Από το ΠΑΣΟΚ του 44% στο ΠΑΣΟΚ του 13%

Όσα έγιναν τα τελευταία 3 χρόνια στη χώρα θα αποτελέσουν σίγουρα αντικείμενο μελέτης για διαφόρους κλάδους στο μέλλον. Πέραν του οικονομικού πειράματος που συνεχίζει να συντελείται, οι πολιτικοί συσχετισμοί που διαμορφώθηκαν, οι εντυπωσιακές αλλαγές ποσοστών κομμάτων και οι αιτίες που οδήγησαν σε αυτές θα μελετώνται για χρόνια.

Το post αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να έχει τίτλο "Από τη ΝΔ του 33%, στη ΝΔ του 18%, στους ΑΝΕΞ.ΕΛ. του 10% και στη Χρυσή Αυγή του 6%" ή "Από τον ΣΥΡΙΖΑ του 4,5% στον ΣΥΡΙΖΑ του 16% και στη ΔΗΜΑΡ του 6%". Οι αναλύσεις που σχετίζονται με τις αλλαγές στις 3 αυτές ιδεολογικές περιοχές έχουν η κάθε μία το δικό της ξεχωριστό ενδιαφέρον. 

Επειδή όμως καθείς εφ'ω ετάχθη νομίζω οτι υπάρχουν άλλοι καταλληλότεροι από εμένα να επιχειρήσουν μία πρώιμη ανάλυση ή σωστότερα καταγραφή γεγονότων που οδήγησαν στις θεαματικές αλλαγές στο στρατόπεδο της κεντροδεξιάς και της Αριστεράς. 

4 Οκτωβρίου 2009 και το ΠΑΣΟΚ πετυχαίνει μία θεαματική νίκη, η διαφορά με τη Νέα Δημοκρατία ήταν της τάξεως των 10 μονάδων. Σε εκλογές οδηγηθήκαμε με την αστεία δικαιολογία οτι το ΠΑΣΟΚ εκβίαζε πως θα οδηγούσε τη χώρα σε εκλογές με αφορμή την Προεδρική εκλογή. Η κυβέρνηση που σχηματίστηκε ήταν η καλύτερη εκ των 3 κυβερνήσεων που σχημάτισε ο Γιώργος Παπανδρέου. Δεν του συγχωρήθηκε ποτέ οτι αξιοποίησε άτομα όπως η Τίνα Μπιρμπίλη, η Κατερίνα Μπατζελή, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο Γιάννης Ραγκούσης, η Λούκα Κατσέλη και ο Παύλος Γερουλάνος.

Η χαρά κράτησε λίγο καθώς τις προεκλογικές υποσχέσεις και το πρόγραμμα των 100 πρώτων ημερών ήρθε να επηρεάσει η αποκάλυψη του πραγματικού ελλείμματος, η κρίση δανεισμού και η εκτόξευση των spread. Θεωρήθηκε από ορισμένους οτι δηλώσεις όπως αυτά περι Τιτανικού και περι πιστολιού πάνω στο τραπέζι ήταν ύποπτα στημένες και εκτόξευαν τα spread, έχει ήδη καταπέσει αυτός ο ισχυρισμός καθώς ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου έχει αναφερθεί αναλυτικά στην πορεία των spread σαν συνάρτηση των δηλώσεων.

Το κλείσιμο των αγορών, έκανε επιτακτική ανάγκη την αναζήτηση πηγών δανειοδότησης, στήθηκε λοιπόν εκ του μηδενός ένας μηχανισμός με τη συμμετοχή ΕΚΤ, ΕΕ και ΔΝΤ. Από διάφορα άλλα κόμματα είχαν προκριθεί και άλλες λύσεις όπως δάνειο από τους ομόδοξους ή από την Κίνα, σε κάθε περίπτωση όχι από τους δαίμονες του ΔΝΤ. Και κάπως έτσι ήρθε το Μνημόνιο στις ζωές μας. Μετά από 35 χρόνια Μεταπολίτευσης και παροχών με ελάχιστα εξυγιαντικά διαλείμματα, ήρθαν οι ξένοι να μας δείξουν τον τρόπο επίτευξης πλεονασμάτων καθώς δεν ήμασταν σε θέση να το κάνουμε μόνοι μας, όπως άλλες χώρες πχ Ισπανία. Εδώ χρειαζόμαστε το επιχείρημα του έξωθεν μπαμπούλα για να προχωρήσει το οτιδήποτε... 

Και ύστερα ήρθε ο πρώτος ανασχηματισμός που κυοφορούνταν κανένα τρίμηνο. Κάθε μέρα  τα κανάλια είχαν πληροφορίες για ανασχηματισμό, κάθε μέρα διαψεύδονταν. Κυρίαρχες σκοτούρες ήταν η Μπιρμπίλη, η Μπατζελή (για ανεξήγητο λόγο) και η Λούκα Κατσέλη. Οι δυο πρώτες αποχώρησαν η τρίτη μετακινήθηκε... Ύστερα ήρθαν οι αυτοδιοικητικές εκλογές όπου η ΝΔ επιχείρησε για πρώτη φορά να πολώσει βάσει του διλήμματος "Μνημόνιο/ Αντιμνημόνιο" ευτελίζοντας έτσι το νόημα των αυτοδιοικητικών εκλογών και της βγήκε σε κακό καθώς το ... "σκορ" στις περιφέρειες ήταν 8-5.

Ακολούθησε μία περίοδος μη εφαρμογής των όρων του Μνημονίου, ανοίγματος-κλεισίματος των κλειστών επαγγελμάτων όπως του γομωτή- πυροδοτη, ελαστικών ερμηνειών των όρων, οπισθοχώρησης μπροστά σε συνδικαλιστικές αντιδράσεις και διεκδικήσεις, παγώματος των πάντων και εφαρμογής μόνο των όρων που είχαν να κάνουν με περικοπές, κάτι που είχε παρ' όλα αυτά σαν αποτέλεσμα πρωτοφανή μείωση του ελλείμματος. Κάθε διαρθρωτική προσπάθεια σαμποτάρονταν και εκ των έσω και κάπως έτσι φτάσαμε στο περσινό καλοκαίρι, λίγο πριν το Μεσοπρόθεσμο ( η πρώτη φορά που ουσιαστικά η τρόικα έδειξε τα δόντια της, μετά την απραξία ενός χρόνου από μεριάς μας) και μετά το ναυάγιο της προσπάθειας Παπανδρέου για εξασφάλιση συνεννόησης, καθώς προείχε η Πρωθυπουργία Σαμαρά, φτάσαμε στον καταστροφικό ανασχηματισμό του περσινού Ιουλίου, τότε που το δαχτυλίδι δόθηκε επισήμως στον Ευάγγελο Βενιζέλο, τότε που οι "κηπουροί" υποβαθμίστηκαν, που το παιχνίδι έφυγε από τα χέρια του Γιώργου Παπανδρέου. 

Και ύστερα ήρθε το Μεσοπρόθεσμο, η ηρωική εκδίωξη της τρόικας, η προσωπική διαφορά των Ρέππα-Βενιζέλου, το χαράτσι της ΔΕΗ για να μπαλωθούν τρύπες, το πολυνομοσχέδιο, τα τελεσίγραφα, η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και το δημοψήφισμα. Σε αυτό το χρονικό σημείο βάσει των δημοσκοπήσεων το ΠΑΣΟΚ ήταν κάπου στο 15-19%. Φυσικά το ένστικτο της πολιτικής επιβίωσης και η βεβαιότητα πολλών στελεχών οτι ανάμεσά τους υπήρχε ο τεράστιος ηγέτης που το 2007 είχε αδικηθεί από την κοινωνία, οδήγησε σε εξελίξεις που είχαν σαν αποτέλεσμα την πτώση της κυβέρνησης, την πλήρη αποσταθεροποίηση της χώρας, τον διορισμό Πρωθυπουργού, την αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ, τις πρόωρες εκλογές....

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα έχει η μελέτη της περιόδου από τον Ιούνιο του 2011 και μετά και οι εσωκομματικές και κοινωνικές εξελίξεις που είχαν σαν αποτέλεσμα τη σημερινή αποτύπωση. 

Το ακόρεστο πάθος ορισμένων για εξουσία, η βεβαιότητα οτι σίγουρα θα τα πήγαιναν καλύτερα, που βασιζόταν στην αίσθηση οτι καλύτερος ρήτορας σημαίνει και ικανότερος στη διαχείριση και στην επιλογή στελεχών πολιτικός (ή τέλος πάντων υπήρχε βεβαιότητα οτι αυτό πιστεύει η κοινωνία) και η επιθυμία τους "να καθαρίσουν τό παιχνίδι όταν έκαιγε η μπάλα", επιβάλλοντας τους δικούς τους ανελαστικούς όρους είχε σαν αποτέλεσμα το σημερινό 13% και θα έχει σαν αποτέλεσμα την περαιτέρω συρρίκνωση του ποσοστού στις επερχόμενες εκλογές.

Είμαι μεταξύ των ανθρώπων που πιστεύουν οτι με τον Γιώργο Παπανδρέου ή με κάποιον μεταρρυθμιστή στην ηγεσία του το Πασοκ θα πήγαινε καλύτερα. Ίσως να το πιστεύω γιατί τότε θα το ψήφιζα κι εγώ. Το είχα επισημάνει όταν είχε διαφανεί οτι από πλευράς Βενιζέλου υπήρχαν μεθοδεύσεις για να μην υπάρχει άλλη υποψηφιότητα, οτι το κλείσιμο του κόμματος και η μία και μοναδική επιλογή θα απομάκρυνε την κοινωνία στην οποία δεν δόθηκε καμία άλλη εναλλακτική και βρέθηκε προ τετελεσμένου γεγονότος. Ένα από τα μεγάλα σφάλματα της ομάδας Βενιζέλου ήταν αυτό, πολύ απλά γιατί όλοι γνώριζαν πως μέχρι και κάποιος τυχάρπαστος περαστικός να έβαζε υποψηφιότητα θα κέρδιζε τον Βενιζέλο, καθώς δεν χαίρει ιδιαίτερης συμπάθειας από τη βάση. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο όμως, πίστευαν οτι μία ηγεσία που θα ήταν αντιπαθής στο κόσμο, δεν θα αποτελούσε εμπόδιο για κάποιον στο να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ.

Το τεράστιο σφάλμα όμως ήταν άλλο, είχε να κάνει με την αστεία προεκλογική τακτική της συγγνώμης που υιοθετήθηκε. Όχι επειδή το ΠΑΣΟΚ δεν έπρεπε να απολογηθεί, προφανώς για να έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο κάτι δεν πήγε καλά στη διαχείριση, έφταιγε το Μνημόνιο και η συνταγή αλλά και όσοι δεν το εφήρμοσαν. 

Συγγνώμη προφανώς θα έπρεπε να ζητηθεί για όσα μπλοκαρίστηκαν, για όσες διατάξεις πάρθηκαν πίσω, για όσες τροπολογίες περνούσαν από το παράθυρο, για τη μη εφαρμογή ψηφισμένων νόμων, για τις υποχωρήσεις καθώς έτσι επίτασσε η ψυχή του ΠΑΣΟΚ, για την μη επεξήγηση των πραγματικών συνθηκών, για το party που επετρεψαν να γίνει από τα άκρα καθώς δεν τολμούσαν να εξηγήσουν έχοντας παραδοθεί στις ενοχές τους, τι ακριβώς οδήγησε στο Μνημόνιο και τι πραγματικά είναι, επιτρέποντας σε υστερικές ομάδες που επένδυσαν στη συνομωσιολογία να χτίσουν κόμματα ολόκληρα.

Τι έκανε το ΠΑΣΟΚ σε αυτή αλλά και στην προηγούμενη προεκλογική περίοδο για να ξεχωρίσει από τη ΝΔ, τον ΣΫΡΙΖΑ, τη ΔΗΜΑΡ; Υπερασπίστηκε την κυβερνητική του θητεία; Κάθε άλλο, ζήτησε συγγνώμη. Γιατί λοιπόν κάποιος να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, όταν βλέπει οτι δεν μπαίνει καν στον κοπο να υποστηρίξει τα πεπραγμένα του, όταν η επιχειρηματολογία του είναι ίδια με των άλλων κομμάτων, όταν έχει υιοθετηθεί μία τακτική που λέει οτι από τον Ιούλιο και μετά όταν ανέλαβε το Υπ.Οικ. ο Βενιζέλος τα πράγματα πήγαν καλύτερα; Όταν δεν τολμούν να αναφέρουν καν το όνομα του ΓΑΠ, ενώ ο Βενιζέλος αναφέρεται σε αυτόν ως "υποψήφιος στις λίστες του ΠΑΣΟΚ στην Αχαΐα"; Αντί να απολογηθεί το ΠΑΣΟΚ για το κυβερνητικό του παρελθόν πριν το 2009, απολογείται για την προσπάθεια που έγινε να μαζευτούν τα δημοσιονομικά, αντί να εξηγήσει τι είναι το Μνημόνιο, να υποστηρίξει οτι έγιναν διαπραγματεύσεις που πραγματικά πιστεύω οτι έγιναν, προσπαθεί να υιοθετήσει μία "τραβεστί" τακτική για να δικαιολογήσει την αλλαγή ηγεσίας που έγινε. Γιατί αν όλα ήταν καλώς καμωμένα και απλώς υπήρξαν καθυστερήσεις, γιατί άλλαξε ηγεσία κακείν κακώς, γιατί αποσταθεροποιήθηκε πολιτικά η χώρα και αν δεν ήταν καλώς καμωμένα, γιατί να το ξαναψηφίσει κάποιος, την ώρα που το μόνο που άλλαξε είναι ηγεσία, χωρίς να γίνει διάλογος για την προσανατολισμό και την ιδεολογία του κόμματος;

Το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου έχει εγκλωβιστεί λοιπόν και δεν είναι σε θέση να καρπωθεί την οποιαδήποτε "δικαίωση" προκύψει. Σκεφτόμουν τις προηγούμενες μέρες όταν μαθεύτηκε οτι η Μέρκελ μίλησε για δημοψήφισμα στον Παπούλια και όταν μαθεύτηκε οτι και ο Σόιμπλε αναφέρθηκε σε αυτό, πως αν ο ΓΑΠ ήταν επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να το αξιοποιήσει προς όφελός του. Η ομάδα Βενιζέλου όμως έκανε οτι δεν άκουσε, σχεδόν ενοχικά αρνήθηκε να ασχοληθεί και λογικό αν σκεφτεί κανείς οτι με αφορμή αυτό έριξαν τον ΓΑΠ και αποσταθεροποίησαν τη χώρα. Δεν είναι σε θέση να καρπωθούν τίποτα, να μιλήσουν για δικαίωση σε σχέση με το οτιδήποτε, επέλεξαν μία προεκλογική τακτική που ως μόνο στόχο είχε να δικαιολογήσει την αλλαγή ηγεσίας, που δεν τους διαφοροποιεί σε τίποτα από τα άλλα κόμματα, που τους κάνει ουρά του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, απλούς παρατηρητές και όχι διαμορφωτές των εξελίξεων, έχουν περιθωριοποιήσει όλα τα στελέχη που έπαιξαν σημαντικό ρόλο τα προηγούμενα χρόνια και απλά ακολουθούν τον Βενιζέλο.

Η σιωπή κορυφαίων στελεχών και η διακριτική ανοχή στην απαράδεκτη προεκλογική τακτική Βενιζέλου, δείχνει οτι σκοπεύουν να κινηθούν μετά τις εκλογές και δεν θα μείνουν σιωπηλοί, είτε μέσα είτε έξω από το ΠΑΣΟΚ. Ο Βενιζέλος βιάστηκε και παρ' οτι κατάφερε να πάρει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν θα καταφέρει να το χαρεί. Αν ο Βενιζέλος σκοπεύει να ανακοινώσει νέα δομή στο κόμμα την ημέρα των εκλογών, δείχνει το άγχος του για τις κινήσεις που σίγουρα θα γίνουν.
Όλα αυτά φυσικά θα είχαν αποφευχθεί αν περίμενε να γίνουν εκλογές, αν δεν έριχναν τον ΓΑΠ... Σίγουρα το ΠΑΣΟΚ δεν θα έβγαινε πρώτο κόμμα και όλα θα κυλούσαν ομαλά στην αλλαγή ηγεσίας... Τι φοβήθηκαν; Ενδεχόμενη δικαίωση του Γιώργου Παπανδρέου ή μη συντριπτική ήττα του κόντρα στις προβλέψεις, δεν υπάρχει άλλη λογική εξήγηση. Βέβαια το "επίσημο επιχείρημα" είναι πως φοβήθηκαν τεράστια ήττα. Φυσικά δεν συνυπολόγισαν οτι μεγάλο μέρος ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, δεν θα μπορούσε να νομιμοποιήσει τα όσα έγιναν στο κόμμα από το καλοκαίρι και μετά και την σχεδόν πραξικοπηματική κατάληψη της ηγεσίας από τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Οι ερμηνείες του κόσμου δεν είναι κατ' ανάγκη οι ερμηνείες που προσπαθούν να εγκαταστήσουν στον εγκέφαλό του ΜΜΕ και κομματικά επιτελεία...

Το χαμηλό ποσοστό του ΠΑΣΟΚ και το γεγονός οτι ηγείται αυτού ο πολιτικά λίγος Ευάγγελος Βενιζέλος, θα επιτρέψει να δρομολογηθούν εξελίξεις στον χώρο της κεντροαριστεράς. Ελπίζω και εύχομαι σύντομα να δούμε πολλά.

ΥΓ: Η εικόνα είναι από το newsit

Αίμα, τιμή, Χρυσοί Ναζί

Τελικά εκεί που ελπίζεις οτι δεν υπάρχει πιο κάτω, πάντα κάτι γίνεται για να σε διαψεύσει. Λίγο πριν τις εκλογές της 6ης Μαΐου στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, άρχισε να διαφαίνεται οτι η Χρυσή Αυγή θα έμπαινε στη Βουλή μ' ένα ποσοστό κοντά στο 3%, το μεγαλύτερο ποσοστό που της έδιναν έφτανε το 5%. Τότε είχα πιστέψει οτι ήταν απλά ένα "κόλπο συσπείρωσης", για να ξυπνήσουν τα αντανακλαστικά της κοινωνίας υπό τον φόβο εισόδου νεοναζιστικού κόμματος στη Βουλή και να μην απέχουν οι πολίτες. Τελικά το ποσοστά ήταν μεγαλύτερο από αυτό που έδιναν οι δημοσκοπήσεις.
Μόλις εξελέγη λοιπόν η Χρυσή Αυγή άρχισε να ξετυλίγει το ... ζηλευτό της πρόγραμμα και να μας γνωρίζει τα αξιόλογα στελέχη της. Πογκρόμ εναντίον μεταναστών, προσφορά ... "κοινωνικού έργου", υποκατάσταση της αστυνομίας (η Χρυσή Αυγή είναι πάντα εκεί προσπαθώντας να τσιμπήσει ψήφους όταν η αστυνομία πίνει το φραπεδάκι της)...

Σίγουρα υπάρχουν πολίτες που δεν ήξεραν τι ψήφιζαν, τους αρκούσαν τα "να ξεβρωμίσει ο τόπος", "όχι στο Μνημόνιο", δεν μπορούσαν δε να φανταστούν τι ακριβώς θα πει "νεοναζιστικό μόρφωμα". Η Χρυσή Αυγή όμως δεν στοχεύει σε αυτούς. Δεν τους ενδιαφέρει ο "ό,τι να ναι" νέος που ψήφισε Χρυσή Αυγή για μαγκιά, που παραπλανήθηκε. Νομίζω οτι τους ενδιαφέρει η δημιουργία σταθερού ακροατηρίου στον χώρο της ακροδεξιάς και αυτό επιδιώκουν με τα όσα κάνουν.
Δεν είναι οτι ξαφνικά αποκαλύφθηκαν και "την πατάνε" με τις πρακτικές που ακολουθούν, οι περισσότεροι μπορεί να φρίττουμε με τα όσα έχουν συμβεί μετά τις εκλογές, με τα "εγέρθητω", με τα πογκρόμ, με το ξύλο στη Λιάνα Κανέλλη και το νερό στη Ρένα Δούρου, με τα σόου Κασιδιάρη στο Mega απέναντι στον Καψή, αλλά ένα μέρος του κόσμου γουστάρει. Ένα μέρος του κόσμου σιχαίνεται τα "παλιοκομμούνια", θέλει "ησυχία, τάξη, πειθαρχία και ασφάλεια", θέλει να εξαφανιστούν δια μαγείας οι μετανάστες χωρίς να τους ενδιαφέρει το πώς. Σε αυτούς στοχεύει η Χρυσή Αυγή και με αυτές της τις δράσεις, αυτούς τους ψηφοφόρους δεν τους χάνει, θα μάθουμε πόσοι είναι μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου.

Πολλούς θα μπορούσε κανείς να κατηγορήσει για την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Προσωπικά πιστεύω οτι σε αυτή τη φάση με δεδομένη την κατάσταση και αφού δεν μπόρεσε να αποφευχθεί το "φούντωμά της", ένα blame game, δεν έχει ιδιαίτερο νόημα, ειδικά όταν δεν μπορούμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας. Οι μισοί λένε οτι φταίει το Μνημόνιο, άλλοι τα φορτώνουν στο Δουβλίνο ΙΙ, άλλοι κατηγορούν την αριστερά που τολμάει να αντιμετωπίζει τους μετανάστες σαν ανθρώπους... Στην πραγματικότητα για την άνοδο της Χρυσής Αυγής ευθύνονται όλα αυτά και πολλά ακόμη, τώρα αν το θέμα είναι η ... ιεράρχηση και το ποιός φταίει περισσότερο, νομίζω οτι χάνουμε το νόημα.

Το ξεφούσκωμα της ακροδεξιάς θα χρειαστεί πολύ χρόνο, δεν θα έρθει μέσα σε ένα μήνα και σίγουρα θα πρέπει το πολιτικό σύστημα και η κοινωνία να μην κλείνει τα μάτια της σε κανέναν από τους παράγοντες που οδήγησαν σε αυτό και να μη δώσει άλλο χώρο στη Χρυσή Αυγή. Για να ατονίσει θα πρέπει να εκλείψουν όλοι εκείνοι οι παράγοντες που συνετέλεσαν στο να την επιλέξει το 6,8% των πολιτών.
Όταν θα σταματήσουν οι πολίτες να έχουν ανάγκη τον Χρυσαυγίτη που θα τους πάει στο ΑΤΜ, που θα "καθαρίσει" την περιοχή κάτω από το διαμέρισμά τους, όταν θα σταματήσουν να αντιμετωπίζουν τους μετανάστες σαν εχθρούς που ήρθαν να καταλάβουν τη χώρα (κάτι που απαιτεί μείωση του αριθμού τους, απελάσεις και καλύτερη φύλαξη των συνόρων), όταν θα υπάρχει ο "αστυνομικός της γειτονιάς" και όχι ο "Χρυσαυγίτης της γειτονιάς", τότε η Χρυσή Αυγή θα σβήσει. Δεν είναι ακόμη ένα αντιμνημονιακό κόμμα, δεν ασχολήθηκε καν με το Μνημόνιο, απλά αντέγραψε την επιχειρηματογολία τόσων άλλων κομμάτων γύρω από αυτό. Πλειοδοτεί αποκλειστικά και μόνο πάνω στο μεταναστευτικό πρόβλημα και στην αύξηση της εγκληματικότητας.

Η Δημοκρατία μας μπορεί να θωρακιστεί, έχει ακόμη τον χρόνο και για να γίνει αυτό, πρέπει να πάψει να ποντάρει στην αυτοοργάνωση και στα δίχτυα αλληλεγγύης. Πρέπει επίσης να σταματήσουν να υιοθετούνται ακραίες θέσεις είτε από την δεξιά (που ρίχνει νερό στον μύλο της επιχειρηματολογίας και κυρίως της δράσης της ΧΑ) όπως και από την Αριστερά που συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχει μεταναστευτικό πρόβλημα και επιμένει στο "νομιμοποίηση όλων". Όσο θα υπάρχει το "νομιμοποίηση όλων", τόσο θα γεννιέται ως αντίδραση το "να φύγουν όλοι". 

Ώρα για τη ΔΗΜΑΡ να κάνει το μεγάλο βήμα

Πριν λίγους μήνες, μετά την πτώση Παπανδρέου, όταν είχε αρχίσει να γίνεται εμφανής η κατάρρευση του πάλαι ποτέ δικομματισμού που εκφραζόταν από το δίπολο ΝΔ/ΠΑΣΟΚ, είχα γράψει μία ανάρτηση με τίτλο, "το στοίχημα του ισχυρού διπόλου στο κέντρο", όπου ανέφερα το εξής: 


"Όσοι εύχονται τη διάλυση των δυο μεγάλων κομμάτων, δεν μας έχουν διευκρινίσει εάν έχουν υπόψιν τους κάποιες εναλλακτικές εξουσίας. Ωραία δεν υπάρχει σχεδόν κανένας Έλληνας που να έχει πλέον σε εκτίμηση τους δυο πολιτικούς φορείς, ενώ όλοι αναγνωρίζουμε πως έστρωσαν τον δρόμο προς τη σημερινή κατάσταση. Ανέκαθεν υπήρχαν δυο σχολές: Η μία σχολή- η ριζοσπαστική- που επιθυμεί τη διάλυση των δομών και το χτίσιμο πάνω σε συντρίμμια και η άλλη που επιθυμεί την εκ των έσω αλλαγή και την διαρκή προσαρμογή.
Υπάρχει μία παρεξήγηση, πως όσοι άνθρωποι είναι υπέρ ενός ισχυρού διπόλου στο κέντρο, στηρίζουν τον σάπιο δικομματισμό. Για την ακρίβεια αυτό που στηρίζουν είναι ο "διπολισμός".


Συνεχίζω να είμαι φανατική υποστηρίκτρια του κεντρώου διπόλου γιατί θεωρώ οτι όταν οι πολίτες συσπειρώνονται γύρω από το κέντρο, διασφαλίζεται η πολιτική σταθερότητα. 
Δυστυχώς λόγω της κακοδιαχείρισης δεκαετιών από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, έχει δημιουργηθεί η αίσθηση οτι η λύση στα προβλήματα της χώρας μπορεί να βρίσκεται κάπου στα άκρα. Οτι δυνάμεις που υπόσχονται "καταγγελία του Μνημονίου και μετά βλέπουμε", από τη μία ή δυνάμεις που υπόσχονται οτι "θα ξεβρωμίσει ο τόπος" από την άλλη, μπορούν να αποτελέσουν τη νέα εναλλακτική επιλογή, γιατί "δοκιμάσαμε τους άλλους και είδαμε πού μας έφτασαν".


Σε αυτές τι εκλογές λόγω τραγικών χειρισμών από τα δυο τέως κόμματα εξουσίας είδαμε οτι οι δυο πόλοι αποδυναμώθηκαν περισσότερο παρά ποτέ, ενώ δυνάμεις που δεν θα έλεγε κανείς οτι έχουν κάποια σχέση με το "κέντρο" είδαν τα ποσοστά τους να εκτοξεύονται. 
Οι τραγικοί χειρισμοί έχουν να κάνουν με το γεγονός οτι τα δυο κόμματα, βρισκόμενα αντιμέτωπα με τις συνέπειες των πολιτικών τους που οδήγησαν τη χώρα στο γκρεμό, δεν μπόρεσαν να υπερβούν τους εαυτούς τους. Μπορεί το Πασοκ να μην επέλεξε να ρίξει κατευθείαν τη χώρα στα βράχια φορτώνοντας την ευθύνη στην κακοδιαχείριση 5,5 χρόνων από τη Νέα Δημοκρατία, μετά το Μνημόνιο όμως, έκανε ό,τι πέρναγε από το χέρι του για να μην αγγίξει ούτε το κράτος, ούτε την κρατικοδίαιτη και κακώς αγιοποιημένη από κάποιους, επιχειρηματικότητα. 


Η Νέα Δημοκρατία από την άλλη, εγκλημάτησε με τη λαϊκίστικη και ψηφοθηρική στάση που υιοθέτησε. Ίσως εάν είχε ψηφίσει το πρώτο Μνημόνιο κι εάν είχε αντιληφθεί οτι παίζεται η επιβίωση της χώρας και όχι η Πρωθυπουργία Σαμαρά, αν είχε απαιτήσει να συγκροτηθεί κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας μετά την ψήφιση του πρώτου Μνημονίου, τα πράγματα να ήταν σήμερα αλλιώς.
Η αντιμνημονιακή ρητορική της αξιωματικής αντιπολίτευσης και η απότομη αλλαγή στάσης μετά το τρίξιμο των δοντιών από τους Ευρωπαίους, γέννησε τέρατα στον χώρο της δεξιάς τα οποία αυτή τη στιγμή κοσμούν το Κοινοβούλιο, η ρητορική Σαμαρά των προηγούμενων χρόνων έχει γίνει η ρητορική τουλάχιστον ενός κόμματος. Προσωπικά θα μου μείνει αξέχαστη η δήλωση Μαρκόπουλου οτι έχει κάνει πάνω από 200 αντιμνημονιακές ομιλίες και δεν μπορεί ξαφνικά να το γυρίσει.


Η ευθύνη των ηγεσιών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για το φούντωμα των άκρων είναι τεράστια κι εάν στον χώρο της κεντροδεξιάς κάτι φαίνεται να κινείται ως αντίδραση επιβίωσης, στον χώρο της κεντροαριστεράς το τοπίο είναι κάτι παραπάνω από θολό.
Το Πασοκ υπό την ηγεσία του Ευάγγελου Βενιζέλου αποφάσισε να αφορίσει την προηγούμενη 2ετία με μία "συγγνώμη", επέλεξε μία ενοχική στάση καθώς νόμιζε οτι μέσω αυτής και με μόνο όπλο τον ρήτορα Βενιζέλο θα μπορούσε να υφαρπάξει ψήφους, ενώ δεν μπήκε στον κόπο να υπερασπιστεί ό,τι καλό είχε γίνει, διώχνοντας έτσι ακόμη περισσότερους ψηφοφόρους. Ενδεικτικό της αποτυχημένης στραγητικής είναι οτι έχοντας δαιμονοποιήσει και απαξιώσει το δημοψήφισμα, έχοντας ρίξει εκλεγμένο Πρωθυπουργό λόγω αυτού, δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν επικοινωνιακά ως δικαίωση ούτε την πρόταση Μέρκελ αλλά και τη διατύπωση Σόιμπλε σε σχέση με το δημοψήφισμα.


Η Δημοκρατική Αριστερά, ενώ πέρασε μία περίοδο που είδε τα ποσοστά της να φτάνουν μέχρι και το 18% χωρίς να υιοθετεί στείρα αντιμνημονιακή ρητορική, επέλεξε να μην πάρει σαφή θέση γύρω από ζητήματα που δεν επιδέχονται ασάφειες, υιοθέτησε μία light αντιμνημονιακή ρητορική που φυσικά δεν είχε να κάνει με την καταγγελία του Μνημονίου, δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα τι προτείνει, δέχτηκε στην αγκαλιά της ξεχωριστές εκσυγχρονιστικές προσωπικότητες, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα τη δυσαρέσκεια πολλών στελεχών που εντάσσονται στη "μεταρρυθμιστική αριστερά". Αυτές οι εκπτώσεις έγιναν με το βλέμμα στραμμένο στον ΣΥΡΙΖΑ.


Προσωπικά πιστεύω οτι αυτή τη στιγμή μόνο μία αλλαγμένη Δημοκρατική Αριστερά μπορεί να παίξει τον ρόλο του κεντροαριστερού "πόλου σταθερότητας". Μία ΔΗΜΑΡ απαλλαγμένη από το αριστερό κόμπλεξ "μη με πουν ενδοτικό ή Μνημονιακό", μία ΔΗΜΑΡ που θα επιλέξει να χαράξει μία ριζικά αντίθετη πορεία από τον ΣΥΡΙΖΑ, που θα διακηρύττει σε όλους τους τόνους οτι η παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη είναι στρατηγικής σημασίας και δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση, μία ΔΗΜΑΡ που δεν θα ταυτιστεί με ΠΑΣΟΚ/ΝΔ αλλά θα παρουσιάσει σαφές πρόγραμμα εξόδου από την κρίση.
Νομίζω οτι έχει το στελεχιακό δυναμικό, στους κόλπους της υπάρχουν μεταρρυθμιστικές δυνάμεις με σαφή θέση ως προς την πορεία που θέλουν να ακολουθήσει η χώρα, έχει στελέχη που μπορεί να προτείνουν κοινωνικά δίκαια μέτρα, που ξέρουν τι θα πει κοινωνικό κράτος και πόση σημασία έχει η δημιουργία ενός ισχυρού διχτυού κοινωνικής προστασίας σε περιόδους κρίσης έτσι ώστε να μην έχουμε κοινωνική έκρηξη, σε αντίθεση με πολλά στελέχη του προοδευτικού φιλελεύθερου κεντροδεξιού χώρου. 


Το μόνο που πρέπει να κάνει η ΔΗΜΑΡ είναι το μεγάλο βήμα μπροστά, πρέπει να πάρει την απόφαση να διαχωρίσει πλήρως την θέση της από αυτή του ΣΥΡΙΖΑ.
Μπορεί η στάση της Δημοκρατικής Αριστεράς να επιλέξει να μη συμμετάσχει σε κυβέρνηση χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ να ερμηνεύτηκε ως δειλία από ένα κόμμα που φοβάται μην απορροφηθεί εξ' ολοκλήρου από τον ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί κάποιοι να θεωρούν οτι ευθύνεται για το γεγονός οτι πάμε σε νέες εκλογές αλλά δεν είναι έτσι. Νομίζω οτι ο μεγάλος αδικημένος αυτής της υπόθεσης είναι η ΔΗΜΑΡ και ίσως τώρα να έχει την τελευταία της ευκαιρία να διασαφηνίσει τι είναι αυτό που τη διαχωρίζει από άλλα κόμματα της Αριστεράς και να αποτελέσει έτσι τη βασική επιλογή όσων κινούνται στον χώρο της μεταρρυθμιστικής κεντροαριστεράς (όπως θέλετε πείτε το) και νιώθουν πιο "πολιτικά ορφανοί" παρά ποτέ. Ελπίζω να μην απογοητεύσει συρόμενη πίσω από τον Τσίπρα και τα ποσοστά του.

Επιτακτική ανάγκη να βγουν από τη Νιρβάνα οι προοδευτικές δυνάμεις

Μία εβδομάδα πέρασε από τις εκλογές της 6ης Μαΐου και η χώρα συνεχίζει να είναι ακυβέρνητο καράβι. Μετά το ναυάγιο των διερευνητικών εντολών, όπως όλα δείχνουν θα οδηγηθούμε και σε ένα δεύτερο ναυάγιο καθώς το πιθανότερο είναι οι συναντήσεις των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αποβούν άκαρπες.

Το κόμμα που ζορίζεται περισσότερο αυτή την περίοδο δεν είναι άλλο από τη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη. Σταθερά φιλοευρωπαϊκό χωρίς όμως σαφείς θέσεις σε σχέση με το Μνημόνιο. Υιοθέτησε μία ήπια ρητορική, στρογγύλευσε τον λόγο του, υποδέχθηκε στην αγκαλιά του συμπαθή στον οικογενειακό τους κύκλο εκσυγχρονιστικά στελέχη, ενώ περιθωριοποίησε στελέχη όπως ο Μάνος Ματσαγγάνης. Αποτέλεσμα ήταν αρκετοί άνθρωποι που ανήκαν χρόνια στην ανανεωτική αριστερά να ψηφίσουν Σύριζα, θεωρώντας οτι πρόκειται για ένα φιλοευρωπαϊκό κόμμα, που όντως έχει εναλλακτική πρόταση.
Αυτή τη στιγμή η ΔΗΜΑΡ βρίσκεται μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα: Να συμμαχήσει με ΝΔ/ΠΑΣΟΚ καθώς έχουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, με έναν Σύριζα απέναντι να λέει από την επομένη για "πραξικόπημα, άδικο εκλογικό νόμο που νοθεύει τη λαϊκή εντολή, κοινοβουλευτική χούντα" και με τους αγανακτισμένους να επανεμφανίζονται ή να μη στηρίξει μία κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ/ΝΔ και να οδεύσουμε προς νέες εκλογές με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.

Μία κυβέρνηση με Σύριζα/ΚΚΕ στην αντιπολίτευση δεν θα άντεχε για πολύ. Εδώ μιλούσαν για κοινοβουλευτική χούντα και μπλόκαραν τα πάντα με ένα ΠΑΣΟΚ στο 44% και με άθροισμα ΠΑΣΟΚ/ΝΔ 77% τώρα τι κάνει τον οποιονδήποτε να πιστεύει οτι δεν θα πάρουν αέρα στα πανιά τους. Κάθε πολιτική που θα επιχειρηθεί να εφαρμοστεί θα είναι εξ' αρχής για τους ίδιους απονομιμοποιημένη, παράνομη και αντισυνταγματική.

Νομίζω οτι λύση στο πολιτικό αδιέξοδο θα δοθεί μόνο με δημοψήφισμα "Εντός ή εκτός της Ευρωζώνης", έτσι ώστε να μην υπάρχουν αυθαίρετες ερμηνείες της ψήφου των πολιτών, που θα δεσμεύσει τις πολιτικές δυνάμεις και με νέες εκλογές όπου θα υπάρξουν ευρύτερες συμμαχίες.

Δεν μπορεί πολιτικές δυνάμεις που πιστεύουν στην Ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και σε μεταρρυθμίσεις να κατεβαίνουν πολυδιασπασμένες, 3 κόμματα του φιλελεύθερου χώρου να μένουν εκτός Βουλής και μετά όλοι αυτοί την επαύριο των εκλογών να χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο και να περιμένουν να τα βρουν τελευταία στιγμή.
Οι συνθήκες απαιτούν προεκλογικές συνεργασίες, κοινό πρόγραμμα, κοινά ψηφοδέλτια που θα περιλαμβάνουν αξιόλογες προσωπικότητες και φυσικά Εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση. Προϋπόθεση είναι να μπουν στην άκρη ιδεοληψίες, να εκλείψουν τόσο τα "400.000 απολύσεις" όσο και τα "όχι στην ιδιωτικοποίηση ΔΕΚΟ".

Μπορεί οι εκλογές της προηγούμενης Κυριακής να μην ήταν η τελευταία μας ευκαιρία, μπορεί να έχουμε μία ακόμη. Είναι όμως επιτακτική ανάγκη οι φωνές τις λογικής, οι προοδευτικές δυνάμεις να βγουν από τη Νιρβάνα τους, να σταματήσουν να πολιτεύονται με ελιτίστικο τρόπο και να καταλάβουν οτι πολιτική χωρίς επαφή με την κοινωνική βάση και τριβή με τον πολίτη δεν υπάρχει. Πρέπει να μπουν στη διαδικασία να εξηγήσουν, να προτείνουν, να κινητοποιηθούν, να γίνουν "μουτζαχεντίν της κοινής λογικής" και αυτό πρέπει να γίνει άμεσα. Αρκετά οι φωνές της λογικής που επιμένουν μαζοχιστικά να κάθονται  σε ΝΔ και Πασοκ σιώπησαν και ανέχθηκαν τον λαϊκισμό που επιστράτευσαν οι πολιτικές τους ηγεσίες ως όπλο απέναντι στον... λαϊκισμό, αρκετά στελέχη της ΔΗΜΑΡ ανέχθηκαν στρογγυλεύσεις μη και τους πουν "Μνημονιακούς" και αρκετά σνόμπαραν στελέχη του φιλελεύθερου χώρου τους "απλούς πολίτες".

Ο Θεός της λογικής ας μας βοηθήσει.

Γιατί όχι ΠΑΣΟΚ

Αυτές τις μέρες μετά την κοινοποίηση της επιλογής μου να μην ψηφίσω ΠΑΣΟΚ, έχω λάβει διάφορα συγκινητικά σχόλια, είτε στο blog μου είτε ως απαντήσεις σε σχόλια στην Παραπολιτική. 
Ειδικά ένα σχόλιο- απάντηση στην Παραπολιτική κατέστη αρκετό να μου προκαλέσει ρήγη συγκίνησης και ανατριχίλα, το παραθέτω αυτούσιο:


"Μ` αρέσει που παρεμβαίνουν στη διαμάχη και οι οπαδοί της Δράσης και διάφορων άλλων "φιλελεύθερων" γκρουπούσκουλων. Αγαπητοί μου το μέλλον της χώρας για άλλη μια φορά κρίνεται στο εσωτερικό του πασοκ. Όσοι εγκατέλειψαν τη μάχη και μας άφησαν μόνους ας απολαύσουν τη σύγκρουση με μεγαλύτερη διακριτικότητα. Μπορεί να χάσουμε, αλλά τη βοήθειά τους την είδαμε όλο το προηγούμενο διάστημα και δεν τη θέλουμε"


Συγκινητικό σχόλιο από όλες τις απόψεις. Αρχικά διότι ακολουθεί την επιχειρηματολογία του τέως μελλοντικού αρχηγού, τέως μοναδικού υποψηφίου και νυν αρχηγού του Πασοκ ο οποίος είπε οτι "στο εσωτερικό της δικής μας παράταξης παίζονται οι εκλογές. Το μέλλον της χώρας".
Συγκινητικό επίσης γιατί ξαφνικά έγινα "οπαδός της Δράσης και φιλελεύθερων γκρουπούσκουλων". 
Αλλά το καλύτερο part ήταν το "τη βοήθειά τους την είδαμε όλο το προηγούμενο διάστημα και δεν τη θέλουμε". 


Φυσικά και η βοήθεια η δική μου και των "ομοίων" μου δεν είναι επιθυμητή από το νέο Πασοκ, που δεν κάνει αποκλεισμούς και δεν θα είναι ένα αρχηγοκεντρικό κόμμα. Τι χρειάζεται ένα κόμμα με αρχηγό τον μεγαλύτερο ρήτορα που πέρασε ποτέ από τον πλανήτη, ανθρώπους που στηρίζουν μεταρρυθμίσεις με όλο τους το είναι, που προσπαθούν να πάνε κόντρα στον λαϊκισμό χωρίς να τα καταφέρνουν πάντα, που δεν αφορίζουν τους πάντες και τα πάντα; Άχρηστα στοιχεία για ένα πολιτικό μόρφωμα που "ο ένας ξέρει τον άλλον". 
Ξένο σώμα λοιπόν είμαστε όλοι εμείς που στηρίξαμε μεταρρυθμίσεις ενώ άλλοι είχαν ενστάσεις και απειλούσαν να καταψηφίσουν νομοσχέδια όπως αυτό για το άνοιγμα των επαγγελμάτων ή για την ΕΡΤ, ξένο σώμα οι άνθρωποι που στήριξαν την δημοκρατική επιλογή του δημοψηφίσματος, ξένο σώμα οι άνθρωποι που γούσταραν opengov και Διαύγεια, ξένο σώμα οι άνθρωποι που στήριξαν "μη εκλεγμένους κηπουρούς" που είναι σχεδόν οι μόνοι που έχουν να επιδείξουν έργο.


Μα φυσικά και εγώ προσωπικά είμαι ξένο σώμα σε ένα κόμμα που απαρνείται το πρόσφατο παρελθόν του, που ζητά συγγνώμη για τα τελευταία δυο χρόνια και όχι για όλα τα προηγούμενα που κατάφερε να καταχρεώσει τον Ελληνικό λαό και να ... νομιμοποιήσει τη μίζα. Πάντα σε αυτό το κόμμα το μεταρρυθμιστικό ρεύμα ήταν μειοψηφικό, αυτό όμως δεν εμπόδισε έναν άνθρωπο σαν τον Γιώργο Παπανδρέου που μπορούσε να ενώσει βαθύ Πασοκ (λόγω επιθέτου) και άτομα με προοδευτικό/μεταρρυθμιστικό πνεύμα, να ηγηθεί και να γίνει Πρωθυπουργός.
Από τη στιγμή λοιπόν που κάποιοι έφαγαν τον Γιώργο Παπανδρέου, που περιθωριοποιούν όλα τα στελέχη τα οποία ο ίδιος έπεισε να ασχοληθούν με την πολιτική, είμαστε μειοψηφία περισσότερο παρά ποτέ. Για την ακρίβεια δεν υπάρχει λόγος αφού νικήθηκε και εξοστρακίστηκε αυτό που πιστεύαμε, να κάτσουμε σε έναν πολιτικό φορέα που ψάχνεις να βρεις αξιόλογους ανθρώπους που να πιστεύουν σε μεταρρυθμίσεις με το κυάλι. (Μιλάω στον πληθυντικό διότι ξέρω οτι εκφράζω και άλλο - λίγο- κόσμο).
Το μείζον ήταν να στηριχθούν οι μεταρρυθμίσεις και να υπάρξει σταθερότητα όσο υπήρχε αυτοδύναμη κυβέρνηση, για κάποιους όμως τότε το μείζον, ήταν να αλλάξουν οι συσχετισμοί στο Πασοκ, τώρα ο καθένας κάνει τις επιλογές του.


Ακούω "ψήφισε τον Ραγκούση μόνο να βγει πρώτος σε σταυρούς να στείλουμε μήνυμα". Συγγνώμη αλλά αξιόλογοι υπάρχουν σε όλα τα κόμματα. Μπορεί να απεχθάνομαι τη νέα ηγετική ομάδα αλλά τακτικές όπως η εκ των έσω υπονόμευση και η τακτική του ωρίμου φρούτου είναι κατά την άποψή μου ανήθικες. Όποιος θέλει να μείνει στο Πασοκ δεν θα πρέπει να ποντάρει ούτε στην υπονόμευση, ούτε στην γρήγορη φθορά του νέου αρχηγού. Προσωπικά δεν θα μπορούσα ποτέ να στηρίξω τον Ευάγγελο Βενιζέλο και την συμπαθητική ομαδούλα του. 
Τους εύχομαι καλή επιτυχία, μακάρι να καταφέρουν να φτάσουν το 15%.


ΥΓ: Την ανάρτηση αυτή την έκανα με αφορμή το σχόλιο που παρέθεσα στην αρχή, δεν είχα καμία όρεξη να ασχοληθώ με το Πασοκ. Η αλαζονεία και η αχαριστία όμως με εξοργίζουν και δεν δέχομαι από κανέναν που το προηγούμενο διάστημα υπονόμευε την προσπάθεια ή ήταν εξαφανισμένος όταν η χώρα έδινε μάχη με αυτοδύναμη κυβέρνηση, να λέει οτι δεν στήριξα την προσπάθεια. Λυπάμαι αλλά όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν, όλοι ξέρουμε πώς έπεσε ο ΓΑΠ.

Απαραίτητη η αλλαγή μοντέλου του debate

Μία από τις πιο πετυχημένες ατάκες του Καρατζαφέρη στα χρόνια που δίνει τη μάχη των επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων, ήταν όταν προσερχόμενος στο debate των πολιτικών αρχηγών το 2007, κρατώντας ένα λεμόνι στο χέρι του είπε: "κρατάω ένα λεμόνι για να δώσω γεύση στη σούπα". Το λεμόνι του Καρατζαφέρη απέτυχε να δώσει νοστιμιά κι έτσι το debate του 2007, όπως και το debate του 2009, ήταν μία ακόμη συλλογή βαρετών μονολόγων και γενικόλογων απαντήσεων, σε ανούσια πολλές φορές ερωτήματα δημοσιογράφων που υπήρχε η υπόνοια οτι τα γνώριζαν εκ των προτέρων οι πολιτικοί αρχηγοί.

Τα debate έχουν εξελιχθεί σε μία διαδικασία η οποία είναι αφόρητα βαρετή, συντηρητική και δεν βοηθάει τους πολίτες να βγάλουν κάποιο συμπέρασμα, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Η αλλαγή μοντέλου είναι επιβεβλημένη καθώς τα debate μπορούν να είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο τόσο για τα κόμματα όσο και για τους ψηφοφόρους. Θα πρέπει τα κόμματα να μπορούν να παρουσιάσουν τις θέσεις τους επι συγκεκριμένων θεμάτων μέσα από αυτά, να μπορούν να τις αντιπαραβάλλουν με άλλων κομμάτων, να μπορέσει να υπάρξει διάλογος μεταξύ των πολιτικών αρχηγών πάνω σε μία συγκεκριμένη θεματική ενότητα, να διασφαλίζεται από τον συντονιστή οτι οι απαντήσεις θα είναι επι του θέματος κι έτσι ο πολίτης να μπορέσει να καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα και όχι να σιχτιρίζει που χάνει την αγαπημένη του εκπομπή αφού το debate προβάλλεται διακαναλικά.

Πιστεύω οτι θα πρέπει να υπάρχουν 2 debate μεταξύ όλων των πολιτικών αρχηγών που ενδιαφέρονται να συμμετέχουν (να μην υπάρχουν αποκλεισμοί). Ένα που θα δίνει έμφαση στην παρουσίαση των θέσεων των κομμάτων κι ένα άλλο που θα είναι σχεδόν αποκλειστικά διάλογος μεταξύ των πολιτικών αρχηγών, υπό τον έλεγχο ενός συντονιστή που δεν θα επιτρέπει να επικρατήσει χαβούζα και θα διασφαλίζει οτι δε θα υπάρχουν συνεχείς διακοπές. Μόνο έτσι ο πολίτης θα μπορέσει να συγκρίνει και να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα. Αυτό βέβαια προϋποθέτει οτι οι δημοσιογράφοι που θα λάβουν μέρος στο πρώτο debate θα έχουν διαβάσει τα προγράμματα των κομμάτων και θα κάνουν ερωτήσεις επι των θέσεων.

Στα προηγούμενα debate παρουσιαζόταν το εξής φαινόμενο: Στο 1,5 λεπτό που είχε ο πολιτικός αρχηγός να απαντήσει σε μία ερώτηση που το πιθανότερο είναι οτι γνώριζε εκ των προτέρων, απαντούσε γενικόλογα για 30-40 δευτερόλεπτα και στη συνέχεια επικεντρωνόταν σε κριτική σε αντίπαλα κόμματα, αυτό ο εκάστοτε συντονιστής θα πρέπει να διασφαλίζει οτι δε θα συμβαίνει με παρέμβασή του, καθώς ο αρχηγός θα έχει τη δυνατότητα στο 2ο debate να έχει προσωπική αντιπαράθεση με κάποιον άλλο πολιτικό αρχηγό.

Στο δεύτερο debate που έχω στο μυαλό μου και πιστεύω οτι θα είναι εξίσου χρήσιμο ο κάθε πολιτικός αρχηγός θα μπορεί να επιλέξει με ποιούς άλλους θέλει να αντιπαρατεθεί (να διαλέξει πχ εκ των προτέρων 2 πολιτικούς αρχηγούς). Εδώ ελοχεύει ο κίνδυνος, όλοι να θέλουν να αντιπαρατεθούν με τον επικεφαλής του κόμματος που προηγείται στις δημοσκοπήσεις, κάτι τέτοιο δεν μπορεί κανείς να το απαγορεύσει. Για να μην καταντήσει βαρετή και προβλέψιμη η συζήτηση θα μπορούσε μετά από άδεια του συντονιστή να παρέμβει και άλλος πολιτικός αρχηγός.

Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για 4 debate, εκ των οποίων τα 2 θα είναι μεταξύ Βενιζέλου/Σαμαρά είναι εκτός τόπου και χρόνου. Είναι κάτι που με άνεση θα γινόταν πριν 5-10 χρόνια αλλά τους πολίτες λίγο τους αφορά πλέον ο διαγκωνισμός ΠΑΣΟΚ/ΝΔ, κάτι που θα ήταν άδικο και θα προϋπέθετε οτι θα έπρεπε να γίνουν debate των αρχηγών ανά δυο χωρίς να αποκλείονται κόμματα ή πολιτικοί αρχηγοί. Ίσως κάτι τέτοιο θα έπρεπε να περάσει στα κανάλια, όπως πχ επιχειρεί να κάνει το mega με το debate που πρότεινε.

Το σίγουρο είναι πως το παλαιολιθικό μοντέλο των debate που έχουν καταντήσει η καλύτερη βαλεριάνα πρέπει να αλλάξει. Δεν υπάρχει λόγος να γίνονται αν αυτό που προσφέρουν στους πολίτες είναι μόνο εκνευρισμός και κανείς δεν μπορεί να βγάλει χρήσιμο συμπέρασμα. 

Πόλος ορθολογισμού υπάρχει

Όσο πλησιάζουμε προς την 6η Μαΐου τόσο αυξάνουν ο προβληματισμός και οι αμφιβολίες γύρω από την ψήφο του καθενός. Προσωπικά πιστεύω οτι το ποσοστό των αναποφάσιστων είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις, θα το χαρακτήριζα για την ακρίβεια ποσοστό μη σίγουρων για την ψήφο τους.

Τον τελευταίο καιρό ακούω από ανθρώπους που ποτέ δεν το περίμενα "θα ψηφίσω Καμμένο που τα λέει καλά εδώ και καιρό", "θα το ρίξω στην Αλέκα που είναι σταθερή", άκουσα και "θα ψηφίσω Κουβέλη γιατί είναι ήπιος και ΟΚ εγώ είμαι αριστερός", άκουσα και πολλούς να είναι φοβερά προβληματισμένοι καθώς νιώθουν οτι δεν εκπροσωπούνται επαρκώς από κανένα. Θα μπορούσα να πω οτι κι εμένα κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν με ενθουσιάζει, καμία πολιτική πρόταση δε με καλύπτει πλήρως, από όλους κάτι μου λείπει, ο ένας χάνει σε μεταρρυθμιστικό λόγο, ο άλλος σε κοινωνική ευαισθησία.

Όταν δε σε καλύπτει κανείς επαρκώς η εύκολη λύση είναι να απέχεις. Καιρό τώρα πολλοί περίμεναν να ξεπηδήσει από το χώρο της κεντροαριστεράς μία μεταρρυθμιστική κίνηση που θα συσπείρωνε όσους ήθελαν και θέλουν κάτι να αλλάξει στη χώρα, να φύγουμε από τη στασιμότητα. Δυστυχώς οι όποιες κινήσεις δεν ανέπτυξαν καμία δυναμική, κάποιες εξαφανίστηκαν πριν καλά καλά δημιουργηθούν (Κοινωνικός Σύνδεσμος), η μάχη στο Πασοκ χάθηκε με τη μοναδική υποψηφιότητα, ενώ η Δημοκρατική Αριστερά απογοητεύει όλο και περισσότερους οι οποίοι στράφηκαν προς το μέρος της ελπίζοντας οτι θα αποτελέσει κάτι το διαφορετικό.

Ο μεταρρυθμιστικός πόλος παρ' όλα αυτά υπάρχει, αλλά το βασικό πρόβλημα είναι οτι δεν βρίσκεται στο χώρο της κεντροαριστεράς. Σε μία χώρα που το 80% των πολιτών δηλώνουν οτι είναι αριστεροί ή με αριστερές καταβολές λες και κάτι τέτοιο αποτελεί παράσημο, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να στηρίξει κάποιος σχηματισμούς που τοποθετούνται στον δεξιό-φιλελεύθερο χώρο μη και τον πούνε δεξιό. Οι περισσότεροι θεωρούν οτι τα πράγματα είναι μονοδιάστατα στο πολιτικό σύστημα, δεξιά, αριστερά τέλος. Το πρόοδος-συντήρηση το διώχνουν από το μυαλό τους ως κάτι που δεν μπορεί να αποτελέσει πραγματική διαχωριστική γραμμή.

Το βλέπω αυτό σε πολλούς που περιμένουν να γίνει το θαύμα στη ΔΗΜΑΡ και να εκφράσει μετά τις εκλογές μεταρρυθμιστικό λόγο, να βγουν μπροστά στελέχη της, κάτι να αλλάξει. Δυστυχώς και η Δημοκρατική Αριστερά έχει πέσει στην παγίδα "Μνημόνιο- Αντιμνημόνιο", ενώ η λέξη "περικοπές" φαίνεται να απουσιάζει από το λεξιλόγιό της, σε μία περίοδο που ψάχνουμε 11δις. Επιλέγει λοιπόν όπως και σειρά άλλων δυνάμεων να μην τοποθετείται ξεκάθαρα απέναντι σε διλήμματα, να μιλάει για ένα "άλλο Μνημόνιο" για μία "άλλη πολιτική" την οποία προφανώς θα χρηματοδοτήσει με κονδύλια από ένα νέο σχέδιο τύπου Μάρσαλ στο οποίο ομνύουν οι "Αλλομνημονιακοί", μία νέα κατηγορία που λέει όχι στο Μνημόνιο, ναι σε ένα άλλο Μνημόνιο και προσεύχεται νυχθημερόν να εκλεγεί στη Γαλλία ο Ολάντ.

Το ΠΑΣΟΚ του αλλαγμένου Ευάγγελου Βενιζέλου που μόνος αυτός διαπραγματεύτηκε δεν έχει να μας προτείνει κάτι. Το άλλοθι "Ραγκούσης", δεν υπάρχει. Είναι ένας στους εκατοντάδες, σε ένα κόμμα με έναν αρχηγό που όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν Θεοί και δαίμονες οτι έχει αλλάξει, παραμένει ο ίδιος απολυταρχικός, αλαζόνας και εγωπαθής άνθρωπος. Ποιό το νόημα να ψηφίσει κάποιος Πασοκ απλά για να σταυρώσει τον Ραγκούση; Προσωπικά το βρίσκω απλά ένα άλλοθι για να μην απαγκιστρωθούν από το κόμμα. Ο Ραγκούσης όπως και διάφοροι μεταρρυθμιστές την ευκαιρία τους την είχαν, επέλεξαν να χαρίσουν το κόμμα, χωρίς να δώσουν έστω μία μικρή μάχη με την προσωποποίηση της συντήρησης που ακούει στο όνομα "Ευάγγελος Βενιζέλος". Η μάχη των σταυρών την ώρα που έχει χαθεί η πολιτική μάχη δεν έχει κανένα νόημα, εμένα ίσα ίσα με στεναχωρεί που ο Ραγκούσης κατεβαίνει στη Β' με αυτό το κόμμα.

Τι μένει λοιπόν; Δράση/Φιλελεύθερη Συμμαχία και Δημοκρατική Συμμαχία. Θα πρέπει κανείς να επιλέξει μεταξύ δύο ομοειδών κομμάτων που σε αυτές τις συνθήκες και με ποσοστά κοντά στο 2% επέλεξαν για τους δικούς τους λόγους να μη συνεργαστούν. Αν δεν καταφέρει κανένα από τα δυο κόμματα να μπει στη Βουλή με ποσοστά κοντά στο 2,5% είμαι σίγουρη οτι κανένας πολίτης που θα δώσει την ψήφο του κάνοντας ιδεολογικές εκπτώσεις στο όνομα του ορθολογισμού, δεν θα καταφέρει να τους συγχωρήσει που δε συνεργάστηκαν. Σε μία Βουλή με 7-8 λαϊκίστικα- συντηρητικά κόμματα, ένας μικρός πόλος ορθολογισμού, ένα κόμμα καθαρά μεταρρυθμιστικό και όχι διάσπαρτες φωνές, είναι απαραίτητο.

Δεν έχω καταλήξει προσωπικά ακόμη τι θα κάνω, θα το βασανίζω μέχρι τέλους. Άλλωστε αν δε βασανίσουμε την ψήφο μας σε αυτές τις εκλογές, πότε θα την βασανίσουμε;

ΥΓ: Αν για κάτι χαίρομαι είναι που τις τελευταίες μέρες όλο και περισσότεροι βγαίνουν μπροστά και στηρίζουν έναν από τους δυο σχηματισμούς (κυρίως τη Δράση), απο το Ελληνάκι μέχρι τον Απόστολο Δοξιάδη .

Διαβάστε επίσης: Στις εκλογές δεν ψηφίζουμε πρόσωπα της Βάσως Κιντή