Ανταπόκριση στο προσκλητήριο ενότητας του Αντώνη Σαμαρά

Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ, αγαπητέ Πρόεδρε, Αντώνη,

Γράφω αυτή την ανάρτηση- επιστολή- κατάθεση ψυχής, ανταποκρινόμενη κι εγώ μαζί με χιλιάδες άλλων Ελλήνων στο προσκλητήριο εθνικής ενότητας, συναισθανόμενη την τεράστια ευθύνη όλων μας για την ανοικοδόμηση μίας νέας Ελλάδας.

Μίας Ελλάδας της προόδου, της ανάπτυξης, της καινοτομίας, της ορθοδοξίας, της Παναγίας, των αυτοχθόνων...

Έμπλεη συγκίνησης άκουσα την αναφορά στη "Νέα Ελλάδα" στη νέα Μεγάλη Ελλάδα, στη νέα στροφή του Ελληνισμού. Ένα νέο όραμα γεννήθηκε από το βήμα ενός συνεδρίου.
Με δακρυσμένα μάτια και καρδιά να χτυπάει δυνατά μετά το πέρας της ομιλίας σου Πρόεδρε (με συγχωρείς για τον ενικό αλλά σε νιώθω πια δικό μου άνθρωπο), αναζήτησα τρόπους να γίνω κι εγώ μία μικρή αλλά σημαντική ψηφίδα, ένα απλό αλλά ουσιώδους σημασίας τούβλο, στον τοίχο που θα απομονώσει την Ελλάδα από τους εχθρούς της και θα την καταστήσει τη νέα υπερδύναμη, μακριά από πολυπολιτισμικές επιρροές. Έπεσα λοιπόν πάνω στο ρεπορτάζ του ΣΚΑΙ για τα εκατοντάδες αιτήματα συνΕλλήνων και  αναθάρρησα, τελικά δεν έχουν χαθεί όλα, σκέφτηκα και αποφάσισα να κοινοποιήσω κι εγώ το αίτημά μου για συμμετοχή στην προσπάθεια για να ταρακουνήσω όλο και περισσότερο κόσμο.

Είμαστε ο σπόρος που δεν πεθαίνει Πρόεδρε, ο σπόρος ο εκλεκτός, το γένος των χαρισματικών, ο λαός που είναι ικανός για τα πάντα. Χρόνια τώρα αλήτες κουφάλες πολιτικοί (του ΠΑΣΟΚ εννοείται), μας τάιζαν ευρά και δραχμές και επέτρεψαν σε νέες τεχνολογίες συγκεκριμένης "προελεύσεως" να υπεισέλθουν στην καθημερινότητά μας για να μας φυράνουν. Ηλεκτρισμός, τηλέγραφος, τηλεφωνία, Ίντερνετ, Φέισμπουκ, κινητά... Γιατί να ντραπώ να πω την προέλευση; Είναι όλα δημιουργήματα Εβραίων! που δολίως έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητάς μας και έχουν δημιουργήσει εξάρτηση. Τις παλιές εποχές οι κοινωνίες και οι οικογένειες ήταν ενωμένες, όλοι κοντά γύρω από μία φωτιά για να βλέπουν και να ζεσταίνονται, όλοι στις πλατείες και στα καφενεία. Δεν υπήρχε αυτός ο παράγοντας αποξένωσης και αφελληνισμού που ακούει στο όνομα "Ίντερνετ".

Πρόεδρε, είσαι ο εκλεκτός, ο Ένας, που μπορεί και πάλι να γυρίσει τους Έλληνες στις ρίζες τους, μπορεί και πάλι να αναζωογονήσει τις οικογένειες και τα χωριά, να φέρει τον κόσμο κοντά. Όλοι μαζί μόνο Έλληνες, ο ένας για τον άλλον. Μπορούμε να κλείσουμε τις πόρτες, να μην αποτελούμε πια μέρος της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, να καταργήσουμε τη διδασκαλία άλλων γλωσσών στα σχολειά που τόσο αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία της κοινωνίας, να κλείσουμε τις πόρτες σε όσους έχουν ως απώτερο στόχο την αλλοίωση της Ελληνικής κοινωνίας και επιτέλους να τονώσουμε το εθνικό φρόνημα των παιδιών που έχουν φτάσει στο σημείο να αδιαφορούν για τα πάντα, με σωστά γραμμένα ιστορικά βιβλία όχι από προδότες Ανθέλληνες όπως γνωστή κυρία που πήγε να μας ρίξει κιόλας από κυβέρνηση. Μπορεί τη δουλειά να αναλάβουν αξιόλογοι ιστορικοί όπως ο κύριος Άδωνις Γεωργιάδης, ο Δημοσθένης Λιακόπουλος ή ο ίδιος ο Άγγελος ο Σακκέτος.

Μόνοι μας θα τα καταφέρουμε, σε μία ζεστή ατμόσφαιρα, σιγα σιγά θα ανακάμψουμε, οι λαμπροί επιστήμονες που διαπρέπουν έξω θα γυρίσουν πίσω συνεπαρμένοι από το όραμα της προόδου το οποίο εκφράζεις και θα γίνουμε μία μικρή γωνιά του πλανήτη με τεράστια δύναμη.

Πρόεδρε προχώρα και θα είμαστε όλοι στο πλάι σου. Πάτα τους συνδικαλιστές και τα κομμούνια, αυτά τα καρκινώματα που λυμαίνονται χρόνια τη χώρα, που επίτηδες τους έδωσε δύναμη ο Εβραιομασώνος Παπανδρέου, κάνε τους σμπαράλια με μία σιδερένια γροθιά, δεν χωράνε στο όραμά μας. Είδαμε από το 1981 και μετά τι έκαναν στη χώρα, από παράδεισο την μετέτρεψαν σε μία πολυπολιτισμική κόλαση που κάθε ένα βήμα βλέπεις και έναν μαυριδερό, προφανώς εγκληματία, ή μία μαυριδερή προφανώς ελαφρών ηθών. Που απομάκρυναν τους νέους μας από την εκκλησία που κατάφεραν μέχρι να κάνουν και τον Ιερώνυμο, το κομμούνι, Αρχιεπίσκοπο.

Πρόεδρε βάλε τάξη στη χώρα και είμαστε δίπλα σου. Μόλις καθαρίσεις αυτή τη χωματερή που απαρτίζεται από μετανάστες, συνδικαλιστές, κομμούνια και αριστερούς, τότε η Ελλάδα θα πάει μπροστά. Κι επειδή ζούμε δυστυχώς στον 21ο αιώνα που τολμουν να έχουν και άποψη για τις πρακτικές μας άλλες χώρες και διεθνή παρατηρητήρια ελεγχόμενα από Εβραίους για τη χώρα, η εκτέλεση δεν είναι καλή ιδέα αν και αποτελεσματική. Για ακόμα μία φορά τα ξερονήσια θα μας βοηθήσουν.

Πάντα κοντά σου Πρόεδρε, για μία Νέα Ελλάδα, της Ελλάδα της Ανάπτυξης, της Ορθοδοξίας και της Παναγίας.

Ειλικρινά δική σου,

Τσούγδω

ΥΓ: Έχω κι εγώ κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες για το άνοιγμα στη Χρυσή Αυγή, να της κοινοποιήσω σ' εσάς ή στον κύριο Μαυρουδή;

Τίγκα στους αντιμεταρρυθμιστές η χώρα - Μόνη ελπίδα ο Σαμαράς

16 Ιουνίου σήμερα και αύριο, 17, κλείνουμε έναν χρόνο διακυβέρνησης της χώρας από την τρικομματική κυβέρνηση με επικεφαλής τον Αντώνη Σαμαρά κατά κάποιους, από την κυβέρνηση Σαμαρά κατά τον Σαμαρά.

Πολλά τα επιτεύγματα της κυβέρνησης τον έναν αυτό χρόνο, δυστυχώς μου διαφεύγουν, και πολλές οι μεταρρυθμίσεις, δυστυχώς μου διαφεύγουν κι αυτές. Πολλές και οι αποκρατικοποιήσεις, δηλαδή μία, αλλά κάτι είναι κι αυτό. Ας μην είμαστε κακοπροαίρετοι.

Σε σχέση με τις προεκλογικές της δεσμεύσεις η κυβέρνηση αυτή τα πάει περίφημα, αφού και επαναδιαπραγμάτευση έκανε και τους όρους βελτίωσε και όλοι παραμιλάνε από το success story και κανένας εκ των κυβερνητικών εταίρων δεν παραπονιέται για αθέτηση των προεκλογικών δεσμεύσεων.

Βασικός συντελεστής της επιτυχίας αυτής είναι ο Πρωθυπουργός, γνωστός και ως Αντώνης Σαμαράς εκ Μεσσηνίας. Φυσικά δεν θα είχε καταφέρει τίποτα αν δεν είχε στο πλευρό του ομάδα αξιόλογων συμβούλων όπως ο Γιώργος Μουρούτης, ο Φαήλος Κρανιδιώτης, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης και ο Σίμος Κεδίκογλου, ανθρώπους που κάνουν υπερήφανους όλους τους φιλελεύθερους κεντροδεξιούς μεταρρυθμιστές, που είναι φυσικά όσοι υποστηρίζουν μετά μανίας τον κύριο Αντώνη Σαμαρά.

Εάν κάτι έχει κάνει τον κόσμο να εκτιμά τόσο τον Αντώνη τον Σαμαρά και το επιτελείο του είναι η αποφασιστικότητά του και οι επιδόσεις του στην αξιοκρατική στελέχωση οργανισμών. Ενδεικτικά:

- Μουσείο Ακρόπολης
- ΕΥΠ, ΣΔΟΕ, Εθνική Τράπεζα
- Επιτροπή Προμηθειών Υγείας
- ΕΡΤ3

Αξιοκρατικά επίσης εδιορίσθησαν και μερικοί κουμπάροι:

Παροιμιώδης ήταν και ο σεβασμός στην αντικειμενική ενημέρωση
- Κόπηκε η εκπομπή Κατσίμη- Αρβανίτη για σχόλιο κατά του Δένδια
- Προσπάθησαν να πιέσουν την Ε. Στάη να διαφημίσει την αξιόλογη εφημερίδα Παρασκήνιο
- Όπως επίσης το γνωστό σχόλιο του Πρωθυπουργικού χειροκροτητή για τα παπαγαλάκια της ΕΡΤ που κοσμεί την κάτωθι ανάρτηση.

Με πιο πρόσφατο φυσικά το άρθρο του Πρωθυπουργού στην Καθημερινή, ωδή στην ανεξάρτητη ενημέρωση, παραθέτω ένα απόσπασμα:
"Αφού η ΕΡΤ βρισκόταν μόνιμα σε... απεργία! Ποιος δεν θυμάται τις «ξαφνικές» απεργίες σε κάθε κρίσιμη επίσκεψη ξένου ηγέτη, όταν ερχόταν να προσφέρει στήριξη στη χώρα μας; Ή όταν η ελληνική ηγεσία πήγαινε στο εξωτερικό για να κερδίσει τη στήριξη μεγάλων χωρών; Αυτή η μόνιμη απεργία ήταν η... «δημόσια ενημέρωση» που θέλουν και αξίζουν οι Ελληνες; Αυτήν υπερασπίζονται σήμερα με ρεσιτάλ υποκρισίας;"


Αν κάτι έχουμε καταλάβει όλοι αυτές τις μέρες είναι οτι το αντιμεταρρυθμιστικό πνεύμα σε αυτή τη χώρα είναι έντονο και πολύς κόσμος, γύρω στο 65% δεν αντιλαμβάνεται οτι το κλείσιμο της ΕΡΤ, τα ΜΑΤ να κατεβάζουν τους πομπούς, η Digea που είναι κοινοπραξία παρανόμων ιδιωτικών σταθμών (χωρίς άδεια) να κόβει εκπομπές με περιεχόμενο που δεν της αρέσει, ιδιώτης να κάνει παρεμβολές σε συχνότητες που παραχώρησε Ευρωπαϊκός φορέας που δεν εγκρίνει η Σοφία Βούλτεψη και ο Άδωνις Γεωργιάδης, είναι μεταρρύθμιση.

Όπως μεταρρύθμιση και αξιοκρατία είναι και το να προσπαθεί η κυβέρνηση να προσηλυτίσει εργαζομένους να συμμετάσχουν στη μεταβατική ΕΡΤ απειλώντας τους οτι δεν θα έχουν θέση στη νέα ΕΡΤ, τη γνωστή και ως ΝΕΡΙΤ.

Δεν αντιλαμβάνονται οι κρατικιστές αντιμεταρρυθμιστές, οτι ένας άνθρωπος που έχει ένα τέτοιο επιτελείο συμβούλων, ένα τέτοιο ιστορικό, που παρακάμπτει τους κυβερνητικούς εταίρους πιστεύοντας οτι έχει αυτοδυναμία, που αποκλείει τον δημόσιο φορέα ενημέρωσης από διαγωνισμό, που έχει διορίσει τη μισή Μεσσηνία,  οτι αυτός είναι το νέο μεταρρυθμιστικό τοτέμ της χώρας. Αν δεν είναι ο Σαμαράς ο άνθρωπος που θα κάνει αλλαγές, που θα σταματήσει τα ρουσφέτια, που θα βάλει τέλος στο πελατειακό κράτος, που θα πάει τη χώρα μπροστά, που θα απολύσει αξιοκρατικά, που θα κυβερνά "δημοκρατικά" ποιός θα είναι;

Γιατί ποιός χρειάζεται τη Δημοκρατία και τη λήψη αποφάσεων από την πλειοψηφία όταν έχει έναν αποφασιστικό ηγέτη; Ποιός χρειάζεται το Κοινοβούλιο; Υπάρχουν οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, αυτό το δημιούργημα θείας εμπνεύσεως που παρακάμπτει λάικες του Κοινοβουλίου. Η προηγούμενη αστεία κυβέρνηση δεν κατάφερε να περάσει το νομοσχέδιο Μόσιαλου λόγω των αντιδράσεων, ενώ ο μεγάλος μεταρρυθμιστής, ο λαμπρός Δημοκράτης, παρέκαμψε το Κοινοβούλιο για το καλό μας, για να ξεφορτωθούμε επιτέλους τα κηφηναριά

Γιατί ποιός έβλεπε ΕΡΤ; Ποιός βλέπει ειδήσεις στην ΕΡΤ όταν υπάρχει το δελτίο του Mega να μας πει για τις δράσεις της Μαριάννας Βαρδινογιάννη, του Ανδρέα Ψυχάρη, του Άκτωρα, της Ελλάκτωρ; Ποιός έβλεπε ΕΡΤ όταν μπορούσε να δει τι συμβαίνει με τις παραστάσεις του Μάικ του Φασολάκη; Ποιός έβλεπε ΕΡΤ όταν μπορούσε να ενημερωθεί για τη διασκέδαση που χτυπάει κόκκινο στη Μύκονο; Μα φυσικά κανένας. Η απουσία τέτοιων θεαμάτων κατέστησε την ΕΡΤ μη ανταγωνιστική και με χαμηλή τηλεθέαση. Ποιός έβλεπε ντοκιμαντέρ; Ποιός έβλεπε Εξάντα; Ποιός Κουτί της Πανδώρας; Ποιός εκπομπές λόγου;

Το πρόβλημα όμως είναι οτι αν και ο μεγάλος μεταρρυθμιστής από τη Μεσσηνία νομίζει οτι είναι αυτοδύναμος και κυβερνά μόνος, έχει κυβερνητικούς εταίρους καθώς δεν κατάφερε να αποσπάσει την αυτοδυναμία. Καλή χρυσή η Δημοκρατία αλλά έχει και μερικά προβλήματα. Όπως ας πούμε όταν συγκυβερνάς θα πρέπει να έχεις συμφωνήσει σε κάποια σημεία, να σέβεσαι την άποψη των εταίρων σου και να μην τους αιφνιδιάζεις, να λαμβάνεις από κοινού αποφάσεις... 
Ενώνω τη φωνή μου με όσους έχουν αγανακτήσει πια με το Δημοκρατικό πολίτευμα και συμφωνούν οτι πρέπει να πάμε σε πιο ολιγαρχικές καταστάσεις που θα παρακάμπτουν άμεσα και χωρίς προφάσεις το Κοινοβούλιο. Οι μεταρρυθμίσεις που περνάνε από Υπουργικά Συμβούλια, από το Κοινοβούλιο, ενώ έχει προηγηθεί Δημόσια Διαβούλευση, είναι για φλώρους θεωρητικούς αναλυτές σε διάφορα TED.

ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

ΑΝΤΩΝΗ ΠΡΟΧΩΡΑ, ΑΠΟΛΑ ΚΑΙ ΔΙΟΡΑ

Απαραίτητη η παραίτηση Σαμαρά

Νομίζω οτι γενικά στη χώρα υπάρχει μία παρανόηση σε σχέση με το πώς πρέπει να λειτουργεί μία Δημοκρατία και πώς να συμπεριφέρεται μία δημοκρατική κυβέρνηση. Ειδικά σε συνθήκες κρίσης η οποία βέβαια αν πιστέψει κανείς τις κυβερνητικές διαρροές και τα ρεπορτάζ περι success stories δεν υπάρχει.
Ο Σαμαράς λοιπόν με μία κίνηση επίδειξης πολιτικού τσαμπουκά προέβη σε μία ενέργεια πρωτοφανή στα παγκόσμια χρονικά που έχει ξεσηκώσει μία αντίδραση πέρα από κάθε φαντασία. Τι έγινε ξαφνικά λοιπόν και όλος ο κόσμος, αλλά κυριολεκτικά όλος ο κόσμος ασχολείται με την ΕΡΤ και όλοι οι Έλληνες ψάχνουν να δουν πειρατικά κρατική τηλεόραση; Μήπως ξαφνικά αγάπησαν την ΕΡΤ; Μήπως όλοι αυτοί την έβλεπαν ανελλιπώς; Μήπως όλοι διαφωνούν με την εξυγίανση ή ήθελαν να συνεχίσει το καθεστώς που υπήρχε; Μήπως είναι όλοι αριστεροί πατενταρισμένοι αγανακτισμένοι;
Η απάντηση είναι πολύ απλή: Η Δημοκρατία βιάσθηκε live με προκλητικότατο τρόπο.

Η κυβέρνηση είχε πάρει μία απόφαση εδώ και πολύ καιρό, είχε διαρρεύσει μέσω συγκεκριμένου ομίλου τα σχέδια για να σφυγμομετρήσει αντιδράσεις και επέλεξε να εφαρμόσει την απόφαση αυτή, γράφοντας εκεί που δεν πιάνει μελάνι τους υπέροχους κατά τα άλλα κομπάρσους Βενιζέλο και Κουβέλη. Με μία πυγμή που θα ζήλευε ακόμη και η Χρυσή Αυγή την οποία προσπαθεί η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά να προσεγγίσει με κάθε τρόπο, άρχισαν να κατεβάζουν οργανωμένα πομπούς από το μόνο νόμιμο τηλεοπτικό δίκτυο στην Ελλάδα.

Κατόπιν άρχισαν τις απειλές, τις επισκέψεις με τα ΜΑΤ για εκκενώσεις κτηρίων και την υπενθύμιση σε 2500 άτομα οτι είναι απολυμένοι άρα κάνουν παράνομη κατάληψη του τέως χώρου εργασίας τους.
Όλοι όσοι έβλεπαν ΝΕΤ την ώρα της διακοπής είδαν την εικόνα να παγώνει αφού είχε ανακοινωθεί οτι τα ΜΑΤ πάνε να κατεβάσουν τους πομπούς και στη συνέχεια έπιασαν τους εαυτούς τους να προσπαθούν να δουν πειρατικά ΕΡΤ! Δυο μέρες τώρα από link σε link πάμε για να δούμε τη μαραθώνια μετάδοση της ΝΕΤ ενώ πλήθος κόσμου δείχνει τη συμπαράστασή του.
Για τον πολύ απλό λόγο, οτι δεν γίνεται ένας Πρωθυπουργός που κυβερνάει από καθαρή κωλοφαρδία μετά τις τραγικές του επιλογές και το απίστευτα χαμηλό ποσοστό του πήρε στις εκλογές, να γράφει τους εταίρους του και να συμπεριφέρεται σαν ο μέγας όλων αρχηγός.
Δεν γίνεται αυτός ο άνθρωπος να τολμάει να μιλάει για ΕΡΤ άνδρο ρουσφετιών όταν όλη η Ελλάδα γελάει με τους διορισμούς Μεσσηνίων εδώ κι εκεί, όταν όλο το μουσείο της Ακρόπολης είναι τίγκα στους Μεσσήνιους.

Ο Αντώνης Σαμαράς πήρε μία τραβηγμένη απόφαση και θα πρέπει να πληρώσει τις συνέπειές της. Προκάλεσε τα δημοκρατικά ένστικτα όλων των Ελλήνων (περίεργος λαός, είχαν αγανακτήσει και όταν κάποιος άλλος τους πρότεινε δημοψήφισμα :-) ) και προφανώς δεν μπορεί να κάνει τώρα βήμα πίσω. Η αντίληψή του για το πως πρέπει να λειτουργεί ένας Πρωθυπουργός, μία κυβέρνηση και η δημόσια τηλεόραση είναι προκλητική, το ίδιο και του εκκαθαριστή Σίμου Κεδίκογλου για του οποίου τους διορισμούς βοά το Διαδίκτυο. Είναι αλήθεια οτι η ΕΡΤ με την προηγούμενη διακυβέρνηση έκανε κάποια βήματα μπροστά, με τον Σαμαρά και τους κολαούζους του έκανε 100 βήματα πίσω.

Είναι προφανές οτι ο Αντώνης Σαμαράς δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι Πρωθυπουργός. Δεν σεβάστηκε ούτε τους εταίρους του παρακάμπτωντάς τους, ούτε τη Βουλή, ούτε τη Δημοκρατία και προσπάθησε να κάνει επίδειξη τσαμπουκά προκειμένου να ενθουσιάσει Χρυσαυγίτες και αυτοαποκαλούμενους φιλελεύθερους με βαθιά κόμπλεξ προς οτιδήποτε κρατικό.

Το θέμα άλλωστε έχει ξεφύγει πια, όλος ο πολιτισμένος κόσμος έχει αντιδράσει, η EBU παραχωρεί τις συχνότητές της και κάποιος ιδιώτης κάνει παρεμβολές με ύποπτο τρόπο, απειλές γίνονται από το Υπουργείο Οικονομικών σε όποιον αναμεταδίδει ΕΡΤ, κόβουν τηλέφωνα και Internet στην ΕΡΤ, ενώ η Digea ο νέος νταβατζής των συχνοτήτων κόβει κατά βούληση το σήμα σε σταθμούς.
Όλα αυτά συνιστούν αντιδημοκρατική εκτροπή και ο άνθρωπος υπό τον οποίον έγιναν αυτά, δεν μπορεί να συνεχίσει να ηγείται της χώρας. Η ατολμία του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ που προφανώς νομίζουν οτι με κάποιον μαγικό τρόπο θα ανακάμψουν στο μέλλον κάνει κακό στη χώρα. Αν ο Αντώνης Σαμαράς δεν απομακρυνθεί από την Πρωθυπουργία θα συνεχίσει τον ακροδεξιό τσαμπουκά του, από κοντά με την ομάδα Αλήθειας σε μία προσπάθεια να συγκινήσει τη Χρυσή Αυγή.

Η εμπέδωση της Δημοκρατίας στη χώρα είναι πιο σημαντική από ποτέ, αποφασίζομεν και διατάσσομεν τσαμπουκάδες δεν μπορούν να περάσουν. Οι ευαισθησίες του Κουβέλη και του Βενιζέλου δεν πείθουν κανέναν. Ειδικά ο Βενιζέλος δεν ήταν αμέτοχος στην προηγούμενη πτώση της δικής του κυβέρνησης, οπότε τα "το ΠΑΣΟΚ δεν ρίχνει κυβερνήσεις μόνο γέλωτα προκαλούν". Αν ο Σαμαράς πέσει θα το έχει προκαλέσει μόνος του (περίεργα φετίχ έχει ο άνθρωπος).

Δεν ξέρω αν η λύση είναι οι εκλογές, αλλά ο Σαμαράς δεν μπορεί να παραμείνει Πρωθυπουργός.

ΥΓ: Όπως θα είδατε δεν αναφέρθηκα στην ΕΡΤ η συζήτηση πια έχει ξεφύγει από αυτή τη βάση.

Η επανάστατη του αυτονόητου reloaded

Εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα, διεξάγεται πολύ έντονα η συζήτηση για έναν νέο πολιτικό φορέα στον χώρο του κέντρου. Συγκεκριμένα του κέντρου και όχι μόνον της κεντροαριστεράς, όπου κέντρο ο μέσος χώρος μεταξύ κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς (διευκρινίζω γιατί μέχρι και γι' αυτό υπάρχουν διαφωνίες). Ενώ παρατηρείται οργασμός δημιουργίας νέων κομμάτων στα άκρα του δημοκρατικού (;) τόξου, το κέντρο είναι πιο φτωχό από ποτέ. Εν ολίγοις η καμπύλη στην οποία έχω αναφερθεί στο παρελθόν έπαψε να είναι συγκεντρωμένη στο κέντρο και έχει αποκτήσει δυο κύριες συγκεντρώσεις στα άκρα, τις οποίες προσωπικά σχηματοποιώ ως εξής:

Δυο είναι τα τινά, ή οι πολίτες έχουν μπουχτίσει με το κέντρο, με τις μέσες λύσεις που πρέπει να βολέψουν τους πάντες και γουστάρουν άκρα και ακραίες λύσεις ή που δεν υπάρχει εκείνο το πρόσωπο, εκείνο το κόμμα, εκείνο το όραμα για να τους συσπειρώσει. Επιλέγω να πιστεύω το δεύτερο αν και φοβάμαι οτι μπορεί να ισχύει το πρώτο. Επειδή όμως από το πρώτο η επιστροφή σε ομαλές πολιτικές συνθήκες θα είναι δύσκολη και επίπονη, θα επιλέξω να επικεντρωθώ στο τι πιστεύω οτι πρέπει να συμβεί αν ισχύει το δεύτερο.

Υπάρχουν διάφοροι πολιτικοί σχηματισμοί που επιδιώκουν να καλύψουν το κενό που περιέγραψα πιο πάνω, η Δράση, η Δυναμική Ελλάδα, το κόμμα του Λοβέρδου και σίγουρα καμία δεκαριά ακόμη που μου διαφεύγουν. Θα προσπαθήσω να αναλύσω γιατί πιστεύω οτι αυτοί οι σχηματισμοί δεν έχουν καμία πιθανότητα επιτυχίας, αφήνοντας εκτός ανάλυσης το "κόμμα Λοβέρδου" καθώς είναι στο ίδιο μήκος κύματος με προσπάθειες όπως "το κόμμα Σαμαρά, το κόμμα Αβραμόπουλου, το κόμμα Τσοβόλα, το κόμμα Κατσέλη" και λοιπά προσωποκεντρικά κόμματα.

Στο facebook της Τσούγδως έχω 1000 και κάτι φίλους, στο twitter 4.500 followers. Με περίπου 30-40 άτομα τυχαίνει να συμφωνώ τις πλείστες των περιπτώσεων σε όλα. Έστω λοιπόν οτι αποφασίζουμε αγανακτισμένοι να ιδρύσουμε ένα κόμμα. Ο καθένας από εμάς θα προσελκύσει 40 γνωστούς, λίγο θα κινήσει το ενδιαφέρον η προσπάθεια, λίγο αυτοί που ψάχνονται θα ενδιαφερθούν, θα φτάσει να συζητιέται μεταξύ ας πούμε 3.000 ανθρώπων. Δηλαδή τίποτα, ουσιαστικά ανύπαρκτο. Εμείς όμως οι 40 που θα αποτελούμε τον πυρήνα και θα συναναστρεφόμαστε ο ένας τον άλλο και τους φίλους μας, θα έχουμε την ψευδαίσθηση της μεγάλης αποδοχής, θα ακούμε καλά λόγια, θα μαζευόμαστε μεταξύ μας και θα ευλογούμε τα γένια μας, θα παραπονιόμαστε οτι ενώ είμαστε ένας χείμαρρος τα ΜΜΕ δεν μας προβάλλουν και μετά όταν θα έρθει η στιγμή της καταμέτρησης των δυνάμεων θα κλαίμε και θα καταλήξουμε οτι ναι κάναμε λάθη, δεν ανοιχτήκαμε, η κοινωνία θέλει τον εύκολο λόγο, δεν ήταν έτοιμη για εμάς που προτείνουμε τον δύσκολο δρόμο, φταίνε τα ΜΜΕ και ο υπόγειος πόλεμος που μας έγινε και πλείστες άλλες δικαιολογίες.

Η τύχη λοιπόν του κόμματος που σας περιέγραψα θα είναι το πιθανότερο και η τύχη οποιουδήποτε νέου σχηματισμού συνεχίζει να αγνοεί οτι πολιτική είναι η τριβή με την κοινωνία και όχι με τον κύκλο του καθενός. Είναι δικαίωμα κάθε ομάδας ανθρώπων που συμφωνούν να δημιουργήσουν έναν ελιτίστικο φορέα για αυτούς και την παρέα τους, δεν μπορεί όμως να περιμένουν και πολλά, δεν γίνεται μόνιμα να φταίει η ανώριμη κοινωνία...

Πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων την Κική Δημουλά

"Οι μετανάστες μας κλέβουν και μας παίρνουν τα παγκάκια", αυτή η αποστροφή παρουσιάστηκε εχθές ως μία φράση που ξεστόμησε η Κική Δημουλά σε εκδήλωση των atenistas στην Κυψέλη. Όλα τα ρεπορτάζ που υπήρχαν στο Internet ανέφεραν οτι δημοσιογράφος της εφημερίδας των Συντακτών σε ρεπορτάζ της εξέφρασε τον καημό της που η Δημουλά αντί να πει κάτι "μακρύ, μεγάλο και βαθυστόχαστο" επέλεξε να πει κάτι που θα έλεγε η κάθε μεγάλη σε ηλικία κυρία που μένει στο κέντρο. 
Κατευθείαν φυσικά ξεκίνησε η επανάσταση. Ούτε διασταύρωση της είδησης, ούτε τίποτα. Κανείς δεν περίμενε να διαβάσει το πλήρες ρεπορτάζ, κανείς μία ενδεχόμενη απάντηση σε ένα απόσπασμα άρθρου που ήταν πασιφανές οτι δεν ήταν ολοκληρωμένο. Αρκούσε και μόνον η υπόνοια οτι μία τέτοια φράση ειπώθηκε από ένα άτομο που θεωρείται "πνευματικός άνθρωπος" όσο κι εάν η ίδια αποποιείται τον χαρακτηρισμό. 
Οι αντιδράσεις κινήθηκαν στο κλίμα:
"Έτσι είναι οι πνευματικοί άνθρωποι;"
"Ποτέ δεν μου άρεσε η Δημουλά, ήταν πάντα υπερεκτιμημένη" 
"Θα ξεχάσω εγώ οτι υποστήριζε τον Ψινάκη και τον Κακλαμάνη;"
"Ο μόνος ποιητής είναι ο Νίκος Γκάλης (λόγω της ημέρας)"

Μόλις μερικές ώρες μετά κυκλοφόρησε το πραγματικό κείμενο της ομιλίας της ποιήτριας και αποδείχθηκε οτι δεν είχε πει αυτά που της καταλόγιζε το ρεπορτάζ αλλά εντελώς διαφορετικά πράγματα. Και πάλι όμως με τη δυναμική που είχε πάρει η αρχική είδηση, με την αρνητικά φορτισμένη εντύπωση που είχε προκαλέσει η φερόμενη ως δήλωση της ποιήτριας τίποτα δεν άλλαξε. Ελάχιστοι αισθάνθηκαν την υποχρέωση να ανασκευάσουν και άλλοι έψαχναν να βρουν άλλα ψήγματα "ρατσισμού" στην ομιλία ή αν δεν έβρισκαν να τα εφεύρουν για να μπορέσουν να συνεχίσουν τον λιθοβολισμό. Είχε στηθεί ένα ολόκληρο πανηγύρι γύρω από την Δημουλά και η αλήθεια δεν μπορούσε, δεν είχε το δικαίωμα να τους το χαλάσει. Δηλαδή τόσα τουιτς, τόσα στάτους στο facebook, τόσες εκδηλώσεις ανωτερότητας (στα όρια του κομπλεξισμού) από - σχεδόν- ομοτέχνους της, δεν γινόταν να χαθούν, πολλώ δε μάλλον να ανασκευαστούν. Και ψέματα να ήταν η δήλωση, η χολή για τη Δημουλά έπρεπε να τεκμηριωθεί. Όλοι φυσικά κινούνταν στο κλίμα "εντάξει κανείς δεν είναι τέλειος", λογική που κρύβει από πίσω βέβαια μία pathetic συλλογιστική του τύπου "εγώ που έχω αγγίξει την τελειότητα καταλαβαίνω οτι υπάρχουν και ημιτελείς άνθρωποι".

Ας δούμε όμως τι ακριβώς είπε η Κική Δημουλά, τι ενόχλησε στιγμιαία και τι ενοχλεί γενικά.

Η Κική Δημουλά λοιπόν, μόνιμη κάτοικος Κυψέλης περιέγραψε την εξέλιξη της γειτονιάς, πώς ήταν παλιά και πώς έγινε. Όπως λέει έζησε τα ωραία χρόνια της Κυψέλης και προφανώς ζει και τα άσχημα χρόνια της Κυψέλης, κάτι το οποίο της δίνει το δικαίωμα να μιλήσει για την Κυψέλη, να περιγράψει τα προβλήματα και τις συνθήκες διαβίωσης, σε αντίθεση με όσους η μόνη τους επαφή με την Κυψέλη είναι να ψάξουν για καμία ωρίτσα να παρκάρουν σε περίπτωση που έχουν κάποια υποχρέωση στη γύρω περιοχή....

Τρια χρόνια μετά, οι μαφίες συνεχίζουν να αλωνίζουν

Πέρασαν κιόλας τρια χρόνια από τη μέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου ανήγγειλε από το Καστελόριζο την ένταξή μας στον μηχανισμό στήριξης. Την αναγγελία της είδησης την δεχθήκαμε αν όχι με εχθρικότητα, τουλάχιστον με έντονο σκεπτικισμό. Τρια χρόνια μετά υπάρχουν άπειρες διαψευσμένες προβλέψεις, πράγματα που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, δεκάδες αναπάντητα ερωτήματα και εντυπωσιακές αλλαγές στην κοινωνία.

Το κλίμα που επικρατούσε τότε διεθνώς ήταν οτι η Ελλάδα "έπεσε έξω", είχε ξεγελάσει με τα ψευδή στοιχεία που έδινε για το έλλειμμα και οι αγορές έκλειναν. Όσο κι αν προσπαθούσαν κάποιοι να τονίσουν οτι το πρόβλημα δεν είναι τοπικό, αλλά ευρωπαϊκό, φαινόταν σαν να προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Η ίδια η Ευρώπη δεν ήταν έτοιμη να δεχθεί μία τέτοια άποψη. Το βάθος του προβλήματος άρχισε να διαφαίνεται σιγά σιγά, όταν την Ελλάδα ακολούθησε σειρά άλλων χωρών. Πλέον όλοι αποδέχονται οτι οι ρίζες του προβλήματος είναι βαθιές, μιλάμε για τεράστιο χάσμα Ευρωπαϊκού Νότου και Ευρωπαϊκού Βορρά. Προς το παρόν έχουμε μείνει σε αυτή τη διαπίστωση και αναμένουμε να ληφθεί κάποιου είδους απόφαση από όλες τις χώρες για το τι μέλλει γενέσθαι...

Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί σχετικά άνετα μετά από αυτά τα τρια χρόνια οτι "τα Μνημόνια δεν βγαίνουν και αποτελούν εμμονή στο λάθος". Τι είναι αυτό που "δεν βγαίνει" όμως; Κάθε φορά συζητάμε όλο και αγριότερα, όλο και αγριότερα μέτρα, απότοκο της μη εφαρμογής ήδη ψηφισμένων, των απωλειών στα έσοδα, της μη επαρκούς δημοσιονομικής προσαρμογής. Όλοι συνομολογούμε οτι κάποια στιγμή πρέπει σαν κοινωνία και σαν χώρα να πούμε ένα: φτάνει, ως εδώ ήταν οι αντοχές μας. Και για να πούμε αυτό το "φτάνει" σημαίνει οτι θα έχουμε κάνει τα πάντα, θα βλέπουμε οτι ζητούνται κι άλλα και δεν θα τα κάνουμε.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: Τι έχουμε κάνει τα τρια αυτά χρόνια σαν χώρα και σαν κοινωνία; Σε ποιούς τομείς έχουμε βελτιωθεί, τι θυσίες έχουμε κάνει; Ποιά είναι τα γενναία βήματα που έχει κάνει το πολιτικό μας σύστημα;

Σαν κοινωνία έχουμε κάνει θαυμαστή υπομονή. Η ταραγμένη περίοδος που πέρασε η χώρα από το καλοκαίρι του 2011, μέχρι τον Νοέμβρη του 2011, έχει παρέλθει αφήνοντας στο πέρασμά της τέρατα. Έχουμε υπομείνει σχετικά στωικά περικοπές μισθών, επιδομάτων, συντάξεων, παρατηρούμε την όλο και αυξανόμενη ανεργία, έχουμε δεχθεί το ξεχαρβάλωμα των εργασιακών σχέσεων, εν ολίγοις έχουμε υπομείνει όλα εκείνα τα δημοσιονομικά μέτρα που προέβλεπε το Μνημόνιο....

30% των πολιτών πιστεύει οτι ήταν καλύτερα επι χούντας...

...Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε όλως τυχαίως 21η Απριλίου στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Αδυνατώ να καταλάβω τον λόγο για τον οποίο συμβαίνει αυτό, ουσιαστικά είναι άτοπο. Δηλαδή τι συγκρίνουμε, τη χούντα με τη χούντα; Σύμφωνα με τις αφηγήσεις που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια, ζούμε σε μια επαίσχυντη χούντα, οπότε ο κουρνιαχτός που έχει ξεσπάσει τόσο για το ερώτημα της δημοσκόπησης όσο και για το εύρημα είναι υποκριτικός.
Προσωπικά δεν έχω ζήσει τη χούντα, οπότε εμπιστεύομαι όσους αξιόλογους ανθρώπους κραυγάζουν συνεχώς "χούντα", προφανώς κάτι παραπάνω θα γνωρίζουν για να χρησιμοποιούν έναν χαρακτηρισμό τέτοιου βάρους για την παρούσα κατάσταση, είναι γνωστό οτι με αυτά τα πράγματα δεν παίζουμε, οπότε λογικά δεν το χρησιμοποιούν ως "σχήμα λόγου". Ειδικά αν σκεφτούμε οτι μιλάμε για καθαρούς και ενάρετους ανθρώπους που αγωνίζονται για τα δικαιώματά μας, είτε εξ' αριστερών είτε εκ δεξιών, αποκλείεται να υιοθετούν τέτοιες υπερβολές, χωρίς να σκέφτονται τον όποιον αντίκτυπο.

Θεωρώ λοιπόν την αντίδραση ειδικά από μεριάς των ανθρώπων που το πρωί όταν ξυπνάνε τους λες καλημέρα και σου λένε "πού την είδες, την καλή τη μέρα, αφού έχουμε χούντα", πολύ υποκριτική. "Χούντα των Μνημονίων, της Μέρκελ, του ΔΝΤ" όπως και να έχει κατά την άποψή τους δεν έχουμε Δημοκρατία πάντως. Η περικοπή των συντάξεων και των μισθών, η ανεργία, τα δημοσιονομικά μέτρα, η δράση της αστυνομίας, επαρκούν για να τεκμηριωθεί η ύπαρξη χούντας στη χώρα. Επομένως (σε συνέχεια αυτού του αξιόλογου συλλογισμού) ένα χουντοφασιστοναζιστικό κόμμα, είναι λογικό να βρίσκεται στο Κοινοβούλιο μίας χώρας που έχει κατ' επίφαση Δημοκρατία, αλλά στην ουσία χουντικό πολίτευμα.

Απορώ γιατί σοκαρόμαστε με ένα τέτοιο δημοσκοπικό εύρημα, όταν επικρατεί η λογική "κάθε πέρυσι και καλύτερα", όταν υπάρχει μία μόνιμη αναπόληση του  παρελθόντος, όταν ο,τιδήποτε νέο και διαφορετικό πνίγεται. Σε αυτή τη χώρα έχουμε γεμίσει νοσταλγούς. Κανένας δεν ατενίζει με ελπίδα το μέλλον, οπότε δεν ασχολείται με αυτό και με όσα καλά μπορεί να μας περιμένουν σε βάθος χρόνου. Άλλοι νοσταλγούν την εποχή του Ανδρέα, άλλοι την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, άλλοι την εποχή του Μητσοτάκη και άλλοι την εποχή της χούντας. Και πού είναι το περίεργο όταν η τελευταία καταγεγραμμένη άποψη της Ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με το πολίτευμα που αντικατόπτριζε και τις πεποιθήσεις, ήταν στο δημοψήφισμα του 1974;