1 Μαρτίου 2013

Γιατί θα πάω στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ

Θεωρητικά από τις προηγούμενες δυο εκλογικές αναμετρήσεις έχω πάψει να θεωρούμαι ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ μιάς και δεν στήριξα το συγκεκριμένο κόμμα με την ψήφο μου. Είδα τον εαυτό μου να αδιαφορεί όλο αυτό το διάστημα μετά αλλά και πριν τις εθνικές εκλογές (αφότου ανέλαβε φυσικά ο ταλαντούχος Βαγγέλης την αρχηγία του κόμματος) για τα τεκταινόμενα, για τις προτάσεις (;) του, για τον τρόπο που επέλεξε να κατέβει στις εκλογές, για την τακτική που υιοθέτησε. Έπιασα σε ψηφοφορίες της Βουλής τον εαυτό μου να μην ξέρει ποιοί είναι οι βουλευτές του, όταν πριν δυο χρόνια που το ΠΑΣΟΚ είχε 160 βουλευτές μου ήταν πολύ πιο εύκολο.

Για εμένα η πραξικοπηματικού τύπου ανάληψη της αρχηγίας από τον Βαγγέλη Βενιζέλο ήταν η αιτία και η αφορμή να σταματήσω να ασχολούμαι με το συγκεκριμένο κόμμα, μένοντας έτσι πολιτικά αλλά κυρίως ιδεολογικά άστεγη. Πολύς κόσμος βρέθηκε στην ίδια θέση. Άλλοι είχαν "αποσχιστεί" πολύ πιο πριν διαφωνώντας με την πολιτική του Μνημονίου, άλλοι διαπίστωσαν την ατολμία και άλλοι, θέλετε να πείτε πρωσοπολάτρες ή προσωποhaters, πείτε το, εγκατέλειψαν τη βάρκα λόγω προσώπων. Πιστεύω οτι το θέμα "πρόσωπα" χρειάζεται μία διευκρίνιση. Όταν προσωπικά λέω οτι δεν μου αρέσει ο τάδε, δεν εννοώ οτι δεν μου αρέσει η φάτσα του. Προφανώς εννοώ οτι δεν μου αρέσει ή καλύτερα δεν με εκφράζει η προσωπικότητά του, τα πιστεύω του, η ιδεολογία του, οι άνθρωποι που τον περιτριγυρίζουν.

Στις περσινές εκλογές, βρήκα τον εαυτό μου να προσπαθεί να διαλέξει μεταξύ Δημιουργίας Ξανά, Δράσης και Δημοκρατικής Συμμαχίας, μία κατάσταση εξόχως αστεία που καταδεικνύει τουλάχιστον ιδεολογικό κοκομπλόκο, όταν έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο που δεν θεωρεί τον εαυτό του "κεντροδεξιό". Το ΠΑΣΟΚ δεν πέρασε καν από το μυαλό μου, γιατί ΠΑΣΟΚ δεν υπήρχε. Είχε χαθεί κάπως κάπου κάποτε. Αναζητούσε έναν τρόπο και λόγο να υπάρξει, έναν τρόπο να δικαιολογήσει την πτώση του, την "επανάσταση" βουλευτών απέναντι στην ηγεσία, αλλά παράλληλα να προβάλει τον Βενιζέλο, τον νέο αρχηγό, που εφήρμοσε τις προηγούμενες πολιτικές ως πετυχημένο. Ακόμα και σήμερα η προσπάθεια αυτή προκαλεί θυμηδία καθώς μιλάμε για κάτι εξ' ορισμού άτοπο. Το ΠΑΣΟΚ ήταν και είναι ένα κόμμα μπερδεμένο, που δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει ακόμη και σήμερα στον κόσμο βασικά πράγματα, διότι δεν βόλευαν καμία ηγεσία.

Από τη στιγμή της ανάληψης της Προεδρίας του ΠΑΣΟΚ από τον Ευάγγελο Βενιζέλο έχει περάσει περίπου ένας χρόνος, έχει περάσει επίσης ικανό χρονικό διάστημα από τις τελευταίες εκλογές και παρ' όλα αυτά το κενό του ολοένα και συρρικνούμενου ΠΑΣΟΚ δεν καλύπτεται από κανέναν κενρώο ή σοσιαλδημοκρατικό σχηματισμό, παρότι όλοι διαισθανόμαστε οτι δεν θα αργήσουν να γίνουν εκλογές. Το νέο φρούτο που ακούει στο όνομα "Πατριωτικό Κέντρο" δυστυχώς δεν πληροί τις προσδοκίες των περισσοτέρων μιάς και τα αξιόλογα στελέχη του εξαντλούνται στους: Αστέριο Ροντούλη, Νότη Μαριά και Γιάννη Δημαρά....


Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη είναι ακριβώς το νέο παλαιό ΠΑΣΟΚ. Θα κάνει ακριβώς τα ίδια λάθη με το ΠΑΣΟΚ του 1980 μόνο που σήμερα οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές και η εποχή δεν ζητάει κάτι τέτοιο, ούτε υπάρχουν περιθώρια.

Η εποχή ζητάει κάτι διαφορετικό, ζητάει έναν πραγματικά προοδευτικό σχηματισμό. Έχω βαρεθεί χρόνια τώρα να τσακώνομαι σε σχέση με το τι είναι προοδευτικό. Προοδευτικό λοιπόν είναι αυτό που λέει η λέξη και τέλος. Οι συζητήσεις "μήπως είναι προοδευτικό να κόβονται οι μισθοί" είναι μετά συγχωρήσεως, συζητήσεις του κώλου που ρίχνουν την μπάλα στην εξέδρα. Όχι δεν είναι προοδευτικό προφανώς, αλλά ούτε και συντηρητικό.

Ο χαρακτηρισμός προοδευτικό είναι για άλλες πολιτικές, για παράδειγμα:
Είναι προοδευτικό να επιβληθεί παντού ηλεκτρονική διακυβέρνηση
Είναι προοδευτική η χρήση της Διαύγειας
Είναι προοδευτικά τα Συμβούλια Διοίκησης στα Πανεπιστήμια
Είναι προοδευτικό το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων
Είναι προοδευτικό να απαγορεύονται επενδύσεις που βλάπτουν το περιβάλλον
Είναι προοδευτικό να μπουν οι επιχειρήσεις στα Πανεπιστήμια
Είναι προοδευτικό να επιτραπεί ο γάμος ομοφυλοφίλων
Είναι προοδευτικό να επιδοτείται η εργασία και όχι η ανεργία

Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι κάτι φρέσκο, κάτι οραματικό, κάτι μη καταγγελτικό, κάτι τελείως διαφορετικό από όσα έχουν να μας προτείνουν τα κόμματα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Είναι κάτι το οποίο μπορεί να γεννηθεί μέσα από τον σχηματισμό που ονομάζεται ΠΑΣΟΚ, κάτι που μπορεί να επιβληθεί στην προσωρινή ηγεσία του.

Η ταμπέλα "ΠΑΣΟΚ" είναι πολύτιμη και συσπειρώνει κόσμο. Το ΠΑΣΟΚ έχει μία χρυσή ευκαιρία να αλλάξει, τώρα που έχει χαμηλό ποσοστό και που όσοι περιμένουν εποχές Ανδρέα έχουν πάει στον ΣΥΡΙΖΑ. Είμαι πεπεισμένη οτι με τη σημερινή του ηγεσία αυτό δεν μπορεί να γίνει, καθώς στερείται οποιασδήποτε ιδεολογίας.
Αυτό που θέλω να ανακαλύψω είναι αν ο κόσμος που θα είναι στο συνέδριο, αν ο κόσμος που παρακολουθεί από απόσταση το ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή είναι όμοιος με την ηγεσία του ή περιμένει "κάτι άλλο". Γι' αυτό αποφάσισα να πάω στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ για να δω αν αυτό που απομένει είναι να οργανωθεί η κηδεία του ή αν μπορεί να αποτελέσει και πάλι φορέα αλλαγών.

Υπάρχει κόσμος που δεν έχει πολιτική στέγη, άνθρωποι που αυτοχαρακτηρίζονται "φιλελεύθεροι, μεταρρυθμιστές, προοδευτικοί, σοσιαλδημοκράτες", που ψήφιζαν είτε ΠΑΣΟΚ, είτε ΝΔ, ή δεν ψήφιζαν ποτέ γιατί κανένας δεν τους κάλυπτε. Αυτοί χρειάζονται πολιτική εκπροσώπηση και μόνο αν καλύψει αυτό το κενό το ΠΑΣΟΚ θα έχει λόγο ύπαρξης, αλλιώς θα εξαερωθεί.

Το ΠΑΣΟΚ με αυτή την ηγεσία δεν μπορεί να παίξει αυτό τον ρόλο, είχε όμως αρκετά στελέχη που αγνοούνται, που μπορούν να πιέσουν προς αυτή την κατεύθυνση, θα είναι πολύ πιο εύκολο με αυτά τα ποσοστά και με τα τόσα τραγικά λάθη έχει κάνει η ηγεσία που επιθυμεί να διασωθεί. Λυπάμαι μόνο που όταν είχαν τον χρόνο και την ευκαιρία τα στελέχη αυτά, δεν πάλεψαν να επιβάλλουν τις ιδέες τους ή να διεκδικήσουν το κόμμα, για να ψάχνονται τώρα σε φορείς των 50 ατόμων.

Ίσως τα συγκεκριμένα στελέχη θα έπρεπε να παραστούν στο συνέδριο και να κάνουν αυτό που δεν έκαναν πέρυσι τέτοια εποχή. Για μία ακόμη φορά, κάνουν λάθος. 

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Το πρόβλημα με το πασοκ είναι ο τοξικός συμβολισμός. Είναι το ότι κυβέρνησε τα περισσότερα χρόνια από το '74 και μετά και άρα απλά, λογικά, ψυχρά φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη. Ναι, έκανε και σωστά πράγματα, ναι έφταιγαν και άλλοι, αλλά το ζουμί είναι το παραπάνω. Είναι και οι άνθρωποί του που αγκάλιασαν συνδικάτα και διαπλοκές. Είναι δηλαδή το κακό παρελθόν που συνδέεται τελικά με τοξικά πρόσωπα βλέπε βενιζέλο, διαμαντοπούλου, λοβέρδο κλπ. Γι'αυτό όπου και να πάνε αυτοί ο,τι και να κάνουν είναι βέβαιο πως θα αποτύχουν κ ίσως παρασύρουν και άλλους (βλέπε παραλίγο μόσιαλο-ελπίζω).
Το καλό που έχει το πασοκ είναι ότι παρόλο που τα έκανε σκατά (προσωπικά θεωρώ πως αν υπήρχε καλύτερη εναλλακτική, θα επικρατούσε αυτή)"θυσιάστηκε" με την υπογραφή μνημονίων ώστε να τα διορθώσει. Αυτό όμως δεν περνάει εύκολα πια, κρύωσε όσο καλά και να το χειριστεί κάποιος επικοινωνιακά. Εν ολίγοις το πασοκ πέθανε.
Ο κόσμος του όμως όχι, τα κόμματα εξαφανίζονται τα κοινωνικά ρεύματα όχι.
Το νέο κεντροαριστερό κόμμα που θα προκύψει από πασοκ-δημαρ και άλλες δυνάμεις, αν θέλει να έχει πιθανότητες επιτυχίας θα πρέπει
1.να μην προβάλλει πρόσωπα καμμένα χαρτιά, όπως τα παραπάνω
2. να αποδεχτεί την ανάγκη των μνημονίων -επιτέλους δηλαδή- στη βάση του ότι μνημονιακός είναι αυτός που έφερε τη χώρα στο μπάχαλο τόσα χρόνια πριν και όχι αυτός που θέλει τα δάνεια κλπ
Πώς όμως θα μπορέσει αυτό το κόμμα να έχει καθαρό μέτωπο εφόσον θα ονομαστεί "προδοτικό", "μνημονιακό" κ λοιπές αρλούμπες;; Μόνο με το (1)-->νέα πρόσωπα,νέα αφήγηση που λέει και ο αγαπημένος σου. Το πασοκ μόνο μπορεί να βοηθήσει στο παρασκήνιο λοιπόν.

Ανώνυμος είπε...

Ολες αυτές οι προοδευτικές ιδέες δεν είναι μόνο μειοψηφικές αυτή την περίοδο. Είναι μειονοτικές. Ισως αυτοί που θέλουν να τις εκφράσουν, περιμένουν μια ευνοϊκότερη εποχή, όταν οι ευχάριστες δυνάμεις του λαϊκισμού, και δυσάρεστες ως κυβέρνηση, κάνουν τον αναπόφευκτο κύκλο τους. Μην ξεχνάμε ότι οι μετριοπαθείς πολιτικοί δεν πιστεύουν στις επαναστάσεις, αλλά στις ήπιες δυνάμεις της ιστορίας, οι οποίες μεταβάλλουν το τοπίο αργά αλλά σταθερότερα

Τσούγδω είπε...

@ Ανώνυμος 10:20

Δεν είναι οτι διαφωνώ, αλλά δεν συμφωνώ κιόλας :-) Πιστεύω στα διαχρονικά brand όσες αμαρτίες και να τους βαραίνουν, έχουν μία ιστορία... Και εδώ έχουμε δείξει οτι το "νέο" δεν μας συγκινεί και πολύ. Γι' αυτό ήμουν πάντα φαν της εκ των έσω αλλαγής. Στο εξωτερικό δεν νομίζω να ιδρύονται και να κατεβάζουν ρολά κόμματα, απλά, αλλάζουν.

@ Ανώνυμος 11:00

Δεν χωράει τώρα αργά και σταθερά και δεν είναι άποψη ή τακτική το "ας περιμένουμε να γίνει κρανίου τόπος για να δραστηριοποιηθούμε μετά αργά και σταθερά"

mikri kyria είπε...

Όχι κάνετε λάθος, κύριε αποπάνω. Δεν είναι καθόλου μειονοτικές. Απλά οι άνθρωποι που υποτίθεται τις εκπροσωπούν
- είτε έχουν τύψεις λόγω χεσμένης φωλιάς(πασοκ, δημαρ) και τα χάνουν μπροστά στην ανάκριση του αντιμνημονίου (συριζα)και εδώ που τα λέμε καλά κάνουν για να ξεκουβαλήσουν να ησυχάσουμε από δαύτους που νομίζουν ότι τους χρωστάμε να είναι αιωνίως στα πράγματα (πχ λοβέρδος)
- είτε δεν κάνουν επαφή με την κοινωνία που λέμε (δράση, δυναμική ελλάδα), δεν έχουν δηλαδή την ικανότητα να εμπνεύσουν ένα ακροατήριο, όχι απαραίτητα λαϊκίζοντας (όπως κάνει ο συριζα,χα), παρά το ότι έχουν τις πιο σοβαρές προτάσεις.
Το κλειδί της όλης υπόθεσης είναι το να εμπνεύσεις τη μεσαία τάξη μισθωτών και νέων και, γνώμη μου, είναι ότι πρέπει να της πιστώσεις το ότι με τη φορολογία και τις όποιες θυσίες που αυτή σήκωσε περισσότερο από κάθε τάξη, έσωσε τη χώρα.

Ανώνυμος είπε...

εσυ δεν πας αλλα εγω πρωτη φορα ψηφισα για το συνεδριο. αν καταλαβαινεις την διαφορα να σου πω οτι ψηφιζω πασοκ απο το 74.

Ανώνυμος είπε...

Συμφωνω με τα περισσοτερα που γράφεις, θα σταθω όμως σε αυτο που νομιζω ξεκαθαριζεις με τον πιο σαφη τροπο αναφέροντας το τι ειναι προοδευτικο και τι οχι
Χωρις να κολλαω και γω σε προσωπα και φατσες αλλα στο τι εκφραζουν αυτα...διαπιστωνω οτι πολλα απ αυτα που αναφέρεις θεσμοθετηθηκαν επι ΓΑΠ.Με τον ΓΑΠ λοιπόν γνωρίζαμε πολυ καλα τι εκφραζει ποια είναι η πολιτική του η ιδεολογία του και ειτε τον ακολουθούσαμε για αυτήν ειτε διαφωνούσαμε και δεν το καναμε.Εδω και χρόνια ψάχνω να βρω τι ειναι αυτό που εκφράζει τελικά ο ΒΒ και λες...Ναι αυτο το συγκεκριμένο όραμα εχει συμφωνω και τoν ακολουθω διαφωνω και στρέφομαι αλλου. Συγγνώμη αλλα δε βρήκα κατι.Να το πω διαφορετικα.Υπο ομαλες συνθήκες στην περίπτωση που δεν είχαμε μνημόνια και οικονομική κρίση ποιο είναι το όραμα του για την παιδεία; για το περιβάλλον για τον πολιτισμο τον αθλητισμο Γνωρίζετε;.Γιατί πέρα απο διαχειριστικού τύπου απόψεις και αποφάσεις αν εχει ο ιδιος την ευθύνη ως υπουργός , που ουσιαστικά αποτελουν εξυπηρέτηση διαφόρων συντεχνιών, δεν εχω δει. Εχω δει αντίθετα να χαιδεύει τα αυτιά των πανεπιστημιακών(προέρχεται απο κει αλλωστε) να "ρυθμίζει" τα χρέη μεγάλης ομάδας της περιφέρειας του και να υπογραφει (κατα Παγκαλο αυτό) την τελευταία μέρα φεύγοντας απο το υπουργείο Πολιτισμού μεγάλο αριθμό αποφάσεων σε μικροεξυπηρετήσεις διαφόρων.Δε θελω να μπω καθολου στην περίοδο της Υπουργίας του ως Υπουργός Οικονομικών διότι εκει πλεον χανεται η κάθε λογικη.Αρα πως να με πεισει οταν δεν εχει βαθος αυτο που πιστευει και καλλιστα θα μπορούσε να σταθει σε οποιοδήποτε πολιτικο χώρο .Και κλείνοντας , αν αυτο που βλέπουμε εμεις σχετικα με τις ικανότητες και την προοπτικη που μπορει να δώσει ο ΒΒ στην κεντροαριστερα δεν τον δουν και δεν κανουν κατι ΤΩΡΑ ολοι αυτοί οι οποίοι κατ εμε μπορούν να το κάνουν τοτε η "Κεντροδεξιά" του Αντώνη και λυπάμαι που το λεω θα εδραιωθεί για πολλα χρόνια και θα έχουν την ευθύνη γιατι οταν επρεπε δεν κινήθηκαν για να αλλαξουν την κατάσταση.
Αγγελος

Ανώνυμος είπε...

Σχετικά με τα brand και την εξαφάνιση κομμάτων κλπ:
Κάποιες φορές έρχεται μία στιγμή για κάθε δημόσιο πρόσωπο (πολιτικοί, παρουσιαστές, διάσημοι γενικά) που προκαλούν συναισθηματική αηδία στον κόσμο που κάποτε τους στήριζε. δεν μπορώ να το ερμηνεύσω, ξέρω όμως ότι συμβαίνει. και συνέβη με όλο τον πρωτοκλασάτο συρφετό του πασοκ για τους χ ψ λόγους. από εκεί και πέρα, τι περιθώρια αυτοκάθαρσης να έχει αυτό το κόμμα; να τους διώξει όλους και να πει "άλλαξα"; θα γελάσουν και οι κότες. και το σημαντικότερο: αν ένας νέος άνθρωπος μέχρι πρότινος ανένταχτος, ήθελε να δραστηριοποιηθεί πολιτικά, δεν θα το έκανε κάτω από ένα κόμμα με τόσο μολυσμένο όνομα όπως το πασοκ, θα ήταν για πάντα υπόλογος για το κακό παρελθόν του (αλήθεια, αν ο καμίνης κ ο μπουτάρης κατέβαιναν επίσημα με το πασοκ, πόσοι λιγότεροι θα ήταν οι ψηφοφόροι τους;)
παρ'όλο το ρημαδιό που άφησε πίσω η κυβέρνηση του καραμανλή, αυτό δεν το υφίσταται σε τέτοιο βαθμό (ίσως γιατί δεν ήταν ποτέ τόσο αγαπητό κόμμα από τον πολύ κόσμο ώστε να νιώσει την προδοσία αυτός ο κόσμος)και γι'αυτό υπάρχει μία ισχνή δυνατότητα του σαμαρά να απαλλαγεί από την κακή του ιστορία απλά αλλάζοντας το όνομα του κόμματος. είναι όλα θέμα επικοινωνίας.
όσο για τα κόμματα των μεγάλων χωρών της ευρώπης δεν γνωρίζω πολλά, κρατώ όμως τα εξής:
1. μετά τον β'παγκόσμιο σε καμία χώρα δεν έγινε εμφύλιος και μετά δικτατορία
2. δεν υπάρχουν κομμουνιστικά κόμματα και ούτε έμειναν στην κατάθλιψη και την αφασία λόγω της πτώσης της εσσδ, ακόμα και η γερμανία
3. έχουν συνεργατικές κυβερνήσεις και σαν επέκταση μένουν πάντα πιστοί σε μία εθνική στρατηγική και όχι ό,τι να 'ναι, "4 χρόνια τρώει η μισή ελλάδα-4 η άλλη μισή" όπως κάναμε εδώ μετά το '74.
γιατί τα λέω αυτά; για να δείξω πως έχουμε μία μεγάλη διαφορά φάσης εδώ στην ελλάδα και λόγω άγνοιας και μη αποδοχής ιστορικών αληθειών (1),(2) και για να δείξω ότι αυτό που έγινε από το 2009 και μετά δεν είναι καθόλου απλό πράγμα υπαρξιακά και δεν μπορεί το κόμμα-σφραγίδα ολόκληρης της χώρας από το '74 και μετά (καλώς ή κακώς) να συνεχίσει να υπάρχει με μικρές παραλλαγές και μπαλώματα. αν θέλει να δικαιώσει τον εαυτό του, ας αποδεχτεί το θάνατό του βοηθώντας άλλους ανθρώπους να οικοδομήσουν κάτι υγιές στη θέση του.

Τσούγδω είπε...

@ Μικρή Κυρία

Συμφωνώ μαζί σας + είναι σημαντικό να υπάρχει όραμα.

@ Ανώνυμος 10:25

Και τι σημαίνει αυτό; Δηλαδή πρώτη φορά σας ενέπνευσε το ΠΑΣΟΚ τώρα;

@ Άγγελος

Ο Βενιζέλος δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα στην κεντροαριστερά. Δεν έχει καμία ιδεολογία, εδώ διεκδικούσε ηγεσία κόμματος και αρκέστηκε στο "γνωριζόμαστε" τι λέμε τώρα...

@ Ανώνυμος 4:23

Θα συμφωνούσα να βρισκόμασταν σε ομαλή περίοδο ή αν επρόκειτο να μπούμε. Το ΠΑΣΟΚ δεν εμποδίζει κανέναν άλλο που θέλει να δοκιμάσει να φιάξει κόμμα να ανοίξει τα φτερά του. Αλλά δεν πιστεύω οτι υπάρχει χρόνος, ειδικά αν δεν βρεθεί μία χαρισματική προσωπικότητα να θελήσει να αυτοκτονήσει για τη χώρα... Αυτό που αναφέρω σε σχέση με έξω είναι πως έχω την αίσθηση οτι δεν υπάρχει αυτό το αστείο με τα κομματάκια κομματάκια. Πχ σε Αγγλία κ ΗΠΑ.