Ώρα για τη ΔΗΜΑΡ να κάνει το μεγάλο βήμα

Πριν λίγους μήνες, μετά την πτώση Παπανδρέου, όταν είχε αρχίσει να γίνεται εμφανής η κατάρρευση του πάλαι ποτέ δικομματισμού που εκφραζόταν από το δίπολο ΝΔ/ΠΑΣΟΚ, είχα γράψει μία ανάρτηση με τίτλο, "το στοίχημα του ισχυρού διπόλου στο κέντρο", όπου ανέφερα το εξής: 


"Όσοι εύχονται τη διάλυση των δυο μεγάλων κομμάτων, δεν μας έχουν διευκρινίσει εάν έχουν υπόψιν τους κάποιες εναλλακτικές εξουσίας. Ωραία δεν υπάρχει σχεδόν κανένας Έλληνας που να έχει πλέον σε εκτίμηση τους δυο πολιτικούς φορείς, ενώ όλοι αναγνωρίζουμε πως έστρωσαν τον δρόμο προς τη σημερινή κατάσταση. Ανέκαθεν υπήρχαν δυο σχολές: Η μία σχολή- η ριζοσπαστική- που επιθυμεί τη διάλυση των δομών και το χτίσιμο πάνω σε συντρίμμια και η άλλη που επιθυμεί την εκ των έσω αλλαγή και την διαρκή προσαρμογή.
Υπάρχει μία παρεξήγηση, πως όσοι άνθρωποι είναι υπέρ ενός ισχυρού διπόλου στο κέντρο, στηρίζουν τον σάπιο δικομματισμό. Για την ακρίβεια αυτό που στηρίζουν είναι ο "διπολισμός".


Συνεχίζω να είμαι φανατική υποστηρίκτρια του κεντρώου διπόλου γιατί θεωρώ οτι όταν οι πολίτες συσπειρώνονται γύρω από το κέντρο, διασφαλίζεται η πολιτική σταθερότητα. 
Δυστυχώς λόγω της κακοδιαχείρισης δεκαετιών από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, έχει δημιουργηθεί η αίσθηση οτι η λύση στα προβλήματα της χώρας μπορεί να βρίσκεται κάπου στα άκρα. Οτι δυνάμεις που υπόσχονται "καταγγελία του Μνημονίου και μετά βλέπουμε", από τη μία ή δυνάμεις που υπόσχονται οτι "θα ξεβρωμίσει ο τόπος" από την άλλη, μπορούν να αποτελέσουν τη νέα εναλλακτική επιλογή, γιατί "δοκιμάσαμε τους άλλους και είδαμε πού μας έφτασαν".


Σε αυτές τι εκλογές λόγω τραγικών χειρισμών από τα δυο τέως κόμματα εξουσίας είδαμε οτι οι δυο πόλοι αποδυναμώθηκαν περισσότερο παρά ποτέ, ενώ δυνάμεις που δεν θα έλεγε κανείς οτι έχουν κάποια σχέση με το "κέντρο" είδαν τα ποσοστά τους να εκτοξεύονται. 
Οι τραγικοί χειρισμοί έχουν να κάνουν με το γεγονός οτι τα δυο κόμματα, βρισκόμενα αντιμέτωπα με τις συνέπειες των πολιτικών τους που οδήγησαν τη χώρα στο γκρεμό, δεν μπόρεσαν να υπερβούν τους εαυτούς τους. Μπορεί το Πασοκ να μην επέλεξε να ρίξει κατευθείαν τη χώρα στα βράχια φορτώνοντας την ευθύνη στην κακοδιαχείριση 5,5 χρόνων από τη Νέα Δημοκρατία, μετά το Μνημόνιο όμως, έκανε ό,τι πέρναγε από το χέρι του για να μην αγγίξει ούτε το κράτος, ούτε την κρατικοδίαιτη και κακώς αγιοποιημένη από κάποιους, επιχειρηματικότητα. 


Η Νέα Δημοκρατία από την άλλη, εγκλημάτησε με τη λαϊκίστικη και ψηφοθηρική στάση που υιοθέτησε. Ίσως εάν είχε ψηφίσει το πρώτο Μνημόνιο κι εάν είχε αντιληφθεί οτι παίζεται η επιβίωση της χώρας και όχι η Πρωθυπουργία Σαμαρά, αν είχε απαιτήσει να συγκροτηθεί κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας μετά την ψήφιση του πρώτου Μνημονίου, τα πράγματα να ήταν σήμερα αλλιώς.
Η αντιμνημονιακή ρητορική της αξιωματικής αντιπολίτευσης και η απότομη αλλαγή στάσης μετά το τρίξιμο των δοντιών από τους Ευρωπαίους, γέννησε τέρατα στον χώρο της δεξιάς τα οποία αυτή τη στιγμή κοσμούν το Κοινοβούλιο, η ρητορική Σαμαρά των προηγούμενων χρόνων έχει γίνει η ρητορική τουλάχιστον ενός κόμματος. Προσωπικά θα μου μείνει αξέχαστη η δήλωση Μαρκόπουλου οτι έχει κάνει πάνω από 200 αντιμνημονιακές ομιλίες και δεν μπορεί ξαφνικά να το γυρίσει.


Η ευθύνη των ηγεσιών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για το φούντωμα των άκρων είναι τεράστια κι εάν στον χώρο της κεντροδεξιάς κάτι φαίνεται να κινείται ως αντίδραση επιβίωσης, στον χώρο της κεντροαριστεράς το τοπίο είναι κάτι παραπάνω από θολό.
Το Πασοκ υπό την ηγεσία του Ευάγγελου Βενιζέλου αποφάσισε να αφορίσει την προηγούμενη 2ετία με μία "συγγνώμη", επέλεξε μία ενοχική στάση καθώς νόμιζε οτι μέσω αυτής και με μόνο όπλο τον ρήτορα Βενιζέλο θα μπορούσε να υφαρπάξει ψήφους, ενώ δεν μπήκε στον κόπο να υπερασπιστεί ό,τι καλό είχε γίνει, διώχνοντας έτσι ακόμη περισσότερους ψηφοφόρους. Ενδεικτικό της αποτυχημένης στραγητικής είναι οτι έχοντας δαιμονοποιήσει και απαξιώσει το δημοψήφισμα, έχοντας ρίξει εκλεγμένο Πρωθυπουργό λόγω αυτού, δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν επικοινωνιακά ως δικαίωση ούτε την πρόταση Μέρκελ αλλά και τη διατύπωση Σόιμπλε σε σχέση με το δημοψήφισμα.


Η Δημοκρατική Αριστερά, ενώ πέρασε μία περίοδο που είδε τα ποσοστά της να φτάνουν μέχρι και το 18% χωρίς να υιοθετεί στείρα αντιμνημονιακή ρητορική, επέλεξε να μην πάρει σαφή θέση γύρω από ζητήματα που δεν επιδέχονται ασάφειες, υιοθέτησε μία light αντιμνημονιακή ρητορική που φυσικά δεν είχε να κάνει με την καταγγελία του Μνημονίου, δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα τι προτείνει, δέχτηκε στην αγκαλιά της ξεχωριστές εκσυγχρονιστικές προσωπικότητες, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα τη δυσαρέσκεια πολλών στελεχών που εντάσσονται στη "μεταρρυθμιστική αριστερά". Αυτές οι εκπτώσεις έγιναν με το βλέμμα στραμμένο στον ΣΥΡΙΖΑ.


Προσωπικά πιστεύω οτι αυτή τη στιγμή μόνο μία αλλαγμένη Δημοκρατική Αριστερά μπορεί να παίξει τον ρόλο του κεντροαριστερού "πόλου σταθερότητας". Μία ΔΗΜΑΡ απαλλαγμένη από το αριστερό κόμπλεξ "μη με πουν ενδοτικό ή Μνημονιακό", μία ΔΗΜΑΡ που θα επιλέξει να χαράξει μία ριζικά αντίθετη πορεία από τον ΣΥΡΙΖΑ, που θα διακηρύττει σε όλους τους τόνους οτι η παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη είναι στρατηγικής σημασίας και δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση, μία ΔΗΜΑΡ που δεν θα ταυτιστεί με ΠΑΣΟΚ/ΝΔ αλλά θα παρουσιάσει σαφές πρόγραμμα εξόδου από την κρίση.
Νομίζω οτι έχει το στελεχιακό δυναμικό, στους κόλπους της υπάρχουν μεταρρυθμιστικές δυνάμεις με σαφή θέση ως προς την πορεία που θέλουν να ακολουθήσει η χώρα, έχει στελέχη που μπορεί να προτείνουν κοινωνικά δίκαια μέτρα, που ξέρουν τι θα πει κοινωνικό κράτος και πόση σημασία έχει η δημιουργία ενός ισχυρού διχτυού κοινωνικής προστασίας σε περιόδους κρίσης έτσι ώστε να μην έχουμε κοινωνική έκρηξη, σε αντίθεση με πολλά στελέχη του προοδευτικού φιλελεύθερου κεντροδεξιού χώρου. 


Το μόνο που πρέπει να κάνει η ΔΗΜΑΡ είναι το μεγάλο βήμα μπροστά, πρέπει να πάρει την απόφαση να διαχωρίσει πλήρως την θέση της από αυτή του ΣΥΡΙΖΑ.
Μπορεί η στάση της Δημοκρατικής Αριστεράς να επιλέξει να μη συμμετάσχει σε κυβέρνηση χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ να ερμηνεύτηκε ως δειλία από ένα κόμμα που φοβάται μην απορροφηθεί εξ' ολοκλήρου από τον ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί κάποιοι να θεωρούν οτι ευθύνεται για το γεγονός οτι πάμε σε νέες εκλογές αλλά δεν είναι έτσι. Νομίζω οτι ο μεγάλος αδικημένος αυτής της υπόθεσης είναι η ΔΗΜΑΡ και ίσως τώρα να έχει την τελευταία της ευκαιρία να διασαφηνίσει τι είναι αυτό που τη διαχωρίζει από άλλα κόμματα της Αριστεράς και να αποτελέσει έτσι τη βασική επιλογή όσων κινούνται στον χώρο της μεταρρυθμιστικής κεντροαριστεράς (όπως θέλετε πείτε το) και νιώθουν πιο "πολιτικά ορφανοί" παρά ποτέ. Ελπίζω να μην απογοητεύσει συρόμενη πίσω από τον Τσίπρα και τα ποσοστά του.

Επιτακτική ανάγκη να βγουν από τη Νιρβάνα οι προοδευτικές δυνάμεις

Μία εβδομάδα πέρασε από τις εκλογές της 6ης Μαΐου και η χώρα συνεχίζει να είναι ακυβέρνητο καράβι. Μετά το ναυάγιο των διερευνητικών εντολών, όπως όλα δείχνουν θα οδηγηθούμε και σε ένα δεύτερο ναυάγιο καθώς το πιθανότερο είναι οι συναντήσεις των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αποβούν άκαρπες.

Το κόμμα που ζορίζεται περισσότερο αυτή την περίοδο δεν είναι άλλο από τη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη. Σταθερά φιλοευρωπαϊκό χωρίς όμως σαφείς θέσεις σε σχέση με το Μνημόνιο. Υιοθέτησε μία ήπια ρητορική, στρογγύλευσε τον λόγο του, υποδέχθηκε στην αγκαλιά του συμπαθή στον οικογενειακό τους κύκλο εκσυγχρονιστικά στελέχη, ενώ περιθωριοποίησε στελέχη όπως ο Μάνος Ματσαγγάνης. Αποτέλεσμα ήταν αρκετοί άνθρωποι που ανήκαν χρόνια στην ανανεωτική αριστερά να ψηφίσουν Σύριζα, θεωρώντας οτι πρόκειται για ένα φιλοευρωπαϊκό κόμμα, που όντως έχει εναλλακτική πρόταση.
Αυτή τη στιγμή η ΔΗΜΑΡ βρίσκεται μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα: Να συμμαχήσει με ΝΔ/ΠΑΣΟΚ καθώς έχουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, με έναν Σύριζα απέναντι να λέει από την επομένη για "πραξικόπημα, άδικο εκλογικό νόμο που νοθεύει τη λαϊκή εντολή, κοινοβουλευτική χούντα" και με τους αγανακτισμένους να επανεμφανίζονται ή να μη στηρίξει μία κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ/ΝΔ και να οδεύσουμε προς νέες εκλογές με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.

Μία κυβέρνηση με Σύριζα/ΚΚΕ στην αντιπολίτευση δεν θα άντεχε για πολύ. Εδώ μιλούσαν για κοινοβουλευτική χούντα και μπλόκαραν τα πάντα με ένα ΠΑΣΟΚ στο 44% και με άθροισμα ΠΑΣΟΚ/ΝΔ 77% τώρα τι κάνει τον οποιονδήποτε να πιστεύει οτι δεν θα πάρουν αέρα στα πανιά τους. Κάθε πολιτική που θα επιχειρηθεί να εφαρμοστεί θα είναι εξ' αρχής για τους ίδιους απονομιμοποιημένη, παράνομη και αντισυνταγματική.

Νομίζω οτι λύση στο πολιτικό αδιέξοδο θα δοθεί μόνο με δημοψήφισμα "Εντός ή εκτός της Ευρωζώνης", έτσι ώστε να μην υπάρχουν αυθαίρετες ερμηνείες της ψήφου των πολιτών, που θα δεσμεύσει τις πολιτικές δυνάμεις και με νέες εκλογές όπου θα υπάρξουν ευρύτερες συμμαχίες.

Δεν μπορεί πολιτικές δυνάμεις που πιστεύουν στην Ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και σε μεταρρυθμίσεις να κατεβαίνουν πολυδιασπασμένες, 3 κόμματα του φιλελεύθερου χώρου να μένουν εκτός Βουλής και μετά όλοι αυτοί την επαύριο των εκλογών να χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο και να περιμένουν να τα βρουν τελευταία στιγμή.
Οι συνθήκες απαιτούν προεκλογικές συνεργασίες, κοινό πρόγραμμα, κοινά ψηφοδέλτια που θα περιλαμβάνουν αξιόλογες προσωπικότητες και φυσικά Εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση. Προϋπόθεση είναι να μπουν στην άκρη ιδεοληψίες, να εκλείψουν τόσο τα "400.000 απολύσεις" όσο και τα "όχι στην ιδιωτικοποίηση ΔΕΚΟ".

Μπορεί οι εκλογές της προηγούμενης Κυριακής να μην ήταν η τελευταία μας ευκαιρία, μπορεί να έχουμε μία ακόμη. Είναι όμως επιτακτική ανάγκη οι φωνές τις λογικής, οι προοδευτικές δυνάμεις να βγουν από τη Νιρβάνα τους, να σταματήσουν να πολιτεύονται με ελιτίστικο τρόπο και να καταλάβουν οτι πολιτική χωρίς επαφή με την κοινωνική βάση και τριβή με τον πολίτη δεν υπάρχει. Πρέπει να μπουν στη διαδικασία να εξηγήσουν, να προτείνουν, να κινητοποιηθούν, να γίνουν "μουτζαχεντίν της κοινής λογικής" και αυτό πρέπει να γίνει άμεσα. Αρκετά οι φωνές της λογικής που επιμένουν μαζοχιστικά να κάθονται  σε ΝΔ και Πασοκ σιώπησαν και ανέχθηκαν τον λαϊκισμό που επιστράτευσαν οι πολιτικές τους ηγεσίες ως όπλο απέναντι στον... λαϊκισμό, αρκετά στελέχη της ΔΗΜΑΡ ανέχθηκαν στρογγυλεύσεις μη και τους πουν "Μνημονιακούς" και αρκετά σνόμπαραν στελέχη του φιλελεύθερου χώρου τους "απλούς πολίτες".

Ο Θεός της λογικής ας μας βοηθήσει.

Γιατί όχι ΠΑΣΟΚ

Αυτές τις μέρες μετά την κοινοποίηση της επιλογής μου να μην ψηφίσω ΠΑΣΟΚ, έχω λάβει διάφορα συγκινητικά σχόλια, είτε στο blog μου είτε ως απαντήσεις σε σχόλια στην Παραπολιτική. 
Ειδικά ένα σχόλιο- απάντηση στην Παραπολιτική κατέστη αρκετό να μου προκαλέσει ρήγη συγκίνησης και ανατριχίλα, το παραθέτω αυτούσιο:


"Μ` αρέσει που παρεμβαίνουν στη διαμάχη και οι οπαδοί της Δράσης και διάφορων άλλων "φιλελεύθερων" γκρουπούσκουλων. Αγαπητοί μου το μέλλον της χώρας για άλλη μια φορά κρίνεται στο εσωτερικό του πασοκ. Όσοι εγκατέλειψαν τη μάχη και μας άφησαν μόνους ας απολαύσουν τη σύγκρουση με μεγαλύτερη διακριτικότητα. Μπορεί να χάσουμε, αλλά τη βοήθειά τους την είδαμε όλο το προηγούμενο διάστημα και δεν τη θέλουμε"


Συγκινητικό σχόλιο από όλες τις απόψεις. Αρχικά διότι ακολουθεί την επιχειρηματολογία του τέως μελλοντικού αρχηγού, τέως μοναδικού υποψηφίου και νυν αρχηγού του Πασοκ ο οποίος είπε οτι "στο εσωτερικό της δικής μας παράταξης παίζονται οι εκλογές. Το μέλλον της χώρας".
Συγκινητικό επίσης γιατί ξαφνικά έγινα "οπαδός της Δράσης και φιλελεύθερων γκρουπούσκουλων". 
Αλλά το καλύτερο part ήταν το "τη βοήθειά τους την είδαμε όλο το προηγούμενο διάστημα και δεν τη θέλουμε". 


Φυσικά και η βοήθεια η δική μου και των "ομοίων" μου δεν είναι επιθυμητή από το νέο Πασοκ, που δεν κάνει αποκλεισμούς και δεν θα είναι ένα αρχηγοκεντρικό κόμμα. Τι χρειάζεται ένα κόμμα με αρχηγό τον μεγαλύτερο ρήτορα που πέρασε ποτέ από τον πλανήτη, ανθρώπους που στηρίζουν μεταρρυθμίσεις με όλο τους το είναι, που προσπαθούν να πάνε κόντρα στον λαϊκισμό χωρίς να τα καταφέρνουν πάντα, που δεν αφορίζουν τους πάντες και τα πάντα; Άχρηστα στοιχεία για ένα πολιτικό μόρφωμα που "ο ένας ξέρει τον άλλον". 
Ξένο σώμα λοιπόν είμαστε όλοι εμείς που στηρίξαμε μεταρρυθμίσεις ενώ άλλοι είχαν ενστάσεις και απειλούσαν να καταψηφίσουν νομοσχέδια όπως αυτό για το άνοιγμα των επαγγελμάτων ή για την ΕΡΤ, ξένο σώμα οι άνθρωποι που στήριξαν την δημοκρατική επιλογή του δημοψηφίσματος, ξένο σώμα οι άνθρωποι που γούσταραν opengov και Διαύγεια, ξένο σώμα οι άνθρωποι που στήριξαν "μη εκλεγμένους κηπουρούς" που είναι σχεδόν οι μόνοι που έχουν να επιδείξουν έργο.


Μα φυσικά και εγώ προσωπικά είμαι ξένο σώμα σε ένα κόμμα που απαρνείται το πρόσφατο παρελθόν του, που ζητά συγγνώμη για τα τελευταία δυο χρόνια και όχι για όλα τα προηγούμενα που κατάφερε να καταχρεώσει τον Ελληνικό λαό και να ... νομιμοποιήσει τη μίζα. Πάντα σε αυτό το κόμμα το μεταρρυθμιστικό ρεύμα ήταν μειοψηφικό, αυτό όμως δεν εμπόδισε έναν άνθρωπο σαν τον Γιώργο Παπανδρέου που μπορούσε να ενώσει βαθύ Πασοκ (λόγω επιθέτου) και άτομα με προοδευτικό/μεταρρυθμιστικό πνεύμα, να ηγηθεί και να γίνει Πρωθυπουργός.
Από τη στιγμή λοιπόν που κάποιοι έφαγαν τον Γιώργο Παπανδρέου, που περιθωριοποιούν όλα τα στελέχη τα οποία ο ίδιος έπεισε να ασχοληθούν με την πολιτική, είμαστε μειοψηφία περισσότερο παρά ποτέ. Για την ακρίβεια δεν υπάρχει λόγος αφού νικήθηκε και εξοστρακίστηκε αυτό που πιστεύαμε, να κάτσουμε σε έναν πολιτικό φορέα που ψάχνεις να βρεις αξιόλογους ανθρώπους που να πιστεύουν σε μεταρρυθμίσεις με το κυάλι. (Μιλάω στον πληθυντικό διότι ξέρω οτι εκφράζω και άλλο - λίγο- κόσμο).
Το μείζον ήταν να στηριχθούν οι μεταρρυθμίσεις και να υπάρξει σταθερότητα όσο υπήρχε αυτοδύναμη κυβέρνηση, για κάποιους όμως τότε το μείζον, ήταν να αλλάξουν οι συσχετισμοί στο Πασοκ, τώρα ο καθένας κάνει τις επιλογές του.


Ακούω "ψήφισε τον Ραγκούση μόνο να βγει πρώτος σε σταυρούς να στείλουμε μήνυμα". Συγγνώμη αλλά αξιόλογοι υπάρχουν σε όλα τα κόμματα. Μπορεί να απεχθάνομαι τη νέα ηγετική ομάδα αλλά τακτικές όπως η εκ των έσω υπονόμευση και η τακτική του ωρίμου φρούτου είναι κατά την άποψή μου ανήθικες. Όποιος θέλει να μείνει στο Πασοκ δεν θα πρέπει να ποντάρει ούτε στην υπονόμευση, ούτε στην γρήγορη φθορά του νέου αρχηγού. Προσωπικά δεν θα μπορούσα ποτέ να στηρίξω τον Ευάγγελο Βενιζέλο και την συμπαθητική ομαδούλα του. 
Τους εύχομαι καλή επιτυχία, μακάρι να καταφέρουν να φτάσουν το 15%.


ΥΓ: Την ανάρτηση αυτή την έκανα με αφορμή το σχόλιο που παρέθεσα στην αρχή, δεν είχα καμία όρεξη να ασχοληθώ με το Πασοκ. Η αλαζονεία και η αχαριστία όμως με εξοργίζουν και δεν δέχομαι από κανέναν που το προηγούμενο διάστημα υπονόμευε την προσπάθεια ή ήταν εξαφανισμένος όταν η χώρα έδινε μάχη με αυτοδύναμη κυβέρνηση, να λέει οτι δεν στήριξα την προσπάθεια. Λυπάμαι αλλά όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν, όλοι ξέρουμε πώς έπεσε ο ΓΑΠ.

Απαραίτητη η αλλαγή μοντέλου του debate

Μία από τις πιο πετυχημένες ατάκες του Καρατζαφέρη στα χρόνια που δίνει τη μάχη των επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων, ήταν όταν προσερχόμενος στο debate των πολιτικών αρχηγών το 2007, κρατώντας ένα λεμόνι στο χέρι του είπε: "κρατάω ένα λεμόνι για να δώσω γεύση στη σούπα". Το λεμόνι του Καρατζαφέρη απέτυχε να δώσει νοστιμιά κι έτσι το debate του 2007, όπως και το debate του 2009, ήταν μία ακόμη συλλογή βαρετών μονολόγων και γενικόλογων απαντήσεων, σε ανούσια πολλές φορές ερωτήματα δημοσιογράφων που υπήρχε η υπόνοια οτι τα γνώριζαν εκ των προτέρων οι πολιτικοί αρχηγοί.

Τα debate έχουν εξελιχθεί σε μία διαδικασία η οποία είναι αφόρητα βαρετή, συντηρητική και δεν βοηθάει τους πολίτες να βγάλουν κάποιο συμπέρασμα, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Η αλλαγή μοντέλου είναι επιβεβλημένη καθώς τα debate μπορούν να είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο τόσο για τα κόμματα όσο και για τους ψηφοφόρους. Θα πρέπει τα κόμματα να μπορούν να παρουσιάσουν τις θέσεις τους επι συγκεκριμένων θεμάτων μέσα από αυτά, να μπορούν να τις αντιπαραβάλλουν με άλλων κομμάτων, να μπορέσει να υπάρξει διάλογος μεταξύ των πολιτικών αρχηγών πάνω σε μία συγκεκριμένη θεματική ενότητα, να διασφαλίζεται από τον συντονιστή οτι οι απαντήσεις θα είναι επι του θέματος κι έτσι ο πολίτης να μπορέσει να καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα και όχι να σιχτιρίζει που χάνει την αγαπημένη του εκπομπή αφού το debate προβάλλεται διακαναλικά.

Πιστεύω οτι θα πρέπει να υπάρχουν 2 debate μεταξύ όλων των πολιτικών αρχηγών που ενδιαφέρονται να συμμετέχουν (να μην υπάρχουν αποκλεισμοί). Ένα που θα δίνει έμφαση στην παρουσίαση των θέσεων των κομμάτων κι ένα άλλο που θα είναι σχεδόν αποκλειστικά διάλογος μεταξύ των πολιτικών αρχηγών, υπό τον έλεγχο ενός συντονιστή που δεν θα επιτρέπει να επικρατήσει χαβούζα και θα διασφαλίζει οτι δε θα υπάρχουν συνεχείς διακοπές. Μόνο έτσι ο πολίτης θα μπορέσει να συγκρίνει και να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα. Αυτό βέβαια προϋποθέτει οτι οι δημοσιογράφοι που θα λάβουν μέρος στο πρώτο debate θα έχουν διαβάσει τα προγράμματα των κομμάτων και θα κάνουν ερωτήσεις επι των θέσεων.

Στα προηγούμενα debate παρουσιαζόταν το εξής φαινόμενο: Στο 1,5 λεπτό που είχε ο πολιτικός αρχηγός να απαντήσει σε μία ερώτηση που το πιθανότερο είναι οτι γνώριζε εκ των προτέρων, απαντούσε γενικόλογα για 30-40 δευτερόλεπτα και στη συνέχεια επικεντρωνόταν σε κριτική σε αντίπαλα κόμματα, αυτό ο εκάστοτε συντονιστής θα πρέπει να διασφαλίζει οτι δε θα συμβαίνει με παρέμβασή του, καθώς ο αρχηγός θα έχει τη δυνατότητα στο 2ο debate να έχει προσωπική αντιπαράθεση με κάποιον άλλο πολιτικό αρχηγό.

Στο δεύτερο debate που έχω στο μυαλό μου και πιστεύω οτι θα είναι εξίσου χρήσιμο ο κάθε πολιτικός αρχηγός θα μπορεί να επιλέξει με ποιούς άλλους θέλει να αντιπαρατεθεί (να διαλέξει πχ εκ των προτέρων 2 πολιτικούς αρχηγούς). Εδώ ελοχεύει ο κίνδυνος, όλοι να θέλουν να αντιπαρατεθούν με τον επικεφαλής του κόμματος που προηγείται στις δημοσκοπήσεις, κάτι τέτοιο δεν μπορεί κανείς να το απαγορεύσει. Για να μην καταντήσει βαρετή και προβλέψιμη η συζήτηση θα μπορούσε μετά από άδεια του συντονιστή να παρέμβει και άλλος πολιτικός αρχηγός.

Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για 4 debate, εκ των οποίων τα 2 θα είναι μεταξύ Βενιζέλου/Σαμαρά είναι εκτός τόπου και χρόνου. Είναι κάτι που με άνεση θα γινόταν πριν 5-10 χρόνια αλλά τους πολίτες λίγο τους αφορά πλέον ο διαγκωνισμός ΠΑΣΟΚ/ΝΔ, κάτι που θα ήταν άδικο και θα προϋπέθετε οτι θα έπρεπε να γίνουν debate των αρχηγών ανά δυο χωρίς να αποκλείονται κόμματα ή πολιτικοί αρχηγοί. Ίσως κάτι τέτοιο θα έπρεπε να περάσει στα κανάλια, όπως πχ επιχειρεί να κάνει το mega με το debate που πρότεινε.

Το σίγουρο είναι πως το παλαιολιθικό μοντέλο των debate που έχουν καταντήσει η καλύτερη βαλεριάνα πρέπει να αλλάξει. Δεν υπάρχει λόγος να γίνονται αν αυτό που προσφέρουν στους πολίτες είναι μόνο εκνευρισμός και κανείς δεν μπορεί να βγάλει χρήσιμο συμπέρασμα. 

Πόλος ορθολογισμού υπάρχει

Όσο πλησιάζουμε προς την 6η Μαΐου τόσο αυξάνουν ο προβληματισμός και οι αμφιβολίες γύρω από την ψήφο του καθενός. Προσωπικά πιστεύω οτι το ποσοστό των αναποφάσιστων είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις, θα το χαρακτήριζα για την ακρίβεια ποσοστό μη σίγουρων για την ψήφο τους.

Τον τελευταίο καιρό ακούω από ανθρώπους που ποτέ δεν το περίμενα "θα ψηφίσω Καμμένο που τα λέει καλά εδώ και καιρό", "θα το ρίξω στην Αλέκα που είναι σταθερή", άκουσα και "θα ψηφίσω Κουβέλη γιατί είναι ήπιος και ΟΚ εγώ είμαι αριστερός", άκουσα και πολλούς να είναι φοβερά προβληματισμένοι καθώς νιώθουν οτι δεν εκπροσωπούνται επαρκώς από κανένα. Θα μπορούσα να πω οτι κι εμένα κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν με ενθουσιάζει, καμία πολιτική πρόταση δε με καλύπτει πλήρως, από όλους κάτι μου λείπει, ο ένας χάνει σε μεταρρυθμιστικό λόγο, ο άλλος σε κοινωνική ευαισθησία.

Όταν δε σε καλύπτει κανείς επαρκώς η εύκολη λύση είναι να απέχεις. Καιρό τώρα πολλοί περίμεναν να ξεπηδήσει από το χώρο της κεντροαριστεράς μία μεταρρυθμιστική κίνηση που θα συσπείρωνε όσους ήθελαν και θέλουν κάτι να αλλάξει στη χώρα, να φύγουμε από τη στασιμότητα. Δυστυχώς οι όποιες κινήσεις δεν ανέπτυξαν καμία δυναμική, κάποιες εξαφανίστηκαν πριν καλά καλά δημιουργηθούν (Κοινωνικός Σύνδεσμος), η μάχη στο Πασοκ χάθηκε με τη μοναδική υποψηφιότητα, ενώ η Δημοκρατική Αριστερά απογοητεύει όλο και περισσότερους οι οποίοι στράφηκαν προς το μέρος της ελπίζοντας οτι θα αποτελέσει κάτι το διαφορετικό.

Ο μεταρρυθμιστικός πόλος παρ' όλα αυτά υπάρχει, αλλά το βασικό πρόβλημα είναι οτι δεν βρίσκεται στο χώρο της κεντροαριστεράς. Σε μία χώρα που το 80% των πολιτών δηλώνουν οτι είναι αριστεροί ή με αριστερές καταβολές λες και κάτι τέτοιο αποτελεί παράσημο, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να στηρίξει κάποιος σχηματισμούς που τοποθετούνται στον δεξιό-φιλελεύθερο χώρο μη και τον πούνε δεξιό. Οι περισσότεροι θεωρούν οτι τα πράγματα είναι μονοδιάστατα στο πολιτικό σύστημα, δεξιά, αριστερά τέλος. Το πρόοδος-συντήρηση το διώχνουν από το μυαλό τους ως κάτι που δεν μπορεί να αποτελέσει πραγματική διαχωριστική γραμμή.

Το βλέπω αυτό σε πολλούς που περιμένουν να γίνει το θαύμα στη ΔΗΜΑΡ και να εκφράσει μετά τις εκλογές μεταρρυθμιστικό λόγο, να βγουν μπροστά στελέχη της, κάτι να αλλάξει. Δυστυχώς και η Δημοκρατική Αριστερά έχει πέσει στην παγίδα "Μνημόνιο- Αντιμνημόνιο", ενώ η λέξη "περικοπές" φαίνεται να απουσιάζει από το λεξιλόγιό της, σε μία περίοδο που ψάχνουμε 11δις. Επιλέγει λοιπόν όπως και σειρά άλλων δυνάμεων να μην τοποθετείται ξεκάθαρα απέναντι σε διλήμματα, να μιλάει για ένα "άλλο Μνημόνιο" για μία "άλλη πολιτική" την οποία προφανώς θα χρηματοδοτήσει με κονδύλια από ένα νέο σχέδιο τύπου Μάρσαλ στο οποίο ομνύουν οι "Αλλομνημονιακοί", μία νέα κατηγορία που λέει όχι στο Μνημόνιο, ναι σε ένα άλλο Μνημόνιο και προσεύχεται νυχθημερόν να εκλεγεί στη Γαλλία ο Ολάντ.

Το ΠΑΣΟΚ του αλλαγμένου Ευάγγελου Βενιζέλου που μόνος αυτός διαπραγματεύτηκε δεν έχει να μας προτείνει κάτι. Το άλλοθι "Ραγκούσης", δεν υπάρχει. Είναι ένας στους εκατοντάδες, σε ένα κόμμα με έναν αρχηγό που όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν Θεοί και δαίμονες οτι έχει αλλάξει, παραμένει ο ίδιος απολυταρχικός, αλαζόνας και εγωπαθής άνθρωπος. Ποιό το νόημα να ψηφίσει κάποιος Πασοκ απλά για να σταυρώσει τον Ραγκούση; Προσωπικά το βρίσκω απλά ένα άλλοθι για να μην απαγκιστρωθούν από το κόμμα. Ο Ραγκούσης όπως και διάφοροι μεταρρυθμιστές την ευκαιρία τους την είχαν, επέλεξαν να χαρίσουν το κόμμα, χωρίς να δώσουν έστω μία μικρή μάχη με την προσωποποίηση της συντήρησης που ακούει στο όνομα "Ευάγγελος Βενιζέλος". Η μάχη των σταυρών την ώρα που έχει χαθεί η πολιτική μάχη δεν έχει κανένα νόημα, εμένα ίσα ίσα με στεναχωρεί που ο Ραγκούσης κατεβαίνει στη Β' με αυτό το κόμμα.

Τι μένει λοιπόν; Δράση/Φιλελεύθερη Συμμαχία και Δημοκρατική Συμμαχία. Θα πρέπει κανείς να επιλέξει μεταξύ δύο ομοειδών κομμάτων που σε αυτές τις συνθήκες και με ποσοστά κοντά στο 2% επέλεξαν για τους δικούς τους λόγους να μη συνεργαστούν. Αν δεν καταφέρει κανένα από τα δυο κόμματα να μπει στη Βουλή με ποσοστά κοντά στο 2,5% είμαι σίγουρη οτι κανένας πολίτης που θα δώσει την ψήφο του κάνοντας ιδεολογικές εκπτώσεις στο όνομα του ορθολογισμού, δεν θα καταφέρει να τους συγχωρήσει που δε συνεργάστηκαν. Σε μία Βουλή με 7-8 λαϊκίστικα- συντηρητικά κόμματα, ένας μικρός πόλος ορθολογισμού, ένα κόμμα καθαρά μεταρρυθμιστικό και όχι διάσπαρτες φωνές, είναι απαραίτητο.

Δεν έχω καταλήξει προσωπικά ακόμη τι θα κάνω, θα το βασανίζω μέχρι τέλους. Άλλωστε αν δε βασανίσουμε την ψήφο μας σε αυτές τις εκλογές, πότε θα την βασανίσουμε;

ΥΓ: Αν για κάτι χαίρομαι είναι που τις τελευταίες μέρες όλο και περισσότεροι βγαίνουν μπροστά και στηρίζουν έναν από τους δυο σχηματισμούς (κυρίως τη Δράση), απο το Ελληνάκι μέχρι τον Απόστολο Δοξιάδη .

Διαβάστε επίσης: Στις εκλογές δεν ψηφίζουμε πρόσωπα της Βάσως Κιντή

Προεκλογική περίοδος: Σα να μην πέρασαν δυο χρόνια...

Αν κάτι έχουμε συνειδητοποιήσει όλοι τα τελευταία δυο χρόνια που οι εξελίξεις τρέχουν με φρενήρη ταχύτητα, είναι τα μειωμένα αντανακλαστικά του πολιτικού συστήματος και η δυσκολία προσαρμογής στα νέα δεδομένα.
Παρακολουθώ τις πολιτικές συζητήσεις και τις τοποθετήσεις στελεχών που γίνονται κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου που έχει ξεκινήσει από την ημέρα συγκρότησης της κυβέρνησης Παπαδήμου και πραγματικά απορώ αν ζούμε στον ίδιο πλανήτη, στην ίδια χώρα, αν έχουμε ζήσει τα ίδια πράγματα δυο χρόνια τώρα, αν παρακολουθούμε και ερμηνεύουμε σωστά τις δηλώσεις ξένων αξιωματούχων κλπ....

Γνωρίζουμε όλοι οτι τον Ιούνιο αναμένεται νέο πακέτο μέτρων. Παρ' όλα αυτά η προεκλογική συζήτηση περιστρέφεται κατά έναν περίεργο τρόπο, γύρω από το μεταναστευτικό, από τις μετεκλογικές συνεργασίες και από το ποιός είναι λιγότερο μνημονιακός ή περισσότερο αντιμνημονιακός. Οι κατήγοροι του "λεφτα υπάρχουν" που ανέρχονται σε περίπου 10 εκατομμύρια, σε αυτή την προεκλογική περίοδο επιδιώκουν μέσω της ολίσθησης της συζήτησης σε ήσσονος σημασίας ζητήματα σε σχέση με τα νέα μέτρα, να μην γίνει ουσιαστική συζήτηση, να μην δώσει ο κόσμος έμφαση στα προγράμματα και στην τελική, να μην καταλάβει την πολιτική γύμνια και την αδυναμία κατάθεσης προτάσεων από την πλειοψηφία του πολιτικού συστήματος.

Γι' αυτό λοιπόν έχουν ανέβει όλοι μαζί αλά μπρατσέτα σε ένα ροζ συννεφάκι και το μόνο που φαίνεται να τους απασχολεί είναι πώς θα παταχθεί η λαθρομετανάστευση και πώς το ένα κόμμα θα κάνει το δύσκολο στο άλλο προκειμένου όλοι να αυξήσουν τη συσπείρωσή τους. Μία αναφορά σε μέτρα που θα ληφθούν για μείωση δαπανών δεν έχω ακούσει...

Must δημοσιογραφικές ερωτήσεις όπως "είστε Μνημονιακός ή αντιμνημονιακός", "με ποιά κόμματα θα συνεργαζόσασταν" ακούγονται σε κάθε μα κάθε συνέντευξη και οι δημοσιογράφοι που τις κάνουν σου δίνουν την εντύπωση με τον στόμφο που τις θέτουν και με τη σημασία που δίνουν στην απάντηση, οτι έχουν κάνει την ερώτηση του αιώνα, οτι έχουν βγάλει ένα τεράστιο δημοσιογραφικό λαβράκι. Η απάντηση "είμαι αντιμνημονιακός", "θα συνεργαζόμουν με μία υπεύθυνη δύναμη" γίνεται κατευθείαν τιτλος, είναι "η είδηση της συνέντευξης". Είναι προφανές οτι ερωτήσεις για τα νέα μέτρα θυσιάζονται στον βωμό της πρωτοτυπίας που επιτάσσει να απαντηθούν πρώτα οι δυο must ερωτήσεις που παρέθεσα.

Κόμματα εξουσίας πάνε για τη νίκη και ζητάνε αυτοδυναμία χωρίς να έχουν καν πρόγραμμα. Μπορεί να υπάρχει ένας οδικός χάρτης, το Μνημόνιο αλλά κάποιοι φαίνεται οτι έχουν επαναπαυθεί σε αυτό. Η αδυναμία παρουσίασης ισοδυνάμων, το γεγονός οτι η συζήτηση για τα μέτρα του Ιουνίου, μπαίνει κάτω από το χαλί, δείχνει το εξής απλό: Η Ελληνική πλευρά θα πάει για ακόμα μία φορά γυμνή και χωρίς προτάσεις, μόνο με κόκκινες γραμμές να διαπραγματευτεί τα νέα μέτρα (αφού πρώτα προσευχηθεί στον Θεό της Ελλάδος να εκλεγεί ο Ολάντ στη Γαλλία και κάποιος να πάρει την απόφαση για ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ). Στη συνέχεια θα κατηγορήσει την ανάλγητη τρόικα για λάθος συνταγή, ενώ θα έπρεπε κανονικά κάθε προεκλογικό πρόγραμμα σοβαρού κόμματος να αποτελεί μία αντιπρόταση στο Μνημόνιο.

Είναι φυσικό οτι τους Έλληνες δημοσιογράφους που δεν είχαν ακούσει τίποτα για την κρίση και τα σκάνδαλα, που έπεσαν από τα σύννεφα όπως όλοι εμείς, δεν τους απασχολεί να κάνουν τέτοιες ερωτήσεις. Τους ενδιαφέρει να μάθουν αν θα συνεργαστεί ο Κουβέλης με το Πασοκ, ο Τσίπρας με τον Καμμένο κλπ. Προφανώς αυτό πιστεύουν οτι αφορά και τον πολίτη τον οποίο οι ίδιοι θεωρούν απλό τηλεθεατή, οπότε φροντίζουν να του προσφέρουν κάτι εύπεπτο και πιασάρικο αντί για κάτι ουσιαστικό που θα προβληματίσει.

Τα δε "μεγάλα κόμματα" πιο εκτός τόπου και χρόνου παρά ποτέ, νομίζουν οτι με το να ζητάνε αυτοδυναμία την ώρα που ο κόσμος απαιτεί συνεργασίες με το να λένε "κίνδυνος Πασοκ, κίνδυνος Δεξιάς, κίνδυνος Αριστεράς" συσπειρώνουν. Όταν τα δημοσκοπικά δεδομένα δείχνουν οτι δεν θα υπάρξει αυτοδυναμία, δεν μπορεί ορισμένοι υποκριτικά να αρνούνται τη συζήτηση για συνεργασίες προς άγραν ψήφων, ούτε μπορεί να περιμένουν το μετά των εκλογών μη και φανεί οτι το συζητάνε από πριν και χάσουν καμία ψήφο.

Πίστευα οτι αυτή η προεκλογική περίοδος θα ήταν ριζικά διαφορετική από τις άλλες, διότι αυτή τη φορά γνωρίζουμε τα πραγματικά δεδομένα, έχουμε καταλάβει πόσο σημαντική είναι η ψήφος μας και λογικά όσοι θα πολιτευτούν έχουν καταλάβει οτι και ο τρόπος διεκδίκησης της ψήφου έχει αλλάξει. Και όμως...
Ένα πράγμα μένει για να πειστώ οτι τα κόμματα δεν έχουν καταλάβει απολύτως τίποτα, να δω "τα λαμπερά ονόματα" των ψηφοδελτίων, διασημότητες που αναζητούν κόμματα λίγο πριν τις εκλογές μπας και καταφέρουν να υφαρπάξουν δια αυτής της οδού 1-2 ψήφους παραπάνω...

Αντιμεταρρυθμιστική ρεβάνς στο χώρο της Παιδείας (;)

Όταν τον Σεπτέμβριο του 2010 ανακοινώθηκε η πρόθεση της κυβέρνησης Παπανδρέου να ανοίξει το θέμα των ΑΕΙ, ήμουν αρκετά επιφυλακτική, κυρίως γιατί οι βασικοί άξονες μου θύμισαν την προσπάθεια της Μαριέττας Γιαννάκου, τις πολύμηνες καταλήψεις και το άδοξο τέλος.
Μετά από διαβούλευση αρκετών μηνών, τον Ιούλιο του 2011 δόθηκε στη δημοσιότητα το προσχέδιο του νόμου. Το είχα υποδεχθεί με μία ανάρτηση με τον τίτλο "Μάχη για το Πανεπιστήμιο".

Οι Πρυτάνεις τότε σε σύνοδό τους, αντέδρασαν πολύ έντονα στα όσα προέβλεπε ο νόμος και επικεντρώθηκαν κυρίως στις αλλαγές στον τρόπο διοίκησης των Πανεπιστημίων. Η κινητοποίηση των υποστηρικτών του νομοσχεδίου ήταν όπως σε όλες τις περιπτώσεις πολύ μικρότερη από την κινητοποίηση των κατηγόρων, οι οποίοι λίγο πολύ ούρλιαζαν οτι το νομοσχέδιο ήταν αντισυνταγματικό καθώς κατά την άποψή τους καταργούσε το αυτοδιοίκητο, δημιουργούσε πρόβλημα στη χρηματοδότηση ενώ εισήγαγε δαιμονοποιημένες έννοιες όπως η αξιολόγηση και οι επώνυμες έδρες.

Εκείνες τις μέρες έπεσα πάνω σε ένα κείμενο τεραστίου κάλλους της "πρωτοβουλίας Ελλήνων Πανεπιστημιακών", που παρουσίαζε το Ελληνικό Πανεπιστήμιο ως το γαλάτικο χωριό της Ευρώπης που αντιστέκεται στη λαίλαπα του καπιταλισμού.

Είχα γράψει τότε ένα κείμενο με τίτλο "Στοίχημα η βελτίωση του νομοσχεδίου για τα ΑΕΙ".

Το Υπουργείο Παιδείας είχε επιλέξει τότε και πολύ σωστά, να φέρει το νομοσχέδιο μέσα στο καλοκαίρι για να το περάσει με τα Πανεπιστήμια κλειστά, έτσι ώστε να ελαχιστοποιούνταν οι αντιδράσεις. Οι Πρυτάνεις λοιπόν ζήτησαν τότε τρίμηνη παράταση για να ... μελετήσουν το νομοσχέδιο, υπολογίζοντας προφανώς οτι σε 3 μήνες θα ξαναάνοιγαν οι σχολές, θα άρχιζαν οι καταλήψεις και το νομοσχέδιο θα έπεφτε στους δρόμους. Το νομοσχέδιο υπερψηφίστηκε από 250 βουλευτές στις 25 Αυγούστου και αμέσως μετά άρχισαν οι καταλήψεις με κλείσιμο ματιού από τους Πρυτάνεις. Οι καταλήψεις κράτησαν περι τον ενάμιση μήνα καθώς σε πολλές σχολές φοιτητές αποφάσισαν οτι δεν θα άφηναν τους επαναστάτες συμφοιτητές τους να παίξουν με το μέλλον τους. Το νομοσχέδιο που είχε ήδη ψηφιστεί παρά τις όποιες ατέλειες, είχε αρκετούς φαν μεταξύ φοιτητών και Πανεπιστημιακών ενώ είχε και κοινωνική αποδοχή. 

Η τότε Υπουργός Παιδείας είχε παρουσιάσει λίγο μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου και το χρονοδιάγραμμα εφαρμογής του, το οποίο με μία απλή ματιά φαίνεται πως έχει πέσει έξω. Οι εκλογές για τα νέα συμβούλια διοίκησης ακυρώθηκαν σε πολλά ιδρύματα, τα μέλη των επιτροπών που διορίστηκαν από το Υπουργείο Παιδείας στοχοποιήθηκαν από γνωστά τραμπούκικα σχήματα που κάνουν party μέσα στα Πανεπιστήμια, ενώ το Υπουργείο δεν φρόντισε να διασφαλίσει τη διαδικασία εκλογών και να προστατέψει όσους ήθελαν να λάβουν μέρος στις διαδικασίες.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, να έχουμε Υπουργό Θρησκευμάτων και Παιδείας τον κύριο Γεώργιο Μπαμπινιώτη ο οποίος απ' οτι φαίνεται θα καταργήσει στην πράξη τον νόμο, αλλά μέχρι τέλους θα ισχυρίζεται οτι τον εφαρμόζει σεβόμενος την μεγάλη πλειοψηφία με την οποία ψηφίστηκε, ρίχνοντας στάχτη στα μάτια των αφελών.


Σε εμφάνισή του στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ, είπε τα εξής: 
-"Έχετε την εντύπωση οτι μπορεί η πολιτεία να εκβιάζει τα Πανεπιστήμια και να τα απειλεί οτι δε θα τα χρηματοδοτήσει εάν δεν εφαρμόσουν ένα νόμο;". 
-"Η εφαρμογή του νόμου δεν πέρασε στις εκλεγμένες πρυτανικές αρχές, δημιουργήθηκαν εφορευτικές επιτροπές απ' έξω, οι οποίες θα πήγαιναν να διεξαγάγουν τις εκλογές, το σύστημα αυτό απέτυχε"
-"Εγώ ξεκινάω οτι ο νόμος θα εφαρμοστεί, μιλάμε μόνο για την τακτική της εφαρμογής, η μέχρι τώρα τακτική απέτυχε παταγωδώς"
-"Πριν από τις εκλογές είναι δυνατόν να μην έχουμε ηρεμία στα Πανεπιστήμια και να μη συζητήσουμε πώς θα μπορέσει να εφαρμοστεί;"
-"Αν ο νόμος είχε προχωρήσει και εφαρμοζόταν ίσως δεν θα ήμουν εγώ σε αυτή τη θέση"


Εν ολίγοις άφησε να εννοηθεί οτι η Άννα Διαμαντοπούλου αντικαταστάθηκε γιατί απέτυχε στην εφαρμογή του νόμου και διότι πρέπει να υπάρχει κλίμα ηρεμίας στα Πανεπιστήμια πριν τις εκλογές, φάνηκε οτι απέρριψε τον τρόπο ο οποίος επιλέχθηκε από το Υπουργείο και προβλεπόταν στο νομοσχέδιο για την εκλογή του πρώτου Συμβουλίου Διοίκησης, ενώ είναι προφανές οτι δεν συμφωνεί με την παύση των Πρυτανικών Αρχών πριν τη λήξη της κανονικής θητείας τους. Δεν φαίνεται επίσης να θέλει να υπάρξει μία ασφαλιστική δικλείδα πίεσης για την εφαρμογή του νόμου. Διότι η σύνδεση της χρηματοδότησης των Πανεπιστημίων με την εφαρμογή του νόμου είναι ακριβώς αυτό, η ασφαλιστική δικλείδα εφαρμογής του νόμου, χωρίς να υπάρχει αυτή η σύνδεση θα μπορεί το κάθε Πανεπιστημιακό ίδρυμα και ο κάθε Πρύτανης να παρακάμπτει τον νόμο αφού δεν θα έχει καμία κύρωση.


Ανακοινώθηκε λοιπόν πριν λίγες ημέρες και όχι σήμερα Πρωταπριλιά, οτι ο νέος Υπουργός προτίθεται να συγκροτήσει μία 6μελή επιτροπή αποτελούμενη από 4 Πρυτάνεις που ήταν αντίθετοι με το νομοσχέδιο και είχαν εκφραστεί με πολύ έντονο τρόπο σε σχέση με τις διοικητικές αλλαγές, η οποία θα αποφασίσει για τυχόν αλλαγές που θα γίνουν στον νόμο για να τον καταστήσουν εφαρμόσιμο. Τουλάχιστον κωμικό. 

Υποτίθεται πως η κυβέρνηση Παπαδήμου, η κυβέρνηση ενός τεχνοκράτη που τον καλοβλέπουν κάποιοι για επικεφαλής μίας κυβέρνησης συνεργασίας και μετά τις εκλογές, θα ήταν πιο φιλική προς τις μεταρρυθμίσεις σε κάθε τομέα και αν δεν τις προωθούσε σεβόμενη τον ειδικό σκοπό για τον οποίο συγκροτήθηκε, τουλάχιστον θα σεβόταν τη μικρή μεταρρυθμιστική προσπάθεια που έγινε τα δυο προηγούμενα χρόνια. Και όμως τα δείγματα είναι απογοητευτικά και ανησυχητικά κυρίως για το τι έπεται των εκλογών.

Δεν ξέρω αν η μάχη των μεταρρυθμίσεων έχει χαθεί πάντως σίγουρα αυτή τη στιγμή ζούμε μία μικρή αντιμεταρρυθμιστική ρεβάνς, μία υποχώρηση των κυβερνώντων σε απαιτήσεις συντεχνιών. Δηλαδή αν για να καταστεί ο νόμος εφαρμόσιμος, για να αμβλυνθούν οι αντιδράσεις, αποφασιστεί οτι δεν θα υπάρχουν εξωπανεπιστημιακοί στο συμβούλιο διοίκησης, οτι θα υπάρχουν περισσότεροι εκπρόσωποι των φοιτητών και τα μέλη θα εκλέγονται με συμμετοχή όλης της Πανεπιστημιακής κοινότητας, θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο για τη χώρα και τα Πανεπιστήμια; Η υποχώρηση της πολιτείας και οι παραχωρήσεις θα βοηθήσουν στην αλλαγή νοοτροπίας; 


Δηλαδή γιατί το μέλλον μίας μεταρρύθμισης πρέπει να είναι: 
Ανακοίνωση πρόθεσης της κυβέρνησης για αλλαγή σε έναν τομέα -> άρνηση συμμετοχής σε διάλογο των εμπλεκομένων που τον καταγγέλλουν ως "στημένο και προσχηματικό"-> αντίδραση -> ψήφιση νομοσχεδίου -> μη εφαρμογή νομοσχεδίου -> αντίδραση -> αντικατάσταση υπουργού -> διευθετήσεις -> κατάργηση του νόμου στην πράξη μέσω αλλαγών που τον καθιστούν εφαρμόσιμο και αποδεκτό στην καλύτερη ή με ολοκληρωτικό πάγωμα λόγω... συνθηκών καθώς οι συντεχνίες έκριναν οτι είναι 1) αντισυνταγματικός και 2) μη εφαρμόσιμος.


Η περίπτωση Μπαμπινιώτη πάντως έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον κυρίως για ανθρώπους όπως εγώ που υποστηρίζουν πως όποιος αναλαμβάνει έναν Υπουργικό θώκο πρέπει να είναι σχετικός με το αντικείμενο. Μόλις άκουσα οτι ο Μπαμπινιώτης θα αναλάμβανε σκέφτηκα: ορίστε ένας άνθρωπος που κινείται μέσα στην εκπαίδευση, γνωρίζει τα προβλήματα είναι σχετικός για να δούμε... Και όμως τα πρώτα του μελήματα ήταν να παραστεί σε εκδήλωση για τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο (και Θρησκευμάτων...), να περάσει τροπολογία για απολύσεις σε ιδιωτικά σχολεία και να προχωρήσει σε "διευθετήσεις που θα καταστήσουν πιο εύκολη την εφαρμογή του νόμου" (έτσι το λέμε τώρα)... Την επόμενη φορά που θα πάω να πω οτι πρέπει ο εκάστοτε Υπουργός εκτός από διοικητικές ικανότητες να είναι και σχετικός, θα μασήσω αυτόματα μία Stimorol...


Τέλος δείτε τοποθέτηση του Δημήτρη Νανόπουλου σε σχέση με τον νόμο Διαμαντοπούλου για τα ΑΕΙ.... Σε αυτή τη χώρα δεν μας αρέσουν οι λογικές τύπου Νανόπουλου, προτιμούμε διαχρονικά τις λογικές τύπου Μπαμπινιώτη...