Πρώτη προτεραιότητα: καταλήψεις αναρχικών

Τις τελευταίες μέρες παρατηρείται μία έντονη κινητικότητα της ΕΛ.ΑΣ. σε σχέση με καταλήψεις αναρχικών σε εγκαταλελειμμένα κτίρια. Τελευταίο κρούσμα η έφοδος σε κατάληψη επί της οδού Λέλας Καραγιάννη στην Κυψέλη....

Έπιασα τον εαυτό μου να ενοχλείται περισσότερο από την έφοδο σε αυτές και την πιλάλα της ΕΛ.ΑΣ. να τις διαλύσει παρά με τη γνωστοποίηση του γεγονότος οτι υπάρχουν καταλήψεις κτιρίων από αναρχικούς, κάτι το οποίο δεν γνώριζα αλλά δεν μου έκανε και εντύπωση.

Αναρωτιέμαι, αυτοί οι χώροι που τώρα αδειάζουν με πολιτική απόφαση του "πολύ" Δένδια, τι θα απογίνουν; Η ξαφνική πιλάλα της ΕΛ.ΑΣ. συνδέεται με κάποιο σχέδιο της κυβέρνησης ή του Δήμου που έχει να κάνει με αξιοποίηση αυτών των χώρων ή απλά σε δουλειά να βρισκόμαστε και να δείξουμε οτι κάτι κινείται; Αν τα κτίρια αυτά αδειάσουν και φύγουν οι επάρατες καταλήψεις από τις γειτονιές, τι είναι αυτό που θα πάρει τη θέση τους; Απλά ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο στο οποίο θα προσφύγουν άστεγοι; Ένας σκουπιδότοπος; Χώρος που θα στεγάζει διάφορες άλλες, παράνομες το πιθανότερο, δραστηριότητες;

Κάποιοι ισχυρίζονται οτι εκεί κατασκευάζονται μολότωφ. Προφανώς αυτές οι καταλήψεις είναι χαρτογραφημένες, οι αστραχάν της ΕΛ.ΑΣ. δεν έτυχε όλα αυτά τα χρόνια πριν από μεγάλες πορείες να τη στήσουν απέξω να δουν αν φεύγουν άνθρωποι με σακίδια; Δεν έτυχε να δουν κάτι; Εδώ ολόκληρα επιχειρησιακά σχέδια καταστρώνονται πριν από κάθε πορεία... Κι εάν είχαν παρατηρήσει κάτι, γιατί τόσο καιρό δεν έκαναν τίποτα και γιατί επέλεξαν να δράσουν τώρα; (Η απάντηση δεν μπορεί να είναι οτι ανέλαβε ο σούπερ ντούπερ Δένδιας όπως καταλαβαίνετε)

Οι καταλήψεις σε εγκαταλελειμμένα κτίρια που ρημάζουν κατά την άποψή μου είναι μία μορφή ακτιβισμού που δεν νομίζω οτι ενοχλεί κανέναν. Δεν έχω ακούσει ποτέ αναρχικό να πειράξει πολίτη, όπως έχω ακούσει αντίστοιχα για Χρυσαυγίτες που όποιος δεν είναι μαζί τους, είναι εναντίον τους....

Χρυσά Βατόμουρα 2012 - 3η απονομή

Για ακόμα μία χρονιά, πιστή στις παραδόσεις, αποφάσισα να απονείμω Χρυσά Βατόμουρα σε προσωπικότητες που ξεχώρισαν και έκλεψαν τις καρδιές και τα μυαλά μας τη χρονιά που πέρασε. Και αυτή τη χρονιά ζήτησα τη βοήθεια φίλων σε twitter και facebook.

Βραβείο "Όσο και να θες η Ελληνική ψυχή δεν κρύβεται"

Στις Σταυρούλα Ξουλίδου και Μακρή Ραχήλ, που ξεχώρισαν κατά την ψηφοφορία για το τρίτο Μνημόνιο καθώς το μέγεθος του πατριωτισμού τους δεν μπορούσε να αντικατοπτρισθεί σε ένα απλό, πτωχό, προφορικό "όχι".... 

Βραβείο "Νοσταλγός του μπουγκα-μπουγκα"

Στον Ευάγγελο Αντώναρο που μοιράστηκε μαζί μας τη νοσταλγία του για ηγέτες όπως ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι 

Βραβείο "Κούνα το κεφάλι σου να δεις αν κανει γκλιν γκλαν"

Σε όσες γυναίκες γουστάρουν μπρουτάλ χρυσαυγίτικα σερνικά. Κούκλα μου δεν είναι ο νεάντερταλ που περίμενες να σε σούρει σε μία σπηλιά, είναι ο ναζί που θα σε κλείσει στην κουζίνα, θα σου φορέσει φακιόλι και θα σου αστράφτει και καμία άμα λάχει. Αν η περιγραφή δε σε αγχώνει σου χαρίζω και το βραβείο "αυτά είναι προβλήματα".

Βραβείο "μη Καλαματιανής προσωπικότητας που αξιοποιήθηκε στην κυβέρνηση Σαμαρά"

Στον Αιμίλιο Λιάτσο

Βραβείο "Αν είναι ο κρατισμός αμαρτία, θα βγω να το φωνάξω με λατρεία"

Στους παλαιοπασόκους στελέχη και ψηφοφόρους, που μυρίστηκαν νέες δόξες και μετακόμισαν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Βραβείο "Εξωπραγματικού δημοσιογραφικού δαιμονίου"

Στον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο που γύρω στις 3μιση το πρωί μία μέρα, ξύπνησε και είχε την περίεργη αίσθηση οτι κάτι θα συμβεί σε σπίτι γειτονικής περιοχής, πήρε λοιπόν το τζιπ του και πώς έτυχε και τον σταμάτησαν κακοποιοί οι οποίοι του το απέσπασαν με τη βία...

Βραβείο "Σ' έφαγε η καρμιριά και το όχι σε όλα"

Σε όσους απαξίωσαν από την πρώτη στιγμή τη Διαύγεια και το opengov και μέχρι και τώρα αρνούνται να δουν πως ήταν ένα σημαντικό βήμα μπροστά. Όχι τέλειο, αλλά ένα βήμα προς την αξιοκρατία και τον εκσυγχρονισμό του κράτους που επιδεχόταν φυσικά πολλές ακόμη βελτιώσεις.

Βραβείο "τρίβεσαι στη γκλίτσα του τσομπάνη αλλά μ' αρέσει"

Στον Κώστα Βαξεβάνη

Βραβείο "Ροβόλα τα ροβόλα τα τα γίδια και τα πρόβατα, φερ' τ' απο δω φερ' τ' απο κει και βάλτα μέσα στο μαντρί"

Στην τεράστια μορφή που ακούει στο όνομα "Ταμήλος".

Βραβείο "Μάζεψε το ανακόντα σου"

Ενώ το βραβείο το είχε σίγουρο ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης από το καλοκαίρι, πέρασε ένα ρακούν με το όνομα "Πέτρος Τατσόπουλος" και κατάφερε να του το αποσπάσει με σύμμαχό του τη μισή Αθήνα.

"Δήλωση της χρονιάς"

"Δεν ανήκω στη μισή Αθήνα του Τατσόπουλου"

Ανάπτυξη κι ας τη χαρούν οι κατσαρίδες;

Κάθε πολιτικός ή πολίτης που σέβεται τον εαυτό του καταλήγει σε κάθε του ανάλυση οτι εάν δεν πάρει μπρος η μηχανή της ανάπτυξης, η χώρα δεν πρόκειται να ανακάμψει. Καταλήγουμε λοιπόν στο οτι όλοι θέλουμε να υπάρξει ανάπτυξη στη χώρα, το είδος της ανάπτυξης όμως που ονειρεύεται ο καθένας σπάνια περιγράφεται και αναμένεται να αναδειχθεί σε πεδίο σύγκρουσης λαμπρό.

Για τι ανάπτυξη μιλάμε; Οι αποκρατικοποιήσεις μπορούν να συμβάλλουν στην ανάπτυξη; Επενδύσεις και δραστηριότητες όπως αυτή της "Ελληνικός Χρυσός" στη Χαλκιδική είναι η ανάπτυξη που θέλουμε; Έχουν συναίσθηση όσοι μιλάνε για τον τεράστιο ορυκτό πλούτο της χώρας, όσοι θεωρούν οτι θα γίνουμε οι νέοι πετρελαιάδες της ημιΑνατολής, πώς ακριβώς θα συλλέξουμε το πετρέλαιο ή το φυσικό αέριο; Θεωρούν ας πούμε οτι αν βρεθεί μεγάλο κοίτασμα πετρελαίου που να συμφέρει η εξόρυξή του θα το μαζέψει κάποια εταιρεία με καλαμάκι; Ή οι περιβαλλοντικές συνέπειες και ο αντίκτυπος στη μεγαλύτερη βιομηχανία μας, τον τουρισμό, τους αφήνουν αδιάφορους;

Η συζήτηση γύρω από το τι ανάπτυξη θέλουμε έχει σκόπιμα μεταφερθεί γύρω από το αν θέλουμε να γίνουμε Βουλγαρία και να έχουμε μισθούς Βουλγαρίας, γύρω από το εάν πρέπει να υπάρξουν ελεύθερες οικονομικές ζώνες, ενώ οι λαϊκιστές που τάζουν τα πάντα εγκαλούν κυβερνήσεις που δεν εκμεταλλεύτηκαν τόσα χρόνια τον ορυκτό πλούτο της χώρας. Και λέω σκόπιμα, γιατί είναι μία σχετικά εύκολη συζήτηση που επιτρέπει στον καθένα να μείνει εγκλωβισμένος σε παρωχημένες ιδεολογίες, να χρησιμοποιήσει συνωμοσιολογικά καρυκεύματα και να υποστηρίξει το είδος της ανάπτυξης που προτιμά ανάλογα με το εάν είναι φιλελεύθερος, αριστερός, κρατιστής ή απλά "όπου φυσσάει ο άνεμος". Άλλοι παράγοντες όπως η φυσιογνωμία της χώρας, ένα ολοκληρωμένο μοντέλο ανάπτυξης με συγκεκριμένο σκεπτικό, οι επιπτώσεις που θα έχουν οι εκάστοτε επενδύσεις και το κατά πόσον η χώρα και η κοινωνία μπορούν να τις διαχειριστούν, περνούν στα ψιλά...

Είδα πριν λίγες ημέρες το ντοκιμαντέρ του Εξάντα "Χρυσός στα χρόνια της κρίσης: Μέρος Β΄, Ο θησαυρός της Κασσάνδρας" για τα μεταλλεία χρυσού στη Χαλκιδική. Στην καρδιά ενός υπέροχου δάσους που φιλοξενεί άγρια ζωή δημιουργείται ένα νέο μεταλλείο που θα δώσει δουλειές. Το μόνο θετικό. Οι περιβαλλοντικές συνέπειες φαίνεται να αφήνουν αδιάφορους όσους θα δουλέψουν εκεί ή θα μοιραστούν τα κέρδη από την επιχείρηση. Θα μολυνθεί το νερό; Θα καταστραφεί το δάσος; Θα επηρεαστούν άνθρωποι που κατοικούν τριγύρω; Ποιός χέστηκε!

Τρομάζω και μόνο στην ιδέα να υπάρχουν κοιτάσματα πετρελαίου αξιοποιήσιμα στις θάλασσές μας και όχι μόνο λόγω του επικείμενου ξεπουλήματος σε μεγαλοκολοσσούς. Πλατφόρμες εξόρυξης θα εγκατασταθούν με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την αλλοίωση του φυσικού τοπίου ή τη μόλυνση των υδάτων, ενώ το ατύχημα στους κόλπους του Μεξικού πριν 1,5 χρόνο δεν νομίζω οτι αφήνει περιθώρια στον οποιονδήποτε να μη σκεφτεί την "κακιά στιγμή". Αν το έχετε ξεχάσει εδώ είμαι για να σας το θυμίσω.

Αν η ανάπτυξη που κάποιοι ονειρεύονται συμπυκνώνεται στη φράση: "1000 νέες θέσεις εργασίας, μερικά εκατομμύρια επιπλέον στο ταμείο του κράτους και περιβαλλοντική καταστροφή", συγγνώμη αλλά προσωπικά δεν θα πάρω. Τέτοιου είδους ανάπτυξη θεωρώ οτι θα έπρεπε να πολεμηθεί από κάθε νουνεχή άνθρωπο που έχει συναίσθηση του αντικτύπου που θα έχει στη ζωή του ο επιπλέον βιασμός του περιβάλλοντος. Το θέμα δεν είναι μόνο αισθητικό, το νερό που πίνουμε, ο αέρας που αναπνέουμε, το φαγητό που τρώμε, η ποιότητα όλων εξαρτάται από την ποιότητα του περιβάλλοντος στο οποίο ζούμε.

Στη χώρα δεν υπάρχει καμία περιβαλλοντική ευαισθησία. Ενδεικτικό είναι οτι ανάπτυξη θεωρείται το μπάζωμα των πάντων. Η φράση "η οικοδομή είναι η ατμομηχανή της Οικονομίας" είναι για εμένα ένας εφιάλτης, μία φράση που καταδεικνύει πόσο λαός της αρπαχτής είμαστε....

Ταμήλος να πούμε

Ταμήλος, ένας άνθρωπος που από εχθές χαράσσει τη δική του πορεία στη σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα, ένας μύθος. Ένας άνθρωπος που ήταν επι 8 έτη δήμαρχος Τρικκαίων και εξελέγη στις τελευταίες εκλογές βουλευτής να πούμε.

Και τι μας είπε ο Ταμήλος να πούμε, οτι δεν μπορεί ο άνθρωπας να μαθαίνει σε τέτοια ηλικία  χαζαμάρες που θα του είναι απαραίτητες για την επιτροπή που συμμετέχει. Ούτε να πούμε μπορεί να κάθεται και να ακούει το μακρύ και το κοντό κάθε φύτουκλα που νομίζει οτι σε Επιτροπές και σε Υποεπιτροπές γίνεται δουλειά να πούμε. Να πούμε δεν γίνεται να χάνει τις καφεδιές του στα Κολωνάκια και το παραγοντιλήκι για να ασχολείται με τα νερά. Δεν ασχολήθηκε τόσα χρόνια, τόσα χρόνια χαλαρουίτας και να τι κατάφερε και δήμαρχος και βουλευτής και γιατί όχι και υπουργάρα στο μέλλον να πούμε.

Θα πάει στα Τρίκαλα μεθαύριο και θα του πουν οι ψηφοφόροι του "Μιχαλιό μη μασάς να πούμε, καλά τα είπες στους χαρτογιακάδες, είσαι αυθεντικός να πούμε, το παιδί το δικό μας εκεί μέσα" και δωσ' του χειραψίες και χλαααααπ στην πλάτη ο Μιχαλιός με τους ψηφοφόρους του. Και δωσ' του αναλύσεις για το γιατί ψήφισε τα μέτρα που σίγα μην ασχολήθηκε να πούμε. Του είπαν "Ταμήλο θα πεις ναι" και προφανώς ο άνθρωπος να πούμε, ρώτησε αν θα πληρωθεί επιπλέον για τη συμμετοχή στην ψηφοφορία του είπαν όχι, κατάλαβε οτι πρέπει να παραστεί γιατί εντάξει θα ήταν όλοι άρα μιλάμε για event και έκανε το καθήκον του να πούμε.

Θα γυρίσει λοιπόν πίσω στα ηρωικά Τρίκαλα που τον ανέδειξαν και θα τους πει οτι "κοιτάξτε να πούμε, εγώ για εσάς τρέχω δε θα κάθομαι να ασχολούμαι με το αν έχει νερό το πηγάδ' της κυρα Κατίνας στην Κουτσουπιά και δε μ' ενδιαφέρει, εσείς με νοιάζεται πελ.... εεε ψηφοφόροι μου! Εντάξ' και ο βουλευτής γενικά παίρνει πολύ λίγα, με χώσαν σε μία υποεπιτροπή κι εμένα με αποζημίουσ' μία φορά τον μήνα και προτίμησα να τρέχω για σας, για το καλό σας χωριανοί μου, μην ακούτε αυτά που λένε είναι κακοήθειες των Συριζαίων(ε)".

"Εμείς τον Μιχάλη τον Ταμήλο τον ξέρουμε, έτρεχε πάντα για εμάς και μας ενδιαφέρουν τα προβλήματά μας και όχι οι Υποεπιτροπές"...

Άλλος για Τσίπρα τράβηξε πήγε κι άλλος για νέο κόμμα

Προσπαθώντας κανείς να αναλύσει τι συμβαίνει ή τι έχει συμβεί στο ΠΑΣΟΚ μέσα στα τελευταία τρια χρόνια, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αποφασίσει το πώς θα σχολιάσει το φαινόμενο. Ένα τέως μεγάλο κόμμα που πέρασε από συμπληγάδες και τώρα έχει μείνει ένα θλιβερό απόκομμα, δεν ξέρεις πώς να το προσεγγίσεις. Είναι δύσκολο να γράφεις επικήδειους για ένα κόμμα με το οποίο ίσως να σε έδενε ένας πολιτικός ή συναισθηματικός δεσμός, για ένα κόμμα το οποίο στέγαζε την ιδεολογία σου η οποία πλέον έχει μείνει ορφανή, ενώ άλλες ιδεολογίες θριαμβεύουν εντυπωσιακά φιλοξενούμενες από κόμματα όπως η Χρυσή Αυγή ή οι Ανεξάρτητοι Έλληνες.

Είναι ψυχοφθόρο και μπορεί να συγκλονίσει κάθε προσωπικότητα το αίσθημα της ιδεολογικής απομόνωσης, της μη εκπροσώπησης, που σημαίνει οτι όλο και λιγότεροι μοιράζονται τις ίδιες σκέψεις και επιθυμίες για τη χώρα. Σε κάνει να αναρωτιέσαι έντονα μήπως εσύ ο ίδιος δεν έχεις καταλάβει κάτι καλά, μήπως έχεις μείνει πίσω, μήπως έχεις παραπλανηθεί και έχεις χάσει τα νέα δεδομένα. Μήπως οι εποχές δεν σηκώνουν την ιδεολογία σου και πρέπει να λουφάξεις στην ιδεολογική σου σπηλιά περιμένοντας να σταθεροποιηθούν τα πράγματα. Αλλά και πάλι είναι άτολμο να δίνεις ιδεολογικές μάχες σε ήρεμες περιόδους, ενώ όταν υπάρχει ταραχή να περιμένεις να γίνει το μεγάλο μπαμ, να απέχεις και μετά να προσπαθείς να ξαναμπείς στα πράγματα. Αυτή είναι πάγια συνήθεια ελιτιστών ή άτολμων ανθρώπων που θεωρούν οτι είναι πολύ τέλειοι για να ανακατευτούν με την "πλέμπα", οτι η "πλέμπα" κάποια στιγμή πρέπει να αναβαθμιστεί με ένα μαγικό ραβδί και να γίνει μεμιάς το ποίμνιό τους, χωρίς να έχουν ιδρώσει να υπερασπιστούν το δίκιο τους.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει με πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που είτε κατευθύνονται προς το νέο φιλόξενο παλαιοΠΑΣΟΚ ή κάνουν αφωνία σε επίπεδα Κώστα Καραμανλή ( εντάξει ίσως είμαι υπερβολική) περιμένοντας... κάτι. Κουρασμένοι από τις ανύπαρκτες ιδεολογικές μάχες που έδωσαν από το 2009 και μετά, αποφάσισαν τον Ιούλιο του 2011 να δεχθούν την παράδοση του ΠΑΣΟΚ στο βενιζελικό μπλοκ που ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία στα τέλη του 2011. Κουρασμένοι από το να διοικούν Υπουργεία και να κάνουν διευθετήσεις κάτω από το τραπέζι, αποφάσισαν οτι θα ήταν πολύ τραβηγμένο να διεκδικήσουν την αρχηγία του κόμματός τους και με δηλώσεις περι αλλαγμένου Βαγγέλη Βενιζέλου δέχθηκαν να δεθούν στο άρμα του. Παρέδωσαν έτσι βορρά σε έναν αλαζόνα, αχόρταγο, βερμπαλιστή ξερόλα το μόνο κόμμα που θα μπορούσε να προτείνει μία μεταρρυθμιστική πλατφόρμα, το μόνο κόμμα που παρά τα χιλιάδες στραβά του, συνέχιζε να αναδεικνύει στελέχη με φρέσκα μυαλά και ιδέες, μακριά από τα ρουσφετολογικά πρότυπα των φοιτητοπατέρων.

Νομίζω οτι ήταν εμφανές σε όλους πού θα πήγαινε το πράγμα. Εκτός αν μιλάμε για ανθρώπους που δεν μπορούν να κάνουν ούτε έναν βραχυπρόθεσμο σχεδιασμό (όπου βραχύ λίγες ώρες) και δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους. Αμαχητί έπεσαν κάνοντας σαφές σε εξωτερικούς παρατηρητές οτι κάποιοι τους κράταγαν από τα αχαμνά.
Ηρθε έτσι το πρώτο "σοκ", τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ έπιασαν ιστορικά χαμηλά, έγινε ξαφνικά το τρίτο κόμμα αυτόματα το δίπολο αναπροσαρμόστηκε, ο all time classic τίτλος της μεταπολίτευσης "Στα άκρα η κόντρα ΠΑΣΟΚ- ΝΔ" έδωσε αυτόματα τη θέση του στο "Στα άκρα η κόντρα ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ" και το ΠΑΣΟΚ έγινε ένας πολιτικός κομπάρσος με συνεχώς μειούμενο ποσοστό.

Για κάποιον περίεργο λόγο ο τωρινός αρχηγός του, πίστεψε και πιστεύει οτι αυτό το κόμμα μπορεί να νεκραναστηθεί. Για κάποιον περίεργο λόγο επίσης έχει ακόμη στο πλευρό του στελέχη που πιστεύουν το ίδιο.

Τα πράγματα είναι απλά, για το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα ούτε μέσα από συνέδρια, ούτε μέσα από ξεκατινιάσματα. Ο κύκλος του έκλεισε με ευθύνη όλων. Με ευθύνη μεγαλοστελεχών που αποστασιοποιημένα ξέρουν μόνο να κρίνουν τις επιλογές της σημερινής ηγεσίας, ενώ δεν είχαν τα κάκαλα τότε να βγουν απέναντι στον Ευάγγελο Βενιζέλο και προσπαθούσαν να μας τον πλασάρουν ως τον διαφορετικό. Με ευθύνη όλων εκείνων των στελεχών που έτριβαν ικανοποιημένα τα χέρια τους μόλις είδαν την ευκαιρία να ξεφορτωθούν τον βραχνά "Παπανδρέου", που το έπαιζαν παράγοντες τις ημέρες που η χώρα έψαχνε να βρει Πρωθυπουργό και έκαναν υποδείξεις, όλων εκείνων που  εκβίαζαν εκλεγμένο Πρωθυπουργό για να παραιτηθεί δημιουργώντας πρωτοφανή πολιτική αστάθεια και οδηγώντας τη χώρα σε δυο εκλογικές αναμετρήσεις. Όλων εκείνων που ενώ γνώριζαν, δεν τόλμησαν να μιλήσουν, να σπάσουν το απόστημα της διαπλοκής να πουν στον κόσμο τι γίνεται, για να έρχεται σήμερα η Χρυσή Αυγή να το παίζει τιμητής των πάντων.

Οι ευθύνες των στελεχών του ΠΑΣΟΚ που δεν μίλησαν, που ανέχθηκαν το πραξικόπημα, που συμμετείχαν σε αυτό, που αποσταθεροποίησαν τη χώρα και τώρα το παίζουν αθώες περιστερές είναι τεράστιες. Δεν διέβλεψαν τον κίνδυνο; Τότε είναι ανίκανοι και δεν πρέπει να ξαναασχοληθούν με την πολιτική. Τον διέβλεψαν αλλά θεώρησαν οτι έτσι διασφαλίζεται η δική τους σωτηρία και έκαναν τα παγώνια περιμένοντας την επόμενη μέρα της επόμενης μέρας; Τότε είναι πολιτικοί εγκληματίες. Λυπάμαι αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Πριν λοιπόν ο οποιοσδήποτε ζητήσει την ψήφο μας είτε από ψηφοδέλτιο υπάρχοντος κόμματος, είτε μέσα από νέο αγνό και άμωμο φορέα, καλό θα ήταν να κάνει την αυτοκριτική του και να δει αν και αυτός μιλώντας ή σιωπώντας, πράττοντας ή μένοντας άπραγος οδήγησε στα σημερινά και στα αυριανά αδιέξοδα.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι με μνήμη, η αναβάπτιση θα είναι πολύ δύσκολη όποιο κουστουμάκι και να φορέσουν τέως μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Εκλογές δια πάσαν νόσον

Άκουσα με προσοχή τη σημερινή ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην Κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ και έπιασα τον εαυτό μου να συμφωνεί με πολλά από αυτά που είπε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κυρίως δε με το κομμάτι στο οποίο αναφέρθηκε στα κόμματα της συγκυβέρνησης, συγκεκριμένα στο γεγονός οτι παραβιάζουν την λαϊκή εντολή και ξεφτιλίζουν την προγραμματική συμφωνία.

Το αποτέλεσμα των εκλογών είναι ακόμη νωπό, όπως νωπές είναι και οι υποσχέσεις που έδωσαν προεκλογικά τα κόμματα.
Στις πιο κρίσιμες εκλογές της Μεταπολίτευσης τα κόμματα που σχηματίζουν αυτή τη στιγμή την συγκυβέρνηση, επέλεξαν για ακόμα μία φορά να πουν ψέματα, να τάξουν λαγούς με πετραχήλια, να παίξουν με τον πόνο του κόσμου, με την σταθερότητα της χώρας, να υποκριθούν τους "σκούντα με κι εγώ δεν θέλω", τους δυναμικούς επαναδιαπραγματευτές που χτυπάνε το χέρι στο τραπέζι, μπροστά στους οποίους η Μέρκελ παθαίνει ίλιγγο και οπισθοχωρεί.

Σκοπίμως απέκρυψαν και απομάκρυναν από το τραπέζι των προεκλογικών συζητήσεων το γεγονός οτι το καλοκαίρι θα έπρεπε να κλείσει νέο πακέτο μέτρων ύψους 11,5δις και κανένα ΜΜΕ ή άλλο κόμμα δεν τους εγκάλεσε επαρκώς, έτσι ώστε να γίνει για μία φορά στα χρονικά της Μεταπολίτευσης σοβαρός διάλογος, χωρίς υποσχέσεις αλλά επικεντρωμένος στην επόμενη μέρα. Δέχθηκαν όλοι τις μπαρούφες περι επαναδιαπραγμάτευσης και απαγκίστρωσης και όταν μερικοί φώναζαν οτι υπάρχει σε εκκρεμότητα νέο πακέτο μέτρων, ΝΔ/ΠΑΣΟΚ κοιτούσαν πώς θα αυξήσουν τα ποσοστά τους και έλεγαν για νέα δεδομένα. Είχαν δημιουργήσει δε σε ορισμένους την εντύπωση οτι με την διαπραγματευτική τους δεινότητα, δεν θα χρειαζόντουσαν νέα μέτρα ή οτι τα μέτρα αυτά θα ήταν δίκαια, όχι οριζόντιες περικοπές κλπ. Έλεγαν χαρακτηριστικά οτι "το κλίμα στην Ευρώπη αλλάζει".

Τώρα λοιπόν λίγες μέρες πριν έρθει για ψήφιση το ένα και μοναδικό άρθρο που θα περιλαμβάνει όλα τα μέτρα, γεγονός προσβλητικό για την Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, ο Τσίπρας ζήτησε εκλογές. Λίγους μόλις μήνες μετά τις εκλογές του Ιουνίου, ξαναανοίγει η συζήτηση...  Δεν εξετάζω αν είναι μία κίνηση τακτικής από μεριάς του ΣΥΡΙΖΑ που μόλις είδε οτι είναι πρώτο κόμμα, πιστός στις νόρμες της Μεταπολίτευσης ζητά εκλογές, αλλά στο κατά πόσον μετά από ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα έχει το δικαίωμα να το κάνει. Και καταλήγω στο οτι, ναι, το έχει.

Επιλέγοντας να πουν ψέματα προεκλογικά, να καλλιεργήσουν υπερπροσδοκίες στους ψηφοφόρους τους, να αποκρύψουν οτι ερχόταν νέο πακέτο μέτρων, τα κόμματα της συγκυβέρνησης, μπαρούτιασαν από την επόμενη κιόλας μέρα την κυβέρνηση που σχημάτισαν. Η δε προγραμματική συμφωνία, φαντάζει πλέον ως ανέκδοτο.

Αν πάμε σε εκλογές μέσα στο 2012 η επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι βέβαιη, ενώ το μεγαλύτερο ανέκδοτο αναμένεται να είναι το πολυαναμενόμενο φιλοευρωπαϊκό μέτωπο με εξέχουσες φυσιογνωμίες όπως ο Ανδρέας Λοβέρδος και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης να λιγουρεύονται ήδη να ηγηθούν μίας τέτοιας προσπάθειας.

Συνεχίζω εμμονικά να πιστεύω οτι για τόσο σημαντικά θέματα επιβάλλεται η διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Το "Ναι ή το Όχι" στα μέτρα που έχει να κάνει με την πορεία που θα ακολουθήσει η χώρα, οφείλει να ειπωθεί από τον λαό ευθέως, χωρίς κομματικούς διαμεσολαβητές και εκλογές.

Σε ένα ενδεχόμενο "Ναι" ο Σαμαράς θα συνεχίσει κανονικά χωρίς να υπάρξουν εκλογές και άρα επιπλέον νεκρό διάστημα στο οποίο θα θριαμβεύσουν πάλι οι φανφαρολογίες, ενώ σε ένα ενδεχόμενο "Όχι" θα προκηρυχθούν εκλογές.
Ο γόρδιος δεσμός μπορεί να λυθεί. Είναι άδικο για ακόμα μία φορά ο λαός να μην ερωτηθεί ευθέως. Απέφυγαν το δημοψήφισμα πέρυσι τέτοια εποχή με πραξικοπηματικές καταστάσεις και διορισμένους Πρωθυπουργούς, οδηγηθήκαμε σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις για να συζητάμε μετά από λίγους μήνες το αν θα περάσουν τα νέα μέτρα και αν θα γίνουν εκλογές ενώ ήδη η κατάταξη των κομμάτων έχει αλλάξει.

Βλέπουμε βουλευτές που έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Σαμαρά, που κατέβηκαν υποψήφιοι με ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ να λένε οτι δεν θα ψηφίσουν τα μέτρα, ενώ γνώριζαν οτι η επιλογή τους να προχωρήσουν στον σχηματισμό κυβέρνησης, θα επέβαλλε την ψήφιση νέων μέτρων. 
Η κοροϊδία έχει και τα όριά της, επιβάλλεται δημοκρατική ωρίμανση, κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να ζητάμε εκλογές και να απαιτήσουμε δημοψήφισμα....

Συζητώντας για την Κεντροαριστερά...

Πριν ξεκινήσει μία συζήτηση για το χώρο της κεντροαριστεράς, το μέλλον πολιτικών κινήσεων που ήδη υπάρχουν και άλλων που κυοφορούνται, θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να γίνει μία συζήτηση για το τι θεωρείται κεντροαριστερό και ποιές πολιτικές συμφωνούμε όλοι πως μπορούν να χαρακτηριστούν κεντροαριστερές.

 Κεντροαριστερό και προοδευτικό συνήθως χαρακτηρίζει ένα άτομο που δηλώνει «αριστερό, προοδευτικό ή κεντροαριστερό» αυτό που ταιριάζει με τη δική του λογική, αυτό που φαίνεται δίκαιο στον ίδιο. Ένας διάλογος για το μέλλον ενός μη καλά ορισμένου χώρου στο πολιτικό φάσμα όπως αυτός της κεντροαριστεράς, απαιτεί αρχικά μία minimum συμφωνία περι του τι είναι κεντροαριστερό και προοδευτικό.

Πριν καν ξεκινήσει ο διάλογος θα υπάρξουν χιλιάδες άτομα που θα θελήσουν να αποκλείσουν το ΠΑΣΟΚ από τον διάλογο για την κεντροαριστερά καθώς εφήρμοσε το Μνημόνιο και πολιτικές κατά πολλούς δεξιές ή και νεοφιλελεύθερες, οπότε αρκετοί το αποκλείουν από τη συζήτηση. Για άλλους θα πρέπει να αποκλειστεί ο ΣΥΡΙΖΑ καθώς υιοθετεί ακραίες απόψεις, δεν είναι και τόσο φιλοευρωπαϊκό κόμμα, είναι καθαρά Αριστερό, άρα πρέπει να θεωρήσουμε οτι δεν ανήκει στον κεντροαριστερό χώρο. Για άλλους θα πρέπει να αποκλειστεί η ΔΗΜΑΡ καθώς έχει μπει σε μία συγκυβέρνηση με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ παίρνει αντιλαϊκά μέτρα και ό,τι είναι αντιλαϊκό δεν μπορεί να είναι Αριστερό. Οπότε ήδη από την αρχή της συζήτησης λόγω των χιλιάδων διαφορετικών απόψεων θα προκύψουν αποκλεισμοί. Είναι λοιπόν άτοπο να μιλάμε αναφερόμενοι σε πολιτικούς σχηματισμούς.
Ένας διάλογος για την κεντροαριστερά θα έχει νόημα αν μιλήσουμε για ιδέες και πολιτικές αφήνοντας απʼ έξω πολιτικά κόμματα.

 Δεν ξέρω επίσης αν ο διάλογος ο οποίος πρέπει να γίνει είναι για την κεντροαριστερά και όχι για το κέντρο, έτσι σκέτο. Κεντροαριστερά για κάποιους σημαίνει οτι εκ προοιμίου αποκλείουμε φιλελεύθερες ιδέες και κοιτάμε μονόπαντα προς τον δρόμο του σοσιαλισμού. Πριν γίνει ο οποιοσδήποτε διάλογος λοιπόν πρέπει οι έννοιες να σταματήσουν να είναι συγκεχυμένες. Δεν μπορούμε να ταυτίσουμε την κεντροαριστερά με τον ορθολογισμό, ούτε τον φιλελευθερισμό με τον ορθολογισμό, ούτε τη σοσιαλδημοκρατία με τον ορθολογισμό. Νομίζω οτι αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι να αφήσουμε στην άκρη τα «δεξιά/ αριστερά» και να κάνουμε απλά έναν ορθολογικό διάλογο για έναν χώρο ορθολογικό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί καταχρηστικά «σοσιαλφιλελεύθερος». Αυτός είναι ο μόνος χώρος που δεν εκπροσωπείται.

 Με το να βάλουμε μέσα στη συζήτηση το «δεξιά /αριστερά» θα πετύχουμε να μη γίνει ποτέ η σοβαρή αυτή συζήτηση. 

Ήδη νιώθω οτι ακούω: "Είναι αριστερά τα Μνημόνια; Γιατί είναι αριστερό να απολύεις; Ναι αλλά είναι αριστερό να μην υπάρχει καμία αξιολόγηση να είναι όλα «μπάτε σκύλοι αλλέστε» και να κινείται το κράτος με τα βύσματα; Είναι αριστερό να έχεις αστυνομία που να δέρνει; Ναι αλλά είναι αριστερό να ανέχεσαι και να μη καταδικάζεις τη βία; Είναι αριστερό να μειώνεις μισθούς και συντάξεις; Ναι αλλά μήπως είναι αριστερό να μην κάνεις τίποτα και να οδήγησε μαθηματικά προς την καταστροφή; Είναι αριστερό να λες «ευρώ κι ας μην έχω να φάω», ναι αλλά είναι αριστερό να επενδύεις και στην καταστροφή που θα σημάνει η έξοδος από το ευρώ; Είναι αριστερό να μην επιτρέπεται η κατάληψη ή η απεργία; Ναι αλλά είναι αριστερό να απαγορεύεις σε μία επιχείρηση ή σε κάποιον να εργαστεί; Είναι αριστερό να ξεπουλάς ό,τι έχει η χώρα; Μήπως είναι αριστερό να μην πουλάς τίποτα γιατί θεωρείς οτι ο ιδιώτης είναι ένας δαίμονας εκμεταλλευτής; Είναι αριστερό να έχουν οι επιχειρηματίες φοροελαφρύνσεις; Ναι αλλά μήπως είναι αριστερό να δαιμονοποιείς την επιχειρηματικότητα και να βάζεις εμπόδια, διώχνοντας επενδύσεις;"

Έχω στο μυαλό μου πραγματικά μία τεράστια λίστα ρητορικών ερωτημάτων περι του τι είναι αριστερό, αποτέλεσμα της σύγχυσης που υπάρχει. Πλέον το «αριστερά/δεξιά» δεν επαρκεί, ούτε καν ο διαχωρισμός «άκρα αριστερά, αριστερά, κεντροαριστερά, κέντρο, κεντροδεξιά, άκρα δεξιά» διότι το σύστημα δεν είναι ένας ξερός άξονας, είναι καρτεσιανό, υπάρχει η πρόοδος και η συντήρηση, που κάνουν ακόμα πιο δύσκολα τα ιδεολογικά ξεκαθαρίσματα. Συντήρηση και πρόοδος υπάρχουν και στην αριστερά και στη δεξιά.

 Θα πρέπει κάποια στιγμή να μην ποντάρουμε κι εμείς στην ιδεολογική απλούστευση που γεννά παρεξηγήσεις. Κατά την άποψή μου διάλογος που έχει νόημα είναι ο διάλογος για τον προοδευτικό/ ορθολογικό χώρο που εκτείνεται από τα αριστερά ως τα δεξιά. Κι εδώ θα ξεκινήσει η μεγάλη σφαγή. Τι είναι προοδευτικό; Στη λίστα των ρητορικών ερωτημάτων όπου «αριστερό» βάλτε «προοδευτικό» και θα καταλάβετε γιατί η όποια συζήτηση μεταξύ ατόμων που έχουν διαφορετική θεώρηση είναι αδιέξοδη. Ο καθένας αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικός και πρόοδος είναι η δική του αλήθεια.

 Ωραίες είναι οι συζητήσεις αλλά οδηγούν συνήθως σε αδιέξοδο γιατί όλες οι πλευρές έχουν τα δίκια τους. Όσο εμείς συζητάμε και σημειώνουμε την υποεκπροσώπηση που υπάρχει σε συγκεκριμένους χώρους του πολιτικού συστήματος, ο χώρος που είναι αυτή τη στιγμή ορφανός στο πολιτικό σύστημα, γεμίζει με μικρές άτολμες προσωποκεντρικές κινήσεις των 1000 ατόμων και υπάρχει ένας απίστευτος κατακερματισμός (αποτέλεσμα των πολλών συζητήσεων).

 Αυτό που πραγματικά χρειάζεται ο χώρος αυτός, είναι ένας «χαρισματικός τρελός» που θα βάλει το κεφάλι του στον ντορβά, θα θυσιάσει σχεδόν τη ζωή του για να φέρει κάτι νέο, με τεράστιες πιθανότητες να μη δικαιωθεί ποτέ. Δυστυχώς δεν γνωρίζω κανένα τέτοιο άτομο και αυτό είναι το πραγματικό δυστύχημα του χώρου αλλά και της χώρας. Δεν λείπουν οι φωνές, δεν λείπει το πλήθος, λείπει αυτός που θα τεθεί επικεφαλής, αυτός που θα συνθέσει, θα εκλογικεύσει, θα εξηγήσει και θα παρασύρει τον κόσμο. Αυτός που δεν θα ποντάρει στο εύκολο, αλλά στο λογικό. Αυτός που θα σταθεί ικανός να βάλει δίπλα του και υπό αυτόν, τα τεράστια "Εγώ" που δεσπόζουν στο χώρο.

Tο κείμενο δημοσιεύτηκε στην Παραπολιτική στα πλαίσια του διαλόγου που ξεκίνησε σε σχέση με την κεντροαριστερά και το μέλλον της.