1+1=10

1+1=2

1+1=10

Και τα δυο αποτελέσματα είναι σωστά. Υπάρχουν άνθρωποι όμως που ποτέ δεν θα αποδεχθούν οτι 1+1=10, ούτε θα κάτσουν να ακούσουν κάποιον που υπομονετικά θα κάτσει να τους εξηγήσει οτι 1+1=10 στο δυαδικό σύστημα, γιατί απλά είναι πέρα από τη λογική τους. Γι' αυτούς υπάρχει η μία και μοναδική αλήθεια του 1+1=2.

Το οτι υπάρχει όμως ένα αξίωμα δεν αναιρεί οτι μπορεί για το ίδιο γεγονός να ισχύει και κάτι άλλο.
Το οτι κάποιος καταδικάζει τη βία των τρομοκρατών, το γεγονός οτι αρματώνονται με καλάζνικωφ και βγαίνουν παγανιά, δεν σημαίνει οτι δεν καταδικάζει τη βία της αστυνομίας.
Το οτι κάποιος καταδικάζει ενδεχόμενα βασανιστήρια, δεν σημαίνει οτι γουστάρει αρματωμένους τρομοκράτες και οτι βρίσκεται ιδεολογικά κοντά τους. Το οτι κάποιος επιλέγει να καταδικάσει πρώτα τη μία από τις δυο μορφές βίας, δεν σημαίνει οτι δεν καταδικάζει και την άλλη μορφή βίας ή οτι κλείνει το μάτι στη μία από τις δυο μεριές.

Ο καθένας μπορεί να επικεντρώσει όπου θέλει αρκεί να μην θυσιάζει μία θεώρηση για χάρη μίας άλλης και να μην εγκλωβίζει τη λογική του σε διαπιστώσεις που είναι πιο κοντά στο ιδεατό που ο ίδιος θα ήθελε να ισχύει.
Δεν υπάρχουν ομάδες ανθρώπων με το κοκκαλάκι της νυχτερίδας που να είναι αγγελικά πλασμένες. Άγγελοι δεν είναι ούτε οι αναρχικοί, ούτε οι αστυνομικοί, ούτε οι πολιτικοί, ούτε οι δημοσιογράφοι, ούτε οι ίδιες μας οι οικογένειες. Δεν υπάρχουν επίσης ομάδες πολιτών που να είναι πιο αθώες από άλλες.

Έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς προσεγγίζεται από τις διάφορες πλευρές αυτές τις μέρες η σύλληψη των ληστών στο Βελβεντό που εμφανίζονται και ως μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης, πού και για ποιούς λόγους επικεντρώνει ο καθένας....

Απαιτείται συμβιβασμός και συνεργασία

Βλέποντας τις φωτογραφίες από τον άγριο ξυλοδαρμό των συλληφθέντων στο Βελβεντό και το αστείο photoshop της ΕΛΑΣ, σοκαρίστηκα. Σοκαρίστηκα δε ακόμα περισσότερο από την είδηση οτι ένας εκ των συλληφθέντων ήταν παρών στη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Σοκαρίστηκα έτη περεταίρω βλέποντας τις ηλικίες των συλληφθέντων, παιδάκια, που έφαγαν βρωμόξυλο από τους τιμωρούς της ΕΛΑΣ που με την ανοχή της κυβέρνησης και το backup από τη Χρυσή Αυγή την έχουν δει ράμπο.

Τα χρόνια των παχιών αγελάδων είχαμε ξεχάσει οτι σε αυτή τη χώρα το χουντικό στοιχείο είναι έντονο. Τα χουντικά απομεινάρια βρίσκονταν σε ύπνωση, είχαν βολευτεί και αυτά και είχαν βρει καταφύγιο στη φιλόξενη Νέα Δημοκρατία, σε αστείους σχηματισμούς και στη Χρυσή Αυγή του 0,5%.
Η κρίση όμως άνοιξε τον ασκό του αιόλου, οδήγησε σε πιο έντονες διαμαρτυρίες, πιο ενεργή αστυνομία, ένταση και χρήση κλιμακούμενης βίας και από τις δυο μεριές. Τα χουντικά γονίδια αφυπνίστηκαν, οι φορείς τους άρχισαν να συσπειρώνονται και σταμάτησαν να κρύβονται κάτω από τον δημοκρατικό τους μανδύα. Η είσοδος της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, η αναγόρευση βουλευτών των άκρων ως σοβαρών και η ένταξή τους σε τέως μετριοπαθή κόμματα, οδήγησε στη νομιμοποίηση της ακροδεξιάς λογικής.

Κάθε μέρα σκέφτομαι αυτό που είχε γράψει ο Θέμελης στο βιβλίο του "Μία ζωή, δυο ζωές" και ανατριχιάζω:

"Πρίν έρθει η χούντα ανήκα σε εκείνους που πίστευαν βαθιά, δίχως την παραμικρή αμφιβολία, οτι στην Ελλάδα δεν μπορούσε να επιβληθεί δικτατορία. Διατράνωνα την πεποίθησή μου οτι το δημοκρατικό ρεύμα ήταν τόσο δυνατό, ώστε δεν θα το τολμούσαν, όποιοι κι αν ήταν αυτοί που απεργάζονταν τέτοια σχέδια. Άλλωστε ο διαβόητος "κομμουνιστικός κίνδυνος" δεν υπήρχε, ακόμη κι αν έπεφτε η ΕΡΕ στις εκλογές του '67 και ερχόταν ο Γέρος της Δημοκρατίας. Όταν επιβλήθηκε η δικτατορία, το σοκ που έζησα ήταν βαθύ και διπλό. Ήταν η κατάλυση της δημοκρατίας, η φρίκη για τη χώρα μου που επέτρεψε να επωάσει χουντικά στοιχεία χωρίς να γεννήσει δυνάμεις ισχυρές που θα απέτρεπαν της επιβολή τους. Ήταν συγχρόνως ο βαθύς κλονισμός απέναντι στον εαυτό μου και στις νοητικές ικανότητές του. Αποδεικνυόμουν αστείος, γραφικός στις πολιτικές μου αναλύσεις όταν με στόμφο έλεγα οτι δικτατορίες στη σημερινή Ελλάδα δεν επιβάλλονται."

Η τακτική του "Για όλα φταίει ο Χ"

Η τακτική του "για όλα φταίει ο άλλος" είναι γνωστή, ευρέως χρησιμοποιούμενη, σαν παλιό κακό ξινό κρασί που κάνει μόνο για ξύδι. Όχι ξύδι για μαγείρεμα βέβαια, ξύδι για γενικό καθαρισμό επιφανειών  ίσως. Άνοστη τακτική, που κάποιοι θεωρούν οτι αποδίδει, την υιοθετούν καθώς είναι θεωρητικά δοκιμασμένη και κρατούν τον πολιτικό και όχι μόνον διάλογο εμμονικά καρφωμένο σε επίπεδα πατώματος. Κατέχει μία εξέχουσα θέση στο ράφι  με τις πιο ενοχλητικές και αναξιοπρεπείς τακτικές, δίπλα στην τακτική της παρελθοντολογίας.

Τα τελευταία χρόνια είναι της μοδός το "για όλα φταίνε οι συντεχνίες και ο ΣΥΡΙΖΑ". Μετά τον Δεκέμβρη του 2008 το "για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ" έχει φορεθεί πολύ. Η ΝΔ το χρησιμοποίησε αρχικά, το μόνο σοβαρό κόμμα στον Ελλαδικό χώρο, λέγε με ΚΚΕ, το υιοθέτησε για λίγο, ενώ με την εγκατάσταση των αγανακτισμένων στις πλατείες, τις επιθέσεις σε στελέχη του ΠΑΣΟΚ και τις αντισυγκεντρώσεις έγινε και το αγαπημένο σπορ του ΠΑΣΟΚ. Για να έρθει σήμερα η συγκυβέρνηση και να στοχοποιεί μονίμως το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Από εκεί που όλα τα προηγούμενα χρόνια για τη ΝΔ έφταιγε το ΠΑΣΟΚ και για το ΠΑΣΟΚ η ΝΔ, τώρα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ τραγουδούν αγκαλιασμένοι το "περασμένα ξεχασμένα" το ένα κόμμα προστατεύει το άλλο και έχουν επικεντρωθεί στον ΣΥΡΙΖΑ και στα εξιλαστήρια θύματα των διαφόρων περιόδων διακυβέρνησής τους. Δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν το τραγελαφικό της κατάστασης ή απλώς ποντάρουν στην τρίτη επιτυχημένη και αξιοπρεπέσταση πολιτική τακτική του "θα περάσει ο καιρός και θα ξεχάσουν", που καταδεικνύει την εκτίμηση που τρέφουν για τους πολίτες της χώρας.

Η τακτική αυτή έχει μία Αχίλλειο πτέρνα, όταν κατηγορείς συντονισμένα κάποιον για τα πάντα αποποιούμενος των δικών σου ευθυνών, πετυχαίνεις την αθώωσή του, γιατί εκτός των άλλων αποδεικνύεις οτι ενώ ήξερες ποιός έφταιγε δεν έκανες τίποτα για να τον αντιμετωπίσεις....

Πρώτη προτεραιότητα: καταλήψεις αναρχικών

Τις τελευταίες μέρες παρατηρείται μία έντονη κινητικότητα της ΕΛ.ΑΣ. σε σχέση με καταλήψεις αναρχικών σε εγκαταλελειμμένα κτίρια. Τελευταίο κρούσμα η έφοδος σε κατάληψη επί της οδού Λέλας Καραγιάννη στην Κυψέλη....

Έπιασα τον εαυτό μου να ενοχλείται περισσότερο από την έφοδο σε αυτές και την πιλάλα της ΕΛ.ΑΣ. να τις διαλύσει παρά με τη γνωστοποίηση του γεγονότος οτι υπάρχουν καταλήψεις κτιρίων από αναρχικούς, κάτι το οποίο δεν γνώριζα αλλά δεν μου έκανε και εντύπωση.

Αναρωτιέμαι, αυτοί οι χώροι που τώρα αδειάζουν με πολιτική απόφαση του "πολύ" Δένδια, τι θα απογίνουν; Η ξαφνική πιλάλα της ΕΛ.ΑΣ. συνδέεται με κάποιο σχέδιο της κυβέρνησης ή του Δήμου που έχει να κάνει με αξιοποίηση αυτών των χώρων ή απλά σε δουλειά να βρισκόμαστε και να δείξουμε οτι κάτι κινείται; Αν τα κτίρια αυτά αδειάσουν και φύγουν οι επάρατες καταλήψεις από τις γειτονιές, τι είναι αυτό που θα πάρει τη θέση τους; Απλά ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο στο οποίο θα προσφύγουν άστεγοι; Ένας σκουπιδότοπος; Χώρος που θα στεγάζει διάφορες άλλες, παράνομες το πιθανότερο, δραστηριότητες;

Κάποιοι ισχυρίζονται οτι εκεί κατασκευάζονται μολότωφ. Προφανώς αυτές οι καταλήψεις είναι χαρτογραφημένες, οι αστραχάν της ΕΛ.ΑΣ. δεν έτυχε όλα αυτά τα χρόνια πριν από μεγάλες πορείες να τη στήσουν απέξω να δουν αν φεύγουν άνθρωποι με σακίδια; Δεν έτυχε να δουν κάτι; Εδώ ολόκληρα επιχειρησιακά σχέδια καταστρώνονται πριν από κάθε πορεία... Κι εάν είχαν παρατηρήσει κάτι, γιατί τόσο καιρό δεν έκαναν τίποτα και γιατί επέλεξαν να δράσουν τώρα; (Η απάντηση δεν μπορεί να είναι οτι ανέλαβε ο σούπερ ντούπερ Δένδιας όπως καταλαβαίνετε)

Οι καταλήψεις σε εγκαταλελειμμένα κτίρια που ρημάζουν κατά την άποψή μου είναι μία μορφή ακτιβισμού που δεν νομίζω οτι ενοχλεί κανέναν. Δεν έχω ακούσει ποτέ αναρχικό να πειράξει πολίτη, όπως έχω ακούσει αντίστοιχα για Χρυσαυγίτες που όποιος δεν είναι μαζί τους, είναι εναντίον τους....

Χρυσά Βατόμουρα 2012 - 3η απονομή

Για ακόμα μία χρονιά, πιστή στις παραδόσεις, αποφάσισα να απονείμω Χρυσά Βατόμουρα σε προσωπικότητες που ξεχώρισαν και έκλεψαν τις καρδιές και τα μυαλά μας τη χρονιά που πέρασε. Και αυτή τη χρονιά ζήτησα τη βοήθεια φίλων σε twitter και facebook.

Βραβείο "Όσο και να θες η Ελληνική ψυχή δεν κρύβεται"

Στις Σταυρούλα Ξουλίδου και Μακρή Ραχήλ, που ξεχώρισαν κατά την ψηφοφορία για το τρίτο Μνημόνιο καθώς το μέγεθος του πατριωτισμού τους δεν μπορούσε να αντικατοπτρισθεί σε ένα απλό, πτωχό, προφορικό "όχι".... 

Βραβείο "Νοσταλγός του μπουγκα-μπουγκα"

Στον Ευάγγελο Αντώναρο που μοιράστηκε μαζί μας τη νοσταλγία του για ηγέτες όπως ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι 

Βραβείο "Κούνα το κεφάλι σου να δεις αν κανει γκλιν γκλαν"

Σε όσες γυναίκες γουστάρουν μπρουτάλ χρυσαυγίτικα σερνικά. Κούκλα μου δεν είναι ο νεάντερταλ που περίμενες να σε σούρει σε μία σπηλιά, είναι ο ναζί που θα σε κλείσει στην κουζίνα, θα σου φορέσει φακιόλι και θα σου αστράφτει και καμία άμα λάχει. Αν η περιγραφή δε σε αγχώνει σου χαρίζω και το βραβείο "αυτά είναι προβλήματα".

Βραβείο "μη Καλαματιανής προσωπικότητας που αξιοποιήθηκε στην κυβέρνηση Σαμαρά"

Στον Αιμίλιο Λιάτσο

Βραβείο "Αν είναι ο κρατισμός αμαρτία, θα βγω να το φωνάξω με λατρεία"

Στους παλαιοπασόκους στελέχη και ψηφοφόρους, που μυρίστηκαν νέες δόξες και μετακόμισαν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Βραβείο "Εξωπραγματικού δημοσιογραφικού δαιμονίου"

Στον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο που γύρω στις 3μιση το πρωί μία μέρα, ξύπνησε και είχε την περίεργη αίσθηση οτι κάτι θα συμβεί σε σπίτι γειτονικής περιοχής, πήρε λοιπόν το τζιπ του και πώς έτυχε και τον σταμάτησαν κακοποιοί οι οποίοι του το απέσπασαν με τη βία...

Βραβείο "Σ' έφαγε η καρμιριά και το όχι σε όλα"

Σε όσους απαξίωσαν από την πρώτη στιγμή τη Διαύγεια και το opengov και μέχρι και τώρα αρνούνται να δουν πως ήταν ένα σημαντικό βήμα μπροστά. Όχι τέλειο, αλλά ένα βήμα προς την αξιοκρατία και τον εκσυγχρονισμό του κράτους που επιδεχόταν φυσικά πολλές ακόμη βελτιώσεις.

Βραβείο "τρίβεσαι στη γκλίτσα του τσομπάνη αλλά μ' αρέσει"

Στον Κώστα Βαξεβάνη

Βραβείο "Ροβόλα τα ροβόλα τα τα γίδια και τα πρόβατα, φερ' τ' απο δω φερ' τ' απο κει και βάλτα μέσα στο μαντρί"

Στην τεράστια μορφή που ακούει στο όνομα "Ταμήλος".

Βραβείο "Μάζεψε το ανακόντα σου"

Ενώ το βραβείο το είχε σίγουρο ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης από το καλοκαίρι, πέρασε ένα ρακούν με το όνομα "Πέτρος Τατσόπουλος" και κατάφερε να του το αποσπάσει με σύμμαχό του τη μισή Αθήνα.

"Δήλωση της χρονιάς"

"Δεν ανήκω στη μισή Αθήνα του Τατσόπουλου"

Ανάπτυξη κι ας τη χαρούν οι κατσαρίδες;

Κάθε πολιτικός ή πολίτης που σέβεται τον εαυτό του καταλήγει σε κάθε του ανάλυση οτι εάν δεν πάρει μπρος η μηχανή της ανάπτυξης, η χώρα δεν πρόκειται να ανακάμψει. Καταλήγουμε λοιπόν στο οτι όλοι θέλουμε να υπάρξει ανάπτυξη στη χώρα, το είδος της ανάπτυξης όμως που ονειρεύεται ο καθένας σπάνια περιγράφεται και αναμένεται να αναδειχθεί σε πεδίο σύγκρουσης λαμπρό.

Για τι ανάπτυξη μιλάμε; Οι αποκρατικοποιήσεις μπορούν να συμβάλλουν στην ανάπτυξη; Επενδύσεις και δραστηριότητες όπως αυτή της "Ελληνικός Χρυσός" στη Χαλκιδική είναι η ανάπτυξη που θέλουμε; Έχουν συναίσθηση όσοι μιλάνε για τον τεράστιο ορυκτό πλούτο της χώρας, όσοι θεωρούν οτι θα γίνουμε οι νέοι πετρελαιάδες της ημιΑνατολής, πώς ακριβώς θα συλλέξουμε το πετρέλαιο ή το φυσικό αέριο; Θεωρούν ας πούμε οτι αν βρεθεί μεγάλο κοίτασμα πετρελαίου που να συμφέρει η εξόρυξή του θα το μαζέψει κάποια εταιρεία με καλαμάκι; Ή οι περιβαλλοντικές συνέπειες και ο αντίκτυπος στη μεγαλύτερη βιομηχανία μας, τον τουρισμό, τους αφήνουν αδιάφορους;

Η συζήτηση γύρω από το τι ανάπτυξη θέλουμε έχει σκόπιμα μεταφερθεί γύρω από το αν θέλουμε να γίνουμε Βουλγαρία και να έχουμε μισθούς Βουλγαρίας, γύρω από το εάν πρέπει να υπάρξουν ελεύθερες οικονομικές ζώνες, ενώ οι λαϊκιστές που τάζουν τα πάντα εγκαλούν κυβερνήσεις που δεν εκμεταλλεύτηκαν τόσα χρόνια τον ορυκτό πλούτο της χώρας. Και λέω σκόπιμα, γιατί είναι μία σχετικά εύκολη συζήτηση που επιτρέπει στον καθένα να μείνει εγκλωβισμένος σε παρωχημένες ιδεολογίες, να χρησιμοποιήσει συνωμοσιολογικά καρυκεύματα και να υποστηρίξει το είδος της ανάπτυξης που προτιμά ανάλογα με το εάν είναι φιλελεύθερος, αριστερός, κρατιστής ή απλά "όπου φυσσάει ο άνεμος". Άλλοι παράγοντες όπως η φυσιογνωμία της χώρας, ένα ολοκληρωμένο μοντέλο ανάπτυξης με συγκεκριμένο σκεπτικό, οι επιπτώσεις που θα έχουν οι εκάστοτε επενδύσεις και το κατά πόσον η χώρα και η κοινωνία μπορούν να τις διαχειριστούν, περνούν στα ψιλά...

Είδα πριν λίγες ημέρες το ντοκιμαντέρ του Εξάντα "Χρυσός στα χρόνια της κρίσης: Μέρος Β΄, Ο θησαυρός της Κασσάνδρας" για τα μεταλλεία χρυσού στη Χαλκιδική. Στην καρδιά ενός υπέροχου δάσους που φιλοξενεί άγρια ζωή δημιουργείται ένα νέο μεταλλείο που θα δώσει δουλειές. Το μόνο θετικό. Οι περιβαλλοντικές συνέπειες φαίνεται να αφήνουν αδιάφορους όσους θα δουλέψουν εκεί ή θα μοιραστούν τα κέρδη από την επιχείρηση. Θα μολυνθεί το νερό; Θα καταστραφεί το δάσος; Θα επηρεαστούν άνθρωποι που κατοικούν τριγύρω; Ποιός χέστηκε!

Τρομάζω και μόνο στην ιδέα να υπάρχουν κοιτάσματα πετρελαίου αξιοποιήσιμα στις θάλασσές μας και όχι μόνο λόγω του επικείμενου ξεπουλήματος σε μεγαλοκολοσσούς. Πλατφόρμες εξόρυξης θα εγκατασταθούν με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την αλλοίωση του φυσικού τοπίου ή τη μόλυνση των υδάτων, ενώ το ατύχημα στους κόλπους του Μεξικού πριν 1,5 χρόνο δεν νομίζω οτι αφήνει περιθώρια στον οποιονδήποτε να μη σκεφτεί την "κακιά στιγμή". Αν το έχετε ξεχάσει εδώ είμαι για να σας το θυμίσω.

Αν η ανάπτυξη που κάποιοι ονειρεύονται συμπυκνώνεται στη φράση: "1000 νέες θέσεις εργασίας, μερικά εκατομμύρια επιπλέον στο ταμείο του κράτους και περιβαλλοντική καταστροφή", συγγνώμη αλλά προσωπικά δεν θα πάρω. Τέτοιου είδους ανάπτυξη θεωρώ οτι θα έπρεπε να πολεμηθεί από κάθε νουνεχή άνθρωπο που έχει συναίσθηση του αντικτύπου που θα έχει στη ζωή του ο επιπλέον βιασμός του περιβάλλοντος. Το θέμα δεν είναι μόνο αισθητικό, το νερό που πίνουμε, ο αέρας που αναπνέουμε, το φαγητό που τρώμε, η ποιότητα όλων εξαρτάται από την ποιότητα του περιβάλλοντος στο οποίο ζούμε.

Στη χώρα δεν υπάρχει καμία περιβαλλοντική ευαισθησία. Ενδεικτικό είναι οτι ανάπτυξη θεωρείται το μπάζωμα των πάντων. Η φράση "η οικοδομή είναι η ατμομηχανή της Οικονομίας" είναι για εμένα ένας εφιάλτης, μία φράση που καταδεικνύει πόσο λαός της αρπαχτής είμαστε....

Ταμήλος να πούμε

Ταμήλος, ένας άνθρωπος που από εχθές χαράσσει τη δική του πορεία στη σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα, ένας μύθος. Ένας άνθρωπος που ήταν επι 8 έτη δήμαρχος Τρικκαίων και εξελέγη στις τελευταίες εκλογές βουλευτής να πούμε.

Και τι μας είπε ο Ταμήλος να πούμε, οτι δεν μπορεί ο άνθρωπας να μαθαίνει σε τέτοια ηλικία  χαζαμάρες που θα του είναι απαραίτητες για την επιτροπή που συμμετέχει. Ούτε να πούμε μπορεί να κάθεται και να ακούει το μακρύ και το κοντό κάθε φύτουκλα που νομίζει οτι σε Επιτροπές και σε Υποεπιτροπές γίνεται δουλειά να πούμε. Να πούμε δεν γίνεται να χάνει τις καφεδιές του στα Κολωνάκια και το παραγοντιλήκι για να ασχολείται με τα νερά. Δεν ασχολήθηκε τόσα χρόνια, τόσα χρόνια χαλαρουίτας και να τι κατάφερε και δήμαρχος και βουλευτής και γιατί όχι και υπουργάρα στο μέλλον να πούμε.

Θα πάει στα Τρίκαλα μεθαύριο και θα του πουν οι ψηφοφόροι του "Μιχαλιό μη μασάς να πούμε, καλά τα είπες στους χαρτογιακάδες, είσαι αυθεντικός να πούμε, το παιδί το δικό μας εκεί μέσα" και δωσ' του χειραψίες και χλαααααπ στην πλάτη ο Μιχαλιός με τους ψηφοφόρους του. Και δωσ' του αναλύσεις για το γιατί ψήφισε τα μέτρα που σίγα μην ασχολήθηκε να πούμε. Του είπαν "Ταμήλο θα πεις ναι" και προφανώς ο άνθρωπος να πούμε, ρώτησε αν θα πληρωθεί επιπλέον για τη συμμετοχή στην ψηφοφορία του είπαν όχι, κατάλαβε οτι πρέπει να παραστεί γιατί εντάξει θα ήταν όλοι άρα μιλάμε για event και έκανε το καθήκον του να πούμε.

Θα γυρίσει λοιπόν πίσω στα ηρωικά Τρίκαλα που τον ανέδειξαν και θα τους πει οτι "κοιτάξτε να πούμε, εγώ για εσάς τρέχω δε θα κάθομαι να ασχολούμαι με το αν έχει νερό το πηγάδ' της κυρα Κατίνας στην Κουτσουπιά και δε μ' ενδιαφέρει, εσείς με νοιάζεται πελ.... εεε ψηφοφόροι μου! Εντάξ' και ο βουλευτής γενικά παίρνει πολύ λίγα, με χώσαν σε μία υποεπιτροπή κι εμένα με αποζημίουσ' μία φορά τον μήνα και προτίμησα να τρέχω για σας, για το καλό σας χωριανοί μου, μην ακούτε αυτά που λένε είναι κακοήθειες των Συριζαίων(ε)".

"Εμείς τον Μιχάλη τον Ταμήλο τον ξέρουμε, έτρεχε πάντα για εμάς και μας ενδιαφέρουν τα προβλήματά μας και όχι οι Υποεπιτροπές"...