυχημένη και αξιοπρεπέσταση πολιτική τακτική του "θα περάσει ο καιρός και θα ξεχάσουν", που καταδεικνύει την εκτίμηση που τρέφουν για τους πολίτες της χώρας.

Η τακτική αυτή έχει μία Αχίλλειο πτέρνα, όταν κατηγορείς συντονισμένα κάποιον για τα πάντα αποποιούμενος των δικών σου ευθυνών, πετυχαίνεις την αθώωσή του, γιατί εκτός των άλλων αποδεικνύεις οτι ενώ ήξερες ποιός έφταιγε δεν έκανες τίποτα για να τον αντιμετωπίσεις....