Απαραίτητη η αλλαγή μοντέλου του debate

Μία από τις πιο πετυχημένες ατάκες του Καρατζαφέρη στα χρόνια που δίνει τη μάχη των επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων, ήταν όταν προσερχόμενος στο debate των πολιτικών αρχηγών το 2007, κρατώντας ένα λεμόνι στο χέρι του είπε: "κρατάω ένα λεμόνι για να δώσω γεύση στη σούπα". Το λεμόνι του Καρατζαφέρη απέτυχε να δώσει νοστιμιά κι έτσι το debate του 2007, όπως και το debate του 2009, ήταν μία ακόμη συλλογή βαρετών μονολόγων και γενικόλογων απαντήσεων, σε ανούσια πολλές φορές ερωτήματα δημοσιογράφων που υπήρχε η υπόνοια οτι τα γνώριζαν εκ των προτέρων οι πολιτικοί αρχηγοί.

Τα debate έχουν εξελιχθεί σε μία διαδικασία η οποία είναι αφόρητα βαρετή, συντηρητική και δεν βοηθάει τους πολίτες να βγάλουν κάποιο συμπέρασμα, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Η αλλαγή μοντέλου είναι επιβεβλημένη καθώς τα debate μπορούν να είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο τόσο για τα κόμματα όσο και για τους ψηφοφόρους. Θα πρέπει τα κόμματα να μπορούν να παρουσιάσουν τις θέσεις τους επι συγκεκριμένων θεμάτων μέσα από αυτά, να μπορούν να τις αντιπαραβάλλουν με άλλων κομμάτων, να μπορέσει να υπάρξει διάλογος μεταξύ των πολιτικών αρχηγών πάνω σε μία συγκεκριμένη θεματική ενότητα, να διασφαλίζεται από τον συντονιστή οτι οι απαντήσεις θα είναι επι του θέματος κι έτσι ο πολίτης να μπορέσει να καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα και όχι να σιχτιρίζει που χάνει την αγαπημένη του εκπομπή αφού το debate προβάλλεται διακαναλικά.

Πιστεύω οτι θα πρέπει να υπάρχουν 2 debate μεταξύ όλων των πολιτικών αρχηγών που ενδιαφέρονται να συμμετέχουν (να μην υπάρχουν αποκλεισμοί). Ένα που θα δίνει έμφαση στην παρουσίαση των θέσεων των κομμάτων κι ένα άλλο που θα είναι σχεδόν αποκλειστικά διάλογος μεταξύ των πολιτικών αρχηγών, υπό τον έλεγχο ενός συντονιστή που δεν θα επιτρέπει να επικρατήσει χαβούζα και θα διασφαλίζει οτι δε θα υπάρχουν συνεχείς διακοπές. Μόνο έτσι ο πολίτης θα μπορέσει να συγκρίνει και να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα. Αυτό βέβαια προϋποθέτει οτι οι δημοσιογράφοι που θα λάβουν μέρος στο πρώτο debate θα έχουν διαβάσει τα προγράμματα των κομμάτων και θα κάνουν ερωτήσεις επι των θέσεων.

Στα προηγούμενα debate παρουσιαζόταν το εξής φαινόμενο: Στο 1,5 λεπτό που είχε ο πολιτικός αρχηγός να απαντήσει σε μία ερώτηση που το πιθανότερο είναι οτι γνώριζε εκ των προτέρων, απαντούσε γενικόλογα για 30-40 δευτερόλεπτα και στη συνέχεια επικεντρωνόταν σε κριτική σε αντίπαλα κόμματα, αυτό ο εκάστοτε συντονιστής θα πρέπει να διασφαλίζει οτι δε θα συμβαίνει με παρέμβασή του, καθώς ο αρχηγός θα έχει τη δυνατότητα στο 2ο debate να έχει προσωπική αντιπαράθεση με κάποιον άλλο πολιτικό αρχηγό.

Στο δεύτερο debate που έχω στο μυαλό μου και πιστεύω οτι θα είναι εξίσου χρήσιμο ο κάθε πολιτικός αρχηγός θα μπορεί να επιλέξει με ποιούς άλλους θέλει να αντιπαρατεθεί (να διαλέξει πχ εκ των προτέρων 2 πολιτικούς αρχηγούς). Εδώ ελοχεύει ο κίνδυνος, όλοι να θέλουν να αντιπαρατεθούν με τον επικεφαλής του κόμματος που προηγείται στις δημοσκοπήσεις, κάτι τέτοιο δεν μπορεί κανείς να το απαγορεύσει. Για να μην καταντήσει βαρετή και προβλέψιμη η συζήτηση θα μπορούσε μετά από άδεια του συντονιστή να παρέμβει και άλλος πολιτικός αρχηγός.

Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για 4 debate, εκ των οποίων τα 2 θα είναι μεταξύ Βενιζέλου/Σαμαρά είναι εκτός τόπου και χρόνου. Είναι κάτι που με άνεση θα γινόταν πριν 5-10 χρόνια αλλά τους πολίτες λίγο τους αφορά πλέον ο διαγκωνισμός ΠΑΣΟΚ/ΝΔ, κάτι που θα ήταν άδικο και θα προϋπέθετε οτι θα έπρεπε να γίνουν debate των αρχηγών ανά δυο χωρίς να αποκλείονται κόμματα ή πολιτικοί αρχηγοί. Ίσως κάτι τέτοιο θα έπρεπε να περάσει στα κανάλια, όπως πχ επιχειρεί να κάνει το mega με το debate που πρότεινε.

Το σίγουρο είναι πως το παλαιολιθικό μοντέλο των debate που έχουν καταντήσει η καλύτερη βαλεριάνα πρέπει να αλλάξει. Δεν υπάρχει λόγος να γίνονται αν αυτό που προσφέρουν στους πολίτες είναι μόνο εκνευρισμός και κανείς δεν μπορεί να βγάλει χρήσιμο συμπέρασμα. 

Πόλος ορθολογισμού υπάρχει

Όσο πλησιάζουμε προς την 6η Μαΐου τόσο αυξάνουν ο προβληματισμός και οι αμφιβολίες γύρω από την ψήφο του καθενός. Προσωπικά πιστεύω οτι το ποσοστό των αναποφάσιστων είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις, θα το χαρακτήριζα για την ακρίβεια ποσοστό μη σίγουρων για την ψήφο τους.

Τον τελευταίο καιρό ακούω από ανθρώπους που ποτέ δεν το περίμενα "θα ψηφίσω Καμμένο που τα λέει καλά εδώ και καιρό", "θα το ρίξω στην Αλέκα που είναι σταθερή", άκουσα και "θα ψηφίσω Κουβέλη γιατί είναι ήπιος και ΟΚ εγώ είμαι αριστερός", άκουσα και πολλούς να είναι φοβερά προβληματισμένοι καθώς νιώθουν οτι δεν εκπροσωπούνται επαρκώς από κανένα. Θα μπορούσα να πω οτι κι εμένα κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν με ενθουσιάζει, καμία πολιτική πρόταση δε με καλύπτει πλήρως, από όλους κάτι μου λείπει, ο ένας χάνει σε μεταρρυθμιστικό λόγο, ο άλλος σε κοινωνική ευαισθησία.

Όταν δε σε καλύπτει κανείς επαρκώς η εύκολη λύση είναι να απέχεις. Καιρό τώρα πολλοί περίμεναν να ξεπηδήσει από το χώρο της κεντροαριστεράς μία μεταρρυθμιστική κίνηση που θα συσπείρωνε όσους ήθελαν και θέλουν κάτι να αλλάξει στη χώρα, να φύγουμε από τη στασιμότητα. Δυστυχώς οι όποιες κινήσεις δεν ανέπτυξαν καμία δυναμική, κάποιες εξαφανίστηκαν πριν καλά καλά δημιουργηθούν (Κοινωνικός Σύνδεσμος), η μάχη στο Πασοκ χάθηκε με τη μοναδική υποψηφιότητα, ενώ η Δημοκρατική Αριστερά απογοητεύει όλο και περισσότερους οι οποίοι στράφηκαν προς το μέρος της ελπίζοντας οτι θα αποτελέσει κάτι το διαφορετικό.

Ο μεταρρυθμιστικός πόλος παρ' όλα αυτά υπάρχει, αλλά το βασικό πρόβλημα είναι οτι δεν βρίσκεται στο χώρο της κεντροαριστεράς. Σε μία χώρα που το 80% των πολιτών δηλώνουν οτι είναι αριστεροί ή με αριστερές καταβολές λες και κάτι τέτοιο αποτελεί παράσημο, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να στηρίξει κάποιος σχηματισμούς που τοποθετούνται στον δεξιό-φιλελεύθερο χώρο μη και τον πούνε δεξιό. Οι περισσότεροι θεωρούν οτι τα πράγματα είναι μονοδιάστατα στο πολιτικό σύστημα, δεξιά, αριστερά τέλος. Το πρόοδος-συντήρηση το διώχνουν από το μυαλό τους ως κάτι που δεν μπορεί να αποτελέσει πραγματική διαχωριστική γραμμή.

Το βλέπω αυτό σε πολλούς που περιμένουν να γίνει το θαύμα στη ΔΗΜΑΡ και να εκφράσει μετά τις εκλογές μεταρρυθμιστικό λόγο, να βγουν μπροστά στελέχη της, κάτι να αλλάξει. Δυστυχώς και η Δημοκρατική Αριστερά έχει πέσει στην παγίδα "Μνημόνιο- Αντιμνημόνιο", ενώ η λέξη "περικοπές" φαίνεται να απουσιάζει από το λεξιλόγιό της, σε μία περίοδο που ψάχνουμε 11δις. Επιλέγει λοιπόν όπως και σειρά άλλων δυνάμεων να μην τοποθετείται ξεκάθαρα απέναντι σε διλήμματα, να μιλάει για ένα "άλλο Μνημόνιο" για μία "άλλη πολιτική" την οποία προφανώς θα χρηματοδοτήσει με κονδύλια από ένα νέο σχέδιο τύπου Μάρσαλ στο οποίο ομνύουν οι "Αλλομνημονιακοί", μία νέα κατηγορία που λέει όχι στο Μνημόνιο, ναι σε ένα άλλο Μνημόνιο και προσεύχεται νυχθημερόν να εκλεγεί στη Γαλλία ο Ολάντ.

Το ΠΑΣΟΚ του αλλαγμένου Ευάγγελου Βενιζέλου που μόνος αυτός διαπραγματεύτηκε δεν έχει να μας προτείνει κάτι. Το άλλοθι "Ραγκούσης", δεν υπάρχει. Είναι ένας στους εκατοντάδες, σε ένα κόμμα με έναν αρχηγό που όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν Θεοί και δαίμονες οτι έχει αλλάξει, παραμένει ο ίδιος απολυταρχικός, αλαζόνας και εγωπαθής άνθρωπος. Ποιό το νόημα να ψηφίσει κάποιος Πασοκ απλά για να σταυρώσει τον Ραγκούση; Προσωπικά το βρίσκω απλά ένα άλλοθι για να μην απαγκιστρωθούν από το κόμμα. Ο Ραγκούσης όπως και διάφοροι μεταρρυθμιστές την ευκαιρία τους την είχαν, επέλεξαν να χαρίσουν το κόμμα, χωρίς να δώσουν έστω μία μικρή μάχη με την προσωποποίηση της συντήρησης που ακούει στο όνομα "Ευάγγελος Βενιζέλος". Η μάχη των σταυρών την ώρα που έχει χαθεί η πολιτική μάχη δεν έχει κανένα νόημα, εμένα ίσα ίσα με στεναχωρεί που ο Ραγκούσης κατεβαίνει στη Β' με αυτό το κόμμα.

Τι μένει λοιπόν; Δράση/Φιλελεύθερη Συμμαχία και Δημοκρατική Συμμαχία. Θα πρέπει κανείς να επιλέξει μεταξύ δύο ομοειδών κομμάτων που σε αυτές τις συνθήκες και με ποσοστά κοντά στο 2% επέλεξαν για τους δικούς τους λόγους να μη συνεργαστούν. Αν δεν καταφέρει κανένα από τα δυο κόμματα να μπει στη Βουλή με ποσοστά κοντά στο 2,5% είμαι σίγουρη οτι κανένας πολίτης που θα δώσει την ψήφο του κάνοντας ιδεολογικές εκπτώσεις στο όνομα του ορθολογισμού, δεν θα καταφέρει να τους συγχωρήσει που δε συνεργάστηκαν. Σε μία Βουλή με 7-8 λαϊκίστικα- συντηρητικά κόμματα, ένας μικρός πόλος ορθολογισμού, ένα κόμμα καθαρά μεταρρυθμιστικό και όχι διάσπαρτες φωνές, είναι απαραίτητο.

Δεν έχω καταλήξει προσωπικά ακόμη τι θα κάνω, θα το βασανίζω μέχρι τέλους. Άλλωστε αν δε βασανίσουμε την ψήφο μας σε αυτές τις εκλογές, πότε θα την βασανίσουμε;

ΥΓ: Αν για κάτι χαίρομαι είναι που τις τελευταίες μέρες όλο και περισσότεροι βγαίνουν μπροστά και στηρίζουν έναν από τους δυο σχηματισμούς (κυρίως τη Δράση), απο το Ελληνάκι μέχρι τον Απόστολο Δοξιάδη .

Διαβάστε επίσης: Στις εκλογές δεν ψηφίζουμε πρόσωπα της Βάσως Κιντή

Προεκλογική περίοδος: Σα να μην πέρασαν δυο χρόνια...

Αν κάτι έχουμε συνειδητοποιήσει όλοι τα τελευταία δυο χρόνια που οι εξελίξεις τρέχουν με φρενήρη ταχύτητα, είναι τα μειωμένα αντανακλαστικά του πολιτικού συστήματος και η δυσκολία προσαρμογής στα νέα δεδομένα.
Παρακολουθώ τις πολιτικές συζητήσεις και τις τοποθετήσεις στελεχών που γίνονται κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου που έχει ξεκινήσει από την ημέρα συγκρότησης της κυβέρνησης Παπαδήμου και πραγματικά απορώ αν ζούμε στον ίδιο πλανήτη, στην ίδια χώρα, αν έχουμε ζήσει τα ίδια πράγματα δυο χρόνια τώρα, αν παρακολουθούμε και ερμηνεύουμε σωστά τις δηλώσεις ξένων αξιωματούχων κλπ....

Γνωρίζουμε όλοι οτι τον Ιούνιο αναμένεται νέο πακέτο μέτρων. Παρ' όλα αυτά η προεκλογική συζήτηση περιστρέφεται κατά έναν περίεργο τρόπο, γύρω από το μεταναστευτικό, από τις μετεκλογικές συνεργασίες και από το ποιός είναι λιγότερο μνημονιακός ή περισσότερο αντιμνημονιακός. Οι κατήγοροι του "λεφτα υπάρχουν" που ανέρχονται σε περίπου 10 εκατομμύρια, σε αυτή την προεκλογική περίοδο επιδιώκουν μέσω της ολίσθησης της συζήτησης σε ήσσονος σημασίας ζητήματα σε σχέση με τα νέα μέτρα, να μην γίνει ουσιαστική συζήτηση, να μην δώσει ο κόσμος έμφαση στα προγράμματα και στην τελική, να μην καταλάβει την πολιτική γύμνια και την αδυναμία κατάθεσης προτάσεων από την πλειοψηφία του πολιτικού συστήματος.

Γι' αυτό λοιπόν έχουν ανέβει όλοι μαζί αλά μπρατσέτα σε ένα ροζ συννεφάκι και το μόνο που φαίνεται να τους απασχολεί είναι πώς θα παταχθεί η λαθρομετανάστευση και πώς το ένα κόμμα θα κάνει το δύσκολο στο άλλο προκειμένου όλοι να αυξήσουν τη συσπείρωσή τους. Μία αναφορά σε μέτρα που θα ληφθούν για μείωση δαπανών δεν έχω ακούσει...

Must δημοσιογραφικές ερωτήσεις όπως "είστε Μνημονιακός ή αντιμνημονιακός", "με ποιά κόμματα θα συνεργαζόσασταν" ακούγονται σε κάθε μα κάθε συνέντευξη και οι δημοσιογράφοι που τις κάνουν σου δίνουν την εντύπωση με τον στόμφο που τις θέτουν και με τη σημασία που δίνουν στην απάντηση, οτι έχουν κάνει την ερώτηση του αιώνα, οτι έχουν βγάλει ένα τεράστιο δημοσιογραφικό λαβράκι. Η απάντηση "είμαι αντιμνημονιακός", "θα συνεργαζόμουν με μία υπεύθυνη δύναμη" γίνεται κατευθείαν τιτλος, είναι "η είδηση της συνέντευξης". Είναι προφανές οτι ερωτήσεις για τα νέα μέτρα θυσιάζονται στον βωμό της πρωτοτυπίας που επιτάσσει να απαντηθούν πρώτα οι δυο must ερωτήσεις που παρέθεσα.

Κόμματα εξουσίας πάνε για τη νίκη και ζητάνε αυτοδυναμία χωρίς να έχουν καν πρόγραμμα. Μπορεί να υπάρχει ένας οδικός χάρτης, το Μνημόνιο αλλά κάποιοι φαίνεται οτι έχουν επαναπαυθεί σε αυτό. Η αδυναμία παρουσίασης ισοδυνάμων, το γεγονός οτι η συζήτηση για τα μέτρα του Ιουνίου, μπαίνει κάτω από το χαλί, δείχνει το εξής απλό: Η Ελληνική πλευρά θα πάει για ακόμα μία φορά γυμνή και χωρίς προτάσεις, μόνο με κόκκινες γραμμές να διαπραγματευτεί τα νέα μέτρα (αφού πρώτα προσευχηθεί στον Θεό της Ελλάδος να εκλεγεί ο Ολάντ στη Γαλλία και κάποιος να πάρει την απόφαση για ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ). Στη συνέχεια θα κατηγορήσει την ανάλγητη τρόικα για λάθος συνταγή, ενώ θα έπρεπε κανονικά κάθε προεκλογικό πρόγραμμα σοβαρού κόμματος να αποτελεί μία αντιπρόταση στο Μνημόνιο.

Είναι φυσικό οτι τους Έλληνες δημοσιογράφους που δεν είχαν ακούσει τίποτα για την κρίση και τα σκάνδαλα, που έπεσαν από τα σύννεφα όπως όλοι εμείς, δεν τους απασχολεί να κάνουν τέτοιες ερωτήσεις. Τους ενδιαφέρει να μάθουν αν θα συνεργαστεί ο Κουβέλης με το Πασοκ, ο Τσίπρας με τον Καμμένο κλπ. Προφανώς αυτό πιστεύουν οτι αφορά και τον πολίτη τον οποίο οι ίδιοι θεωρούν απλό τηλεθεατή, οπότε φροντίζουν να του προσφέρουν κάτι εύπεπτο και πιασάρικο αντί για κάτι ουσιαστικό που θα προβληματίσει.

Τα δε "μεγάλα κόμματα" πιο εκτός τόπου και χρόνου παρά ποτέ, νομίζουν οτι με το να ζητάνε αυτοδυναμία την ώρα που ο κόσμος απαιτεί συνεργασίες με το να λένε "κίνδυνος Πασοκ, κίνδυνος Δεξιάς, κίνδυνος Αριστεράς" συσπειρώνουν. Όταν τα δημοσκοπικά δεδομένα δείχνουν οτι δεν θα υπάρξει αυτοδυναμία, δεν μπορεί ορισμένοι υποκριτικά να αρνούνται τη συζήτηση για συνεργασίες προς άγραν ψήφων, ούτε μπορεί να περιμένουν το μετά των εκλογών μη και φανεί οτι το συζητάνε από πριν και χάσουν καμία ψήφο.

Πίστευα οτι αυτή η προεκλογική περίοδος θα ήταν ριζικά διαφορετική από τις άλλες, διότι αυτή τη φορά γνωρίζουμε τα πραγματικά δεδομένα, έχουμε καταλάβει πόσο σημαντική είναι η ψήφος μας και λογικά όσοι θα πολιτευτούν έχουν καταλάβει οτι και ο τρόπος διεκδίκησης της ψήφου έχει αλλάξει. Και όμως...
Ένα πράγμα μένει για να πειστώ οτι τα κόμματα δεν έχουν καταλάβει απολύτως τίποτα, να δω "τα λαμπερά ονόματα" των ψηφοδελτίων, διασημότητες που αναζητούν κόμματα λίγο πριν τις εκλογές μπας και καταφέρουν να υφαρπάξουν δια αυτής της οδού 1-2 ψήφους παραπάνω...

Αντιμεταρρυθμιστική ρεβάνς στο χώρο της Παιδείας (;)

Όταν τον Σεπτέμβριο του 2010 ανακοινώθηκε η πρόθεση της κυβέρνησης Παπανδρέου να ανοίξει το θέμα των ΑΕΙ, ήμουν αρκετά επιφυλακτική, κυρίως γιατί οι βασικοί άξονες μου θύμισαν την προσπάθεια της Μαριέττας Γιαννάκου, τις πολύμηνες καταλήψεις και το άδοξο τέλος.
Μετά από διαβούλευση αρκετών μηνών, τον Ιούλιο του 2011 δόθηκε στη δημοσιότητα το προσχέδιο του νόμου. Το είχα υποδεχθεί με μία ανάρτηση με τον τίτλο "Μάχη για το Πανεπιστήμιο".

Οι Πρυτάνεις τότε σε σύνοδό τους, αντέδρασαν πολύ έντονα στα όσα προέβλεπε ο νόμος και επικεντρώθηκαν κυρίως στις αλλαγές στον τρόπο διοίκησης των Πανεπιστημίων. Η κινητοποίηση των υποστηρικτών του νομοσχεδίου ήταν όπως σε όλες τις περιπτώσεις πολύ μικρότερη από την κινητοποίηση των κατηγόρων, οι οποίοι λίγο πολύ ούρλιαζαν οτι το νομοσχέδιο ήταν αντισυνταγματικό καθώς κατά την άποψή τους καταργούσε το αυτοδιοίκητο, δημιουργούσε πρόβλημα στη χρηματοδότηση ενώ εισήγαγε δαιμονοποιημένες έννοιες όπως η αξιολόγηση και οι επώνυμες έδρες.

Εκείνες τις μέρες έπεσα πάνω σε ένα κείμενο τεραστίου κάλλους της "πρωτοβουλίας Ελλήνων Πανεπιστημιακών", που παρουσίαζε το Ελληνικό Πανεπιστήμιο ως το γαλάτικο χωριό της Ευρώπης που αντιστέκεται στη λαίλαπα του καπιταλισμού.

Είχα γράψει τότε ένα κείμενο με τίτλο "Στοίχημα η βελτίωση του νομοσχεδίου για τα ΑΕΙ".

Το Υπουργείο Παιδείας είχε επιλέξει τότε και πολύ σωστά, να φέρει το νομοσχέδιο μέσα στο καλοκαίρι για να το περάσει με τα Πανεπιστήμια κλειστά, έτσι ώστε να ελαχιστοποιούνταν οι αντιδράσεις. Οι Πρυτάνεις λοιπόν ζήτησαν τότε τρίμηνη παράταση για να ... μελετήσουν το νομοσχέδιο, υπολογίζοντας προφανώς οτι σε 3 μήνες θα ξαναάνοιγαν οι σχολές, θα άρχιζαν οι καταλήψεις και το νομοσχέδιο θα έπεφτε στους δρόμους. Το νομοσχέδιο υπερψηφίστηκε από 250 βουλευτές στις 25 Αυγούστου και αμέσως μετά άρχισαν οι καταλήψεις με κλείσιμο ματιού από τους Πρυτάνεις. Οι καταλήψεις κράτησαν περι τον ενάμιση μήνα καθώς σε πολλές σχολές φοιτητές αποφάσισαν οτι δεν θα άφηναν τους επαναστάτες συμφοιτητές τους να παίξουν με το μέλλον τους. Το νομοσχέδιο που είχε ήδη ψηφιστεί παρά τις όποιες ατέλειες, είχε αρκετούς φαν μεταξύ φοιτητών και Πανεπιστημιακών ενώ είχε και κοινωνική αποδοχή. 

Η τότε Υπουργός Παιδείας είχε παρουσιάσει λίγο μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου και το χρονοδιάγραμμα εφαρμογής του, το οποίο με μία απλή ματιά φαίνεται πως έχει πέσει έξω. Οι εκλογές για τα νέα συμβούλια διοίκησης ακυρώθηκαν σε πολλά ιδρύματα, τα μέλη των επιτροπών που διορίστηκαν από το Υπουργείο Παιδείας στοχοποιήθηκαν από γνωστά τραμπούκικα σχήματα που κάνουν party μέσα στα Πανεπιστήμια, ενώ το Υπουργείο δεν φρόντισε να διασφαλίσει τη διαδικασία εκλογών και να προστατέψει όσους ήθελαν να λάβουν μέρος στις διαδικασίες.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, να έχουμε Υπουργό Θρησκευμάτων και Παιδείας τον κύριο Γεώργιο Μπαμπινιώτη ο οποίος απ' οτι φαίνεται θα καταργήσει στην πράξη τον νόμο, αλλά μέχρι τέλους θα ισχυρίζεται οτι τον εφαρμόζει σεβόμενος την μεγάλη πλειοψηφία με την οποία ψηφίστηκε, ρίχνοντας στάχτη στα μάτια των αφελών.


Σε εμφάνισή του στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ, είπε τα εξής: 
-"Έχετε την εντύπωση οτι μπορεί η πολιτεία να εκβιάζει τα Πανεπιστήμια και να τα απειλεί οτι δε θα τα χρηματοδοτήσει εάν δεν εφαρμόσουν ένα νόμο;". 
-"Η εφαρμογή του νόμου δεν πέρασε στις εκλεγμένες πρυτανικές αρχές, δημιουργήθηκαν εφορευτικές επιτροπές απ' έξω, οι οποίες θα πήγαιναν να διεξαγάγουν τις εκλογές, το σύστημα αυτό απέτυχε"
-"Εγώ ξεκινάω οτι ο νόμος θα εφαρμοστεί, μιλάμε μόνο για την τακτική της εφαρμογής, η μέχρι τώρα τακτική απέτυχε παταγωδώς"
-"Πριν από τις εκλογές είναι δυνατόν να μην έχουμε ηρεμία στα Πανεπιστήμια και να μη συζητήσουμε πώς θα μπορέσει να εφαρμοστεί;"
-"Αν ο νόμος είχε προχωρήσει και εφαρμοζόταν ίσως δεν θα ήμουν εγώ σε αυτή τη θέση"


Εν ολίγοις άφησε να εννοηθεί οτι η Άννα Διαμαντοπούλου αντικαταστάθηκε γιατί απέτυχε στην εφαρμογή του νόμου και διότι πρέπει να υπάρχει κλίμα ηρεμίας στα Πανεπιστήμια πριν τις εκλογές, φάνηκε οτι απέρριψε τον τρόπο ο οποίος επιλέχθηκε από το Υπουργείο και προβλεπόταν στο νομοσχέδιο για την εκλογή του πρώτου Συμβουλίου Διοίκησης, ενώ είναι προφανές οτι δεν συμφωνεί με την παύση των Πρυτανικών Αρχών πριν τη λήξη της κανονικής θητείας τους. Δεν φαίνεται επίσης να θέλει να υπάρξει μία ασφαλιστική δικλείδα πίεσης για την εφαρμογή του νόμου. Διότι η σύνδεση της χρηματοδότησης των Πανεπιστημίων με την εφαρμογή του νόμου είναι ακριβώς αυτό, η ασφαλιστική δικλείδα εφαρμογής του νόμου, χωρίς να υπάρχει αυτή η σύνδεση θα μπορεί το κάθε Πανεπιστημιακό ίδρυμα και ο κάθε Πρύτανης να παρακάμπτει τον νόμο αφού δεν θα έχει καμία κύρωση.


Ανακοινώθηκε λοιπόν πριν λίγες ημέρες και όχι σήμερα Πρωταπριλιά, οτι ο νέος Υπουργός προτίθεται να συγκροτήσει μία 6μελή επιτροπή αποτελούμενη από 4 Πρυτάνεις που ήταν αντίθετοι με το νομοσχέδιο και είχαν εκφραστεί με πολύ έντονο τρόπο σε σχέση με τις διοικητικές αλλαγές, η οποία θα αποφασίσει για τυχόν αλλαγές που θα γίνουν στον νόμο για να τον καταστήσουν εφαρμόσιμο. Τουλάχιστον κωμικό. 

Υποτίθεται πως η κυβέρνηση Παπαδήμου, η κυβέρνηση ενός τεχνοκράτη που τον καλοβλέπουν κάποιοι για επικεφαλής μίας κυβέρνησης συνεργασίας και μετά τις εκλογές, θα ήταν πιο φιλική προς τις μεταρρυθμίσεις σε κάθε τομέα και αν δεν τις προωθούσε σεβόμενη τον ειδικό σκοπό για τον οποίο συγκροτήθηκε, τουλάχιστον θα σεβόταν τη μικρή μεταρρυθμιστική προσπάθεια που έγινε τα δυο προηγούμενα χρόνια. Και όμως τα δείγματα είναι απογοητευτικά και ανησυχητικά κυρίως για το τι έπεται των εκλογών.

Δεν ξέρω αν η μάχη των μεταρρυθμίσεων έχει χαθεί πάντως σίγουρα αυτή τη στιγμή ζούμε μία μικρή αντιμεταρρυθμιστική ρεβάνς, μία υποχώρηση των κυβερνώντων σε απαιτήσεις συντεχνιών. Δηλαδή αν για να καταστεί ο νόμος εφαρμόσιμος, για να αμβλυνθούν οι αντιδράσεις, αποφασιστεί οτι δεν θα υπάρχουν εξωπανεπιστημιακοί στο συμβούλιο διοίκησης, οτι θα υπάρχουν περισσότεροι εκπρόσωποι των φοιτητών και τα μέλη θα εκλέγονται με συμμετοχή όλης της Πανεπιστημιακής κοινότητας, θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο για τη χώρα και τα Πανεπιστήμια; Η υποχώρηση της πολιτείας και οι παραχωρήσεις θα βοηθήσουν στην αλλαγή νοοτροπίας; 


Δηλαδή γιατί το μέλλον μίας μεταρρύθμισης πρέπει να είναι: 
Ανακοίνωση πρόθεσης της κυβέρνησης για αλλαγή σε έναν τομέα -> άρνηση συμμετοχής σε διάλογο των εμπλεκομένων που τον καταγγέλλουν ως "στημένο και προσχηματικό"-> αντίδραση -> ψήφιση νομοσχεδίου -> μη εφαρμογή νομοσχεδίου -> αντίδραση -> αντικατάσταση υπουργού -> διευθετήσεις -> κατάργηση του νόμου στην πράξη μέσω αλλαγών που τον καθιστούν εφαρμόσιμο και αποδεκτό στην καλύτερη ή με ολοκληρωτικό πάγωμα λόγω... συνθηκών καθώς οι συντεχνίες έκριναν οτι είναι 1) αντισυνταγματικός και 2) μη εφαρμόσιμος.


Η περίπτωση Μπαμπινιώτη πάντως έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον κυρίως για ανθρώπους όπως εγώ που υποστηρίζουν πως όποιος αναλαμβάνει έναν Υπουργικό θώκο πρέπει να είναι σχετικός με το αντικείμενο. Μόλις άκουσα οτι ο Μπαμπινιώτης θα αναλάμβανε σκέφτηκα: ορίστε ένας άνθρωπος που κινείται μέσα στην εκπαίδευση, γνωρίζει τα προβλήματα είναι σχετικός για να δούμε... Και όμως τα πρώτα του μελήματα ήταν να παραστεί σε εκδήλωση για τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο (και Θρησκευμάτων...), να περάσει τροπολογία για απολύσεις σε ιδιωτικά σχολεία και να προχωρήσει σε "διευθετήσεις που θα καταστήσουν πιο εύκολη την εφαρμογή του νόμου" (έτσι το λέμε τώρα)... Την επόμενη φορά που θα πάω να πω οτι πρέπει ο εκάστοτε Υπουργός εκτός από διοικητικές ικανότητες να είναι και σχετικός, θα μασήσω αυτόματα μία Stimorol...


Τέλος δείτε τοποθέτηση του Δημήτρη Νανόπουλου σε σχέση με τον νόμο Διαμαντοπούλου για τα ΑΕΙ.... Σε αυτή τη χώρα δεν μας αρέσουν οι λογικές τύπου Νανόπουλου, προτιμούμε διαχρονικά τις λογικές τύπου Μπαμπινιώτη... 

"Προχωράμε". Καλό δρόμο.

Με ποσοστό της τάξεως του 97% κατάφερε να εκλεγεί εχθές Πρόεδρος του Πασοκ ο μοναδικός υποψήφιος για την ηγεσία του. Η αγωνία έφτασε στο κόκκινο για τη συμμετοχή, αλλά από το πρωί διακινούνταν η πληροφορία οτι θα έφτανε στις 200.000 (υπολογίστηκε προφανώς με ειδικό τύπο, τον ίδιο που έδωσε τα ποσοστά εγκύρων/λευκών και ακύρων τα ίδια με τις εκλογές του 2007), οπότε δόθηκε τέλος από νωρίς στην αγωνία.

Η διαδικασία της εκλογής Προέδρου του κόμματος από τη βάση που πρώτος εισήγαγε στα πλαίσια μίας λογικής αυξημένης νομιμοποίησης και ευαισθητοποίησης του πολίτη ο Γιώργος Παπανδρέου, ευτελίστηκε με μοναδικό τρόπο κατά τη χθεσινή "γιορτή της Δημοκρατίας". Μετά το μπλοκάρισμα της κατάθεσης 2ης και 3ης υποψηφιότητας το ζήτημα εξελίχθηκε σε μία τυπική διαδικασία στην οποία ήταν προφανές οτι λόγω μειωμένου ενδιαφέροντος και μη ύπαρξης δεύτερου πόλου, ο άμεσα ενδιαφερόμενος θα μπορούσε να κάνει το παιχνίδι όπως ήθελε.

Κατά τον ίδιο τρόπο φαντάζομαι οτι θα ευτελιστούν στο μέλλον και άλλοι ενοχλητικοί νεωτερισμοί όπως η Διαύγεια και το opengov. Εδώ είμαστε και θα τα δούμε.

Μόλις είδα αυτή τη φωτογραφία που ανέβασε στο twitter ο @Mosxovas στεναχωρήθηκα και δεν το περίμενα. Δεν ξέρω τι ακριβώς με στεναχώρησε, το σημειολογικό του πράγματος αν σκεφτεί κανείς το είδος και το ήθος του πολιτικού που παραδίδει και αυτού που παραλαμβάνει, το γεγονός οτι το ξέραμε από το καλοκαίρι και τα όλα όσα έγιναν οτι αυτή θα ήταν η κατάληξη (θα τα πει ο ιστορικός του μέλλοντος είπαμε), το γεγονός οτι δεν υπήρξε καμία άλλη εναλλακτική, το γεγονός οτι δεν έχω τι να ψηφίσω καθώς οι μεταρρυθμιστικές φωνές πνίγονται σε κάθε παράταξη; Το οξύμωρο οτι έφαγαν τον ΓΑΠ ενώ πανηγυρίζουν για ό,τι κατάφερε; Το γεγονός οτι κάποιοι χαίρονται καθώς πιστεύουν οτι σηματοδοτείται το τέλος του νεποτισμού, ενώ αδιαφορούν για τους διάφορους αφανείς χορηγούς, ανθρώπων που χωρίς την προβολή των ΜΜΕ και πανάκριβες καμπάνιες θα τους ψήφιζε μόνο το σόι τους;

Λυπάμαι που ο Γιώργος Παπανδρέου δεν τα κατάφερε, για την ακρίβεια λυπάμαι που το είδος του πολιτικού που αντιπροσωπεύει ο Γιώργος Παπανδρέου δεν τα κατάφερε και άνοιξε και πάλι ο δρόμος για Ευάγγελους Βενιζέλους. Ελπίζω ο αρχηγός του 97% να διαψεύσει την πολύ κακή εικόνα που έχω γι' αυτόν αν και δε το νομίζω.
Ελπίζω οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις που προτίμησαν να μείνουν κλεισμένες στο καβούκι τους ή συμβιβάστηκαν για να εξασφαλίσουν την πολιτική τους επιβίωση να μη το μετανιώσουν που δεν έσπασαν αυγά.

Για το τέλος παραθέτω ένα απόσπασμα από ανάρτηση της Αριστερής Στρουθοκαμήλου με το οποίο συμφωνώ απόλυτα....

"Σήμερα, οι χειρότεροι εκπρόσωποι αυτού του συστήματος, Σαμαράς και Βενιζέλος, προσπαθούν να σώσουν ότι σώζεται.
Ειδικά ο δεύτερος, άνθρωπος της εκκλησίας, των εξοπλισμών (κατάφερε για καιρό να τους εξαιρεί και τους δύο από κάθε μνημόνιο) και του αμετανόητου πελατειασμού (με χρήση των οριζόντιων μέτρων τα οποία μετά απέδιδε σε έμπνευση της τρόικας), ένας από τους χειρότερους καιροσκόπους όλων των εποχών που κόντεψε να βυθίσει τον Σεπτέμβρη τη χώρα σε μια αιφνίδια χρεοκοπία (με την ...εθνικά υπερήφανη στάση του να ...εκδιώξει την τρόικα και αποτέλεσμα να φτάσει η 6η δόση τον Ιανουάριο με τον Παπαδήμο, βυθίζοντας στο μεταξύ σε πρωτοφανή ύφεση την οικονομία), προσπαθεί να αναστήσει τώρα το νεκρό πια σύστημα "δούναι και λαβείν" και τον ένα του πυλώνα: το μεταπολιτευτικό ΠΑΣΟΚ...
Θα τα καταφέρει; Θα εγκλωβίσει τις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας στο λαϊκιστικό του μόρφωμα; Πόσοι θα συνεργαστούν μαζί του στην αναστήλωση της παράγκας;
Σε κάθε περίπτωση, εάν στην πιο κρίσιμη στιγμή για την χώρα, το ΠΑΣΟΚ έχει να μας προτείνει Βενιζέλο... καλύτερα να συρρικνωθεί ολοκληρωτικά. Μήπως και απελευθερωθούν δυνάμεις και συνειδήσεις από την πελατειακή στρούγκα και ένα ευρωπαϊκός αέρας καθαρίσει αυτιά, μάτια και σκέψεις για το αύριο.
Το αύριο της παραγωγικής Ελλάδας και όχι εκείνης του "υπερήφανου παρασιτισμού"..."

Κηπουροί και πώς να τους ξεφορτωθείτε με δυο κινήσεις

Η χρήση της λέξης "κηπουρός" για να χαρακτηρίσουν κάποιοι προσωπικές επιλογές του Γιώργου Παπανδρέου χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά το καλοκαίρι από τον Γιώργο Φλωρίδη στην εκπομπή "Φάκελοι".
Δεν γνώριζα τότε τη "θεωρία του κηπουρού" που λέει λίγο πολύ οτι ο βασιλιάς μπορούσε να διορίσει Πρωθυπουργό όποιον ήθελε, ακόμα και τον κηπουρό του. Κάτι το οποίο φυσικά σημαίνει οτι όποιος διορίζει σε συγκεκριμένες θέσεις άτομα που βρίσκονται κοντά σε αυτόν, έχει σύμφωνα με τη συγκεκριμένη θεωρία, ηγεμονικές τάσεις.

Ας δούμε λίγο ποιοί θεωρούνταν κηπουροί του Γιώργου Παπανδρέου...
Η κυρία Τίνα Μπιρμπίλη και οι κύριοι Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Δημήτρης Δρούτσας, Παύλος Γερουλάνος, Ηλίας Μόσιαλος, Γιάννης Ραγκούσης.

Η Τίνα Μπιρμπίλη ήταν ένα από τα άτομα που δέχθηκαν τρομερό πόλεμο από τη μέρα που ανέλαβε το νεοσύστατο Υπουργείο Περιβάλλοντος. Η πράσινη ακτιβίστρια με τις ... πράσινες εμμονές της, δημιούργησε πρόβλημα σε διάφορους μπετολάγνους, οπαδούς του δόγματος "Οικοδομή, αγάπη μου". Δύσκολα ξεχνιέται το μπαϊράκι που σήκωσαν βουλευτές του Πασοκ με αφορμή το νομοσχέδιο για τη δόμηση στις περιοχές Natura. Πρώτη φορά είχαμε Υπουργείο Περιβάλλοντος και μάλιστα με Υπουργό σχετική με το αντικείμενο. Ένα άλλο βασικό πρόβλημα της Τίνας Μπιρμπίλη ήταν οτι όπως λένε οι φήμες, ο Γιώργος Παπανδρέου τη γνώρισε σε γυμναστήριο, κάτι το οποίο προφανώς την καθιστά μη αξιόλογη, γιατί ως γνωστόν τα αξιόλογα στελέχη ή τα συναντάς σε εκδηλώσεις ή στα συστήνουν... χορηγοί.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ευρωβουλευτής του Πασοκ, άνθρωπος ηπίων τόνων, που κατέχει τα Οικονομικά, στην αρχή δεν αμφισβητούνταν ιδιαίτερα από κανέναν, εισέπραξε όμως όλη τη φθορά, κατηγορήθηκε οτι δεν διαπραγματεύτηκε και στο τέλος αντικαταστάθηκε μετά την καλοκαιρινή ανταρσία βουλευτών, που θεώρησαν ικανοποιητική την αντικατάστασή του από τον μελλοντικό ηγέτη του Πασοκ, ο οποίος μπορεί να μην κατέχει τα οικονομικά, αλλά έχει λέγειν.

Ο Δημήτρης Δρούτσας, επίσης άνθρωπος ηπίων τόνων, δεν κατηγορήθηκε ιδιαίτερα από κανέναν, προσωπικά δεν μπορώ να αξιολογήσω το έργο του, όπως και το έργο οποιουδήποτε Υπουργού Εξωτερικών, καθώς αυτό φαίνεται με τα χρόνια και με τις συμμαχίες που διαμορφώνονται.

Ο Παύλος Γερουλάνος, άνθρωπος ηπίων τόνων και αυτός, όπως άλλωστε όλοι οι κατά Φλωρίδη "κηπουροί", ανέλαβε ένα Υπουργείο μέσω του οποίου πολλοί προκάτοχοί του δια των επιδοτήσεων στον χώρο της τέχνης, δημιούργησαν πολλές χρήσιμες συμμαχίες. Δεν ξέρω κατά πόσο έπραξε το ίδιο, το έργο του δεν μπορώ να το κρίνω, αλλά θα θυμάμαι για αρκετό καιρό  την επιστολή του Θανάση Παπαγεωργίου που ένιωσε προσβεβλημένος με τη μικρή επιδότηση που πήρε.

Ο Ηλίας Μόσιαλος, άνθρωπος με βιογραφικό που απλά το χαζεύεις και σκέφτεσαι οτι το πιθανότερο είναι να μη το αποκτήσεις ποτέ, εξελέγη βουλευτής Επικρατείας. Μέχρι τον Ιούνιο του 2011 δεν είχε αναλάβει κάποια θέση και στον τελευταίο ανασχηματισμό ανέλαβε Υπουργός Επικρατείας. Λίγο καιρό αφ΄οτου ανέλαβε τα καθήκοντά του παρουσίασε σχέδιο αναδιάρθρωσης της ΕΡΤ και ξεκίνησε η .... επανάσταση τόσο από την ΕΡΤ όσο και από βουλευτές που πήγαν να πάθουν καρδιακό, ακούγοντας οτι σκέφτεται να κλείσει την ΕΤ1 και κυρίως το περιοδικό που κάθε Έλληνας αγοράζει φανατικά, τη "Ραδιοτηλεόραση". Δεν έχει αυτή τη στιγμή κάποια υπουργική θέση, στην ΕΡΤ πάντως, όπως και μέσα στην ΚΟ του ΠΑΣΟΚ, ακόμη τον βρίζουν.

Ο Γιάννης Ραγκούσης, τέως δήμαρχος Πάρου και επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του Πασοκ, ανέλαβε το Υπουργείο Εσωτερικών στην πρώτη κυβέρνηση Παπανδρέου. Επι Υπουργείας του πέρασε ο Καλλικράτης, ο νόμος για την ιθαγένεια, ενώ έγινε πραγματικότητα η Διαύγεια. Στη συνέχεια ανέλαβε το Υπουργείο Υποδομών, ενώ τώρα είναι αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας. Αποτελεί το κόκκινο πανί των εκλεγμένων στελεχών του Πασοκ καθώς υπήρξαν υπόνοιες οτι διανοήθηκε να σκεφτεί να θέσει υποψηφιότητα για την ηγεσία του Πασοκ όντας μη εκλεγμένος.

Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί; Είναι μη εκλεγμένοι! Διορισμένοι από τον Γιώργο Παπανδρέου, οπότε σύμφωνα με το σκεπτικό των πραγματικών εκπροσώπων του Ελληνικού λαού όπως η Θεοδώρα Τζάκρη, είναι και μη αξιόλογοι. Φυσικά δεν μπορούν να έχουν καμία φιλοδοξία και εξυπακούεται οτι είναι κατώτεροι των εκλεγμένων με σταυρό βουλευτών. Άλλωστε η δήλωση "δεν υπήρξα ποτέ κηπουρός" που παίζει πολύ τον τελευταίο καιρό, είναι κάτι σαν παράσημο που από εδώ και πέρα θα πρέπει να κοσμεί κάθε βιογραφικό βουλευτή ή Υπουργού.

Υπάρχει τρόπος να εκλείψουν αυτά τα πολιτικά ζωύφια, οι κηπουροί, που τόσο ενοχλούν, αρκεί να κινητοποιηθούν οι πραγματικοί εκπρόσωποι του Ελληνικού λαού.

Κηπουροί είναι: Οι βουλευτές Επικρατείας και οι εξωκοινοβουλευτικοί Υπουργοί.
Άρα:

- Κατάργηση του θεσμού των βουλευτών Επικρατείας τον οποίο εισήγαγε ο Κων/νος Καραμανλής προκειμένου να συμπεριλάβει μετά την τραυματική περίοδο της δικτατορίας στα ψηφοδέλτιά του εξέχοντες επιστήμονες, καταξιωμένες προσωπικότητες Ελλήνων που διέπρεπαν στο εξωτερικό, αλλά και προσωπικότητες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο δεν θα ήσαν διατεθειμένες να κατέβουν στο στίβο της πολιτικής. (Σχετικό ρεπορτάζ της Καθημερινής εδώ)

- Πλήρης σύνδεση νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, να μην επιτρέπεται δια νόμου να υπάρχουν εξωκοινοβουλευτικοί Υπουργοί.

Έτσι και μόνο έτσι θα σταματήσουν να υπάρχουν οι τόσο ενοχλητικοί για κάποιους "κηπουροί". Όποιος χρησιμοποιεί αυτό τον προσβλητικό χαρακτηρισμό, θα πρέπει να έχει και τα κότσια να προτείνει αυτά τα τόσο απλά πράγματα, εκτός βέβαια αν βαθιά μέσα του... ζαχαρώνει μία θέση στο Επικρατείας. Περιμένω λοιπόν από τα τόσο αξιόλογα εκλεγμένα με σταυρό στελέχη, να πάρουν τις σχετικές πρωτοβουλίες, αλλιώς καλύτερα να μην ξαναχρησιμοποιήσουν τη λέξη "κηπουροί".

Θα τα πει ο ιστορικός του μέλλοντος

Έγραφα πριν λίγο καιρό για τη λύση του μοναδικού υποψηφίου που φαινόταν να προωθούν στελέχη κοντά στον Ευάγγελο Βενιζέλο (εδώ):

"Αν όντως καταλήξουν στη λύση της μίας υποψηφιότητας, κάτι για το οποίο όσοι πρόσκεινται στον Βενιζέλο πιέζουν, θα μιλάμε για την απόλυτη παρωδία και για θρίαμβο του παρασκηνίου. Θα έχουν επιτύχει από τους 5-6 υποψηφίους να πάμε στον ένα, "για το καλό της παράταξης". Το οποίο καλό της, επιβάλλει λιγότερη δημοκρατία και πολύ Βενιζέλο.


...Μη ξεχάσω τέλος να αναφέρω οτι τα δραστήρια στελέχη τα οποία στηρίζουν τη λογική της "μίας υποψηφιότητας" είναι εκείνα που οδήγησαν με τις ενέργειές τους σε παραίτηση εκλεγμένου Πρωθυπουργού, είναι εκείνα που άνοιξαν το θέμα της διαδοχής πριν τις εκλογές και είναι τα ίδια που το καλοκαιρι του 2011 δημιούργησαν την κρίση που οδήγησε στον καταστροφικό ανασχηματισμό. Δεκτικοί σε δημοκρατικές εκπτώσεις, άτεγκτοι σε θέματα που έχουν να κάνουν με την πολιτική τους επιβίωση. Αν μη τι άλλο, έχουν θέσει πλέον πολύ ψηλά τον πήχη του θράσους."

Κι αν δεν κατάφεραν να μπλοκάρουν την εκλογή από τη βάση, κατάφεραν με χαρακτηριστική άνεση να μπλοκάρουν όλες τις άλλες υποψηφιότητες. Ξαφνικά το φαβορί, ο Ανδρέας Λοβέρδος, παραιτήθηκε (κάποιοι κακοπροαίρετοι συνδέουν την παραίτησή του από τη διεκδίκηση με ένα περίεργο ρεπορτάζ του Βηματοδότη), η Άννα Διαμαντοπούλου η έτερη της τρόικας του Πασοκ, τάχθηκε στο πλευρό του σε χρόνο που φρόντισε να δείχνει οτι ήταν τελευταία στιγμή, οι κακές γλώσσες που δεν τις πιστεύω λένε οτι το πιθανότερο είναι να τη δούμε στο Επικρατείας, ο Χρήστος Παπουτσής δεν συγκέντρωσε τον απαιτούμενο αριθμό υπογραφών, ο Στέφανος Τζουμάκας το ίδιο, ενώ ο 3ος πόλος, ο μεταρρυθμιστικός, που παρουσίασε και πλατφόρμα, δεν κατάφερε καν να αναδείξει υποψήφιο, έστω για να δείξει οτι υπάρχει. Μη ξεχνάμε επίσης οτι κάποιοι έκαναν από την αρχή που άνοιξε το θέμα, συστάσεις στον Γιώργο Παπανδρέου και σχόλια του τύπου: "Μόνο σε αποικία θα μπορούσε να ξαναείναι υποψήφιος". Πολλές συμπτώσεις ρε παιδί μου.

Προσωπικά θα ντρεπόμουν να ήμουν στέλεχος ενός κόμματος που από το καλοκαίρι και μετά το γλεντάνε 5-10 άτομα. Θα ντρεπόμουν να με κάνει ό,τι θέλει ο κάθε βλαχοτσέλινγκας ή η κάθε βλαχοτσελινγκίνα, να αναγκάζομαι να υποκύπτω συνεχώς και στο τέλος με βλέμμα αγελάδας που ρεμβάζει να δηλώνω "πάμε όλοι μαζί για τη νίκη". Θα αισθανόμουν δε πολύ γελοία αν βλέποντας οτι δεν υπάρχουν εναλλακτικές αποφάσιζα να στηρίξω μία υποψηφιότητα που δεν με καλύπτει σε τίποτα.

Είναι τουλάχιστον αστείο, να υπάρχουν άνθρωποι που καταθέτουν πλατφόρμες και να αποφασίζουν να στηρίξουν την υποψηφιότητα ενός ανθρώπου που δεν μπήκε καν στον κόπο να παρουσιάσει μία πλατφόρμα για τα μάτια του κόσμου.

Θα συμβούλευα τους εκτός τόπου και χρόνου που μιλάνε για νίκη να συνέλθουν λίγο. Προφανώς δεν έχουν καταλάβει οτι με την πολιτική απόφαση που ελήφθη να μη δοθεί η δυνατότητα σε όποιον ήθελε να διεκδικήσει την αρχηγία παρακάμπτοντας το καταστατικό, όπως άλλωστε συνέβη και το 2007, έκλεισαν το κόμμα, σε μία εποχή που βρίσκεται υπό διάλυση και θα έπρεπε να είναι ανοιχτό σε κάθε υποψηφιότητα, να έχει δρομολογήσει ιδεολογική συζήτηση κλπ.... Σε συνθήκες κρίσης δε θα βαρεθώ να το λέω η λύση είναι περισσότερη Δημοκρατία, εμπιστοσύνη στον πολίτη και όχι φοβικό κλείσιμο στον εαυτό μας, διολίσθηση προς τα άκρα, ποντάρισμα στο... "σιγουράκι" και τουμπεκί μέχρι να φτιάξουν τα πράγματα.

Όπως και να έχει όπως είπαν πολλά στελέχη, ο ιστορικός του μέλλοντος είναι ο καθ' ύλην αρμόδιος να μας διαφωτίσει για το τι ακριβώς συνέβη αυτά τα δυο χρόνια, στους ίδιους πέφτει κομματάκι δύσκολο. Ας μείνουμε στην ενημέρωση που μας προσφέρουν λοιπόν οι πρόθυμοι και θα μάθουμε σε κάνα δεκάρι χρονάκια, φιλτραρισμένα φυσικά, τι παίχτηκε στο παρασκήνιο. Ας μη ζητάμε πολλά από στελέχη που επιλέγουν πιεζόμενα και sans voir μόνο και μόνο για να βρεθούν στις λίστες ενός βυθιζόμενου κόμματος που ο μελλοντικός του ηγέτης έχει δείξει με τον τρόπο που κατάφερε να πετύχει τη μοναδική υποψηφιότητα και να συγκεντρώσει τόσες υπογραφές, πώς θα λειτουργήσει.
Δεν θα μπω κι εγώ στον κόπο να ξαναγράψω καταντώντας βαρετή τι πιστεύω οτι έγινε. Γιατί να το κάνω; Ο ιστορικός του μέλλοντος θα με καλύψει κι εμένα.

Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο μόνο να ευχηθώ καλή επιτυχία στο team Βενιζέλου και στις κότες που δεν τόλμησαν να είναι υποψήφιες απέναντί του μη τυχόν και βρεθούν έξω από το μαντρί. Τόση πίστη στη δημοκρατικότητα του νέου ηγέτη. Ελπίζω να μη το μετανιώσουν, αλλά δυστυχώς είμαι σίγουρη οτι θα συμβεί. Ας πρόσεχαν.

ΥΓ: Η εικόνα που χρησιμοποιήθηκε στην ανάρτηση προέκυψε μετά από αναζήτηση στο google με τον όρο "ρόμπα ξεκούμπωτη" ήταν μάλιστα και στα πρώτα αποτελέσματα, δε χρειάστηκε να ψάξω.